การฝึกปฏิบัติ

บทที่ 3

ลียัมลืมตากว้างขึ้นเวลา 04:07 น. เวลาเดียวกับที่นาฬิกาปลุกภายในร่างกายของเขาดังมาตลอดหลายปี

ห้องยังมืดอยู่ เมืองนอกหน้าต่างเงียบสงบ นอกจากเสียงรถจราจรห่างไกลเป็นครั้งคราว เขานอนนิ่งอยู่สักครู่ มองเพดาน ก่อนที่ความหนักหน่วงของความจริงใหม่จะก่อตัวอยู่เหนือเขาเหมือนอาการเมาค้างร้ายๆ

ราเฟล ธอร์น อยู่ในห้องของเขา ในพื้นที่ของเขา หายใจเอาอากาศเดียวกัน

ลียัมขยับหัวเล็กน้อย เตียงอีกเตียงมีร่างใหญ่กำลังหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม ราเฟลไม่ได้ขยับมาก ดีแล้ว ยิ่งมีปฏิสัมพันธ์น้อยเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีเท่านั้น

เขาลื่นออกจากเตียงอย่างเงียบ ๆ เท้าสัมผัสพื้นเย็น เขาใส่เสื้อผ้าในความมืด สวมกางเกงรัดกล้าม เนื้อ ผ้าขนหนู เสื้อฮู้ด และรองเท้าฝึกซ้อมคู่โปรดของเขา ในห้องน้ำ เขาแปรงฟัน ส splashed น้ำบนหน้า และรันรายการตรวจสอบทางจิตใจอย่างรวดเร็วสำหรับการฝึกซ้อมของวันนั้น การฝึก การทำงานร่วมกันของไลน์ การจัดเกมเพาเวอร์ เพลย์ ทุกสิ่งที่เขาต้องทำเพื่อให้เฉียบคมในฐานะกัปตัน  

เมื่อเขากลับเข้ามาในห้องนอน ราฟาเอลยังคงหลับสนิท แขนหนึ่งทับบนใบหน้า หน้าอกขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ  

เลียมหยุดที่ประตู มือถือกุญแจ หนึ่งส่วนของเขา ส่วนใหญ่และเอาแต่ใจ ต้องการทิ้งคนบ้าไว้ตรงนั้น ปล่อยให้เขาพลาดการฝึกซ้อมอย่างเป็นทางการครั้งแรกกับ Frostbite Wolves ให้โค้ชสับเขาให้เข็ด มันสมควรกับสิ่งที่เขาทำมาบนลานน้ำแข็งตลอดสองฤดูกาลที่ผ่านมา

แต่เลียมคือกัปตัน และกัปตันไม่ปล่อยให้ผู้เล่นใหม่ทำพลาดในวันแรก ไม่ว่าพวกเขาจะเกลียดเขามากแค่ไหน  

เขาก้าวข้ามห้องด้วยสามก้าวแล้วเตะข้างเตียงของราเฟลแรงพอให้โครงเตียงกระแทก  

“ลุกขึ้น ธอร์น ฝึกอีกชั่วโมงนะ”  

ราเฟลขยับตัว บ่นอะไรสักอย่างไม่ค่อยชัด ก่อนจะลืมตาข้างหนึ่งขึ้น “นี่... กี่โมงแล้ววะ?”  

“ถึงเวลาที่แกจะเลิกนอนเหมือนคนขี้เกียจ ถ้าแกมาสาย แกต้องวิ่งเพิ่มสิบรอบ อย่าลองของกับฉัน” เลียมไม่ได้รอคำตอบ เขาหยิบกระเป๋าและออกจากอพาร์ตเมนต์ ปิดประตูดังปังเบื้องหลัง  

การเดินไปยังสถานที่ฝึกซ้อมใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีเดินผ่านถนนที่เงียบสงบ เลียมชอบแบบนี้ อากาศบริสุทธิ์ ใจใจว่าง ไม่มีสิ่งรบกวน เขาสวมฮู้ดขึ้นป้องกันความหนาวตอนเช้าแล้วเริ่มเดิน  

แต่มือของเขาไม่ยอมหยุดคิด

ต้องอยู่กับรูมเมตที่เป็นเกย์ไปอีกไม่กี่เดือน ความคิดนั้นทำให้กรามของเขาเกร็ง ราพาเอลเองก็ไม่ได้เป็นเกย์เต็มตัว เขาเป็นไบเซ็กชวล อะไรก็ตามที่นั่นหมายถึง แต่ผู้ชายคนนั้นกลับไม่มีปัญหาในการพูดแฝงนัยเชิงเพศราวกับเป็นเรื่องปกติ เลียมเกลียดมัน เกลียดวิธีที่ราพาเอลพูด เกลียดวิธีที่เขาเดินจงใจราวกับไม่มีอะไรทำให้เขากังวล เกลียดที่ฝ่ายบริหารบังคับเรื่องนี้กับเขา  

อยู่ห่างๆ เขาบอกตัวเอง จงสุภาพบนลานน้ำแข็ง จงเป็นกัปตันที่ดี แต่ให้รักษาระยะห่างนอกนั้น อย่าปล่อยให้เขาดึงคุณเข้าไปในโลกแปลกๆ ของเขา  

เสียงฝีเท้าดึงเขาออกจากความคิด เลียมหันไปมองด้านหลัง ราพาเอลกำลังวิ่งตามมาเพื่อไล่ทัน กระเป๋าออกกำลังกายกระแทกกับด้านข้าง ผมยังยุ่งจากการนอน เขาดูหงุดหงิดเล็กน้อย  

"เธอไม่ปลุกฉันให้ถูกวิธีเหรอ?" ราพาเอลตะโกนขณะที่วิ่งมาข้างๆ "ต้องเตะเตียงเหมือนจ่าทหารฝึกสอนเหรอ?"

ลียัมมองตรงไปข้างหน้า “นายเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตั้งนาฬิกาปลุกสิ ฉันไม่ใช่บริการปลุกส่วนตัวของนายหรอก”   

ราฟาเอลหัวเราะอย่างสะท้อนเสียง “อือ ก็วันนี้เป็นวันแรกของฉันนี่ นายกัปตันน่าจะมีมารยาทนิดหน่อยนะ”   

ลียัมหัวเราะอย่างแหลมและไร้อารมณ์ขัน “มารยาทเหรอ? นายอยากให้ฉันไปเคาะประตูเพื่อนร่วมทีมทุกคนด้วยเหรอ? ปลุกทั้งทีมเหมือนพี่เลี้ยงบ้าๆ แบบนั้นเหรอ? ทำตัวจริงจังหน่อยเถอะ ธอร์น”   

ราฟาเอลครางพึมพำบางอย่างเกี่ยวกับ “ไม่เหมือนกัน” แต่ลียัมก็ไม่ได้ถามให้อธิบาย พวกเขาเดินที่เหลือไปด้วยความเงียบตึงเครียดอยู่สักพัก  

แล้วเสียงของราฟาเอลก็เบาขึ้น เอาแต่แซวอีกครั้ง “แกเคร่งเครียดแบบนี้ตอนเช้าตลอดเลยเหรอ หล่อจ๋า? หรือว่ามันก็เพราะฉันเป็นคนอยู่บนเตียงของแกตอนนี้?”

เลียมหยุดเดินชั่วครู่ พลิกตัวหันหน้าไปหาเขาบนทางเท้าที่ว่างเปล่า “ฉันไม่ได้ชอบเรื่องแบบนั้นจริง ๆ นะ ธอร์น เรื่องคุยเรื่องเกย์ เรื่องล้อเล่น เรื่องล่อหลอก เลิกทำได้แล้ว ทีมของฉันจะไม่ทนกับเรื่องไร้สาระแบบนั้น และฉันเองก็ไม่ทนเหมือนกัน”

ราฟาเอลสบตาอย่างไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มช้า ๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเขา “เดี๋ยวเราจะได้เห็นกัน Captain”

เลียมส่ายหัวด้วยความรังเกียจและเดินต่อ การเดินทางสั้น ๆ ที่เหลือผ่านไปด้วยความเงียบหนักแน่น

เมื่อพวกเขาผลักประตูของสถานที่ฝึกซ้อม ห้องล็อกเกอร์ก็เริ่มเต็มขึ้นทันที ในช่วงเวลาที่ทีมเห็นพวกเขาเดินเข้าด้วยกัน เสียงโห่ร้องและเสียงหวีดก็เริ่มขึ้นทันที

“เฮ้ย Cap! คืนแรกแล้วทำไมมึงพาหนุ่มใหม่มาฝึกด้วยล่ะ?” มาร์คัสตะโกนออกมา พร้อมรอยยิ้ม

ผู้เล่นอีกคนหัวเราะ “ปาร์ตี้นอนยังไง Lannister? เขาทำให้มึงอุ่นไหม?”

“ยินดีต้อนรับสู่ทีม Wolves, Thorne!” มีคนตะโกนอีกคน “พยายามอย่าให้กัปตันของเราเขินมากไปนะ”

ห้องล็อกเกอร์ระเบิดด้วยเสียงหัวเราะ หนึ่งในกองหลังอาวุโส Big Mike พิงกลับไปบนม้านั่งและพูดเสียงดังว่า “แค่ไม่ต้องทำสบู่หลุดมือรอบนี้นะ เด็กใหม่ เราไม่เล่นเรื่องวายป่วงแบบนั้นในทีมนี้”

ทั้งห้องหัวเราะออกมาอีกครั้ง Liam พยายามยิ้มกัดฟันพร้อมกับส่ายหัวไปกับพวกเขา แม้ความหงุดหงิดจะคืบคลานเข้าไปใต้ผิวหนัง มันก็แค่การพูดคุยในห้องล็อกเกอร์ เรื่องปกติ แต่การที่มันมุ่งไปที่สถานการณ์ของเขาทำให้ท้องบิด

โค้ช Harlan เดินเข้ามาหลังจากนั้นไม่กี่นาที ถือคลิปบอร์ดในมือ และเสียงทั้งหมดก็เงียบลง

“เอาล่ะ ฟังให้ดีนะ” โค้ชพูด เสียงของเขาขยายไปทั่วห้อง “พวกคุณหลายคนคงรู้อยู่แล้ว แต่ขอให้มันเป็นทางการ เฟรเดริก ธอร์น ตอนนี้เป็นสมาชิกใหม่ของทีมฟรอสท์ไบต์ วูล์ฟ เราแลกตัวเขามาอย่างยากลำบากเพราะเขาจะช่วยให้เราชนะ ผมคาดหวังให้พวกคุณต้อนรับเขาเหมือนเป็นครอบครัว ไม่มีเรื่องโกหก ตอนนี้เราคือหนึ่งเดียว”

เขาหันไปทางเฟรเดริก “นายโอเคมั้ย ธอร์น?”

“ครับ โค้ช” เฟรเดริกตอบ เสียงมั่นคงและแน่นอน

โค้ชพยักหน้า จากนั้นมองไปที่เลียม “แลนนิสเตอร์ ในฐานะกัปตัน ฉันจะมอบเขาให้คุณดูแล ฝึกเขาเอง แสดงให้เขาเห็นวิธีการเล่น ยุทธวิธี วิธีการทำงานที่นี่ ฉันอยากให้เขารีบเรียนรู้ให้เร็วที่สุด”

เลียมกัดฟันแน่น แต่ก็พยักหน้า “ครับ โค้ช”

โค้ชให้คำแนะนำเพิ่มเติมเกี่ยวกับการฝึกซ้อมวันนี้แล้วออกจากห้องล็อกเกอร์ พอประตูปิดลงข้างหลัง โฟรเดริกโน้มตัวเข้าหาใบหูของเลียม เสียงเบาพอที่มีแค่เขาได้ยิน

“ฉันแทบอดใจรอการฝึกภาคปฏิบัตินั้นไม่ไหวแล้ว แคป”  

เลียมหดตัวอย่างแรง ความรังเกียจชัดเจนบนใบหน้าของเขา ราฟาเอลเพียงยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นชุดฝึกซ้อมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  

นี่คงจะเป็นวันที่บัดซบยาวนานมาก