ต่อไป บอกฉันมาสิว่าคุณเกลียดสิ่งนี้มากแค่ไหน?

บทที่ 5

เสียงเบสกระแทกผ่านกำแพงของ The Icehouse คลับสุดหรูที่ทีมชื่นชอบในใจกลางเมือง แสงนีออนสีน้ำเงินและสีขาวส่องสว่างบนฟลอร์เต้นรำที่เต็มไปด้วยฝูงชน สะท้อนกับโต๊ะกระจกและเสากระจกเหมือนเศษน้ำแข็ง กลุ่ม Wolves ได้จองทั้งโซน VIP — มีบริการขวดแร่ให้ใช้งานอย่างอิสระ มีบูธหนังส่วนตัวจัดเรียงเป็นวงกลมหลวมๆ และมียามคอยยืนที่ทางเข้าเพื่อกันคนทั่วไปเข้ามา เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนเต็มอากาศแล้ว นี่ไม่ใช่แค่ค่ำคืนออกไปเที่ยว มันคือปาร์ตี้ต้อนรับทางการของ Raphael Thorne และพวกผู้ชายตั้งใจจะทำให้มันน่าจดจำ

Liam รู้ว่าเขาต้องออกมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นทีมและความสัมพันธ์ ไม่เช่นนั้นเขาจะดูเหมือนกัปตันขมขื่นและงอนที่ไม่สามารถยอมรับได้ว่าคู่แข่งของเขากลายเป็นคนสำคัญของทีม

เลียมนั่ง slumped ในมุมของบูธที่ใหญ่ที่สุด กำลังดื่มวิสกี้เป็นแก้วที่สี่ของเขาที่ต้องเป็น แก้วรู้สึกลื่นในฝ่ามือจากหยดน้ำและความประหม่า รอบตัวเขา ทีมงานเสียงดังและไม่ยั้งมือ ตะโกนทับกับจังหวะเพลงหนัก ๆ ตบหลังราฟาเอลเหมือนเขาเป็นพี่ชายที่หายไปนานกลับบ้าน

“รอบต่อไปสำหรับคนใหม่!” มาร์คัสตะโกน ปาเช็ตเทล่าลงบนโต๊ะต่อหน้าราฟาเอล “โชว์ให้เราดูว่าพรรคของรีเปอร์เป็นอย่างไร, ธอร์น!”

ราฟาเอลยิ้มยียวนใจเดิมที่เลียมเกลียด และชงช็อตกลับโดยไม่กระพริบตา พวกผู้ชายเชียร์อย่างบ้าคลั่ง สาวสองสามคนที่เดินมาจากพื้นเต้นรำหัวเราะกับสิ่งที่ราฟาเอลพูด หนึ่งในนั้นสัมผัสที่แขนของเขาเมื่อเขาก้มลงตอบ

บิ๊กไมค์โน้มตัวไปข้างหน้า ยิ้มกว้าง “งั้น ธอร์น, คุณชอบผู้ชายด้วยหรือ? หรือแค่เป็นข่าวลือที่คุณเอามาตลอด?”

ราฟาเอลหัวเราะเบา ๆ และชิล ๆ วางแก้วเหล้าที่ว่างลง “ฉันชอบใครก็ชอบแค่นั้นแหละ เพื่อน มีแฟนจริงจังอยู่สองสามคนเมื่อก่อน แล้วก็มีแฟนผู้ชายอยู่สองสามคนเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนวิธีที่ฉันเล่นหรือส่งบอลหรอก เรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง”  

โต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำพูดประชดประชันหลายอย่าง ลีแอมนิ่งยิ้มบังคับพร้อม ๆ กับพวกเขา แต่ข้างในท้องของเขากลับบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจ เขาเกลียดที่ราฟาเอลดูสบายใจขนาดนั้น เกลียดที่ทีมยอมรับเขาได้เร็วขนาดนี้  

มาร์คัสเขกไหล่ลีแอมหนักพอให้เครื่องดื่มกระเด็น “เป็นอะไรไหม, กัปตัน? เงียบทั้งคืนเลย มีอะไรในใจหรือเปล่า?”  

ลีแอมหยิกไหล่แล้วรับวิสกี้แก้วใหม่จากพนักงานเสิร์ฟ “แค่ไม่อยากเข้าสังคมเท่านั้น”  

สายตาของราฟาเอลสะกิดมาที่เขาจากอีกฝั่งของโต๊ะ รอยยิ้มเจือความขบขันแล้วยิ้ม “ต้องการเครื่องดื่มอีกหน่อยไหม ขี้หนุ่ม? ดูเหมือนเธอกำลังตามไม่ทัน”

“อย่าเรียกฉันแบบนั้น” เลียมหึมใส่ แต่เสียงเพลงที่ดังก็กลบมันไปเกือบหมด เขากลับจิบยาวๆ แทน ให้ความร้อนของเหล้าไหลเข้าสู่หน้าอกของเขา

ค่ำคืนนั้นก็ยิ่งผ่อนคลายมากขึ้นอีก มีชอตเพิ่มเข้ามาอีกหลายแก้ว มีคนลากเลียมไปบนฟลอร์เต้นรำเพื่อเชียร์กลุ่มแบบโง่ๆ เกี่ยวกับหมาป่า แสงไฟกระพริบรัวๆ ร่างกายต่างเบียดเสียดกันในฝูงชน หัวของเลียมเริ่มมึนงงตั้งแต่แก้วที่หกหรือเจ็ดแล้ว แอลกอฮอล์ทำให้ทุกอย่างรู้สึกไกลและดังเกินไปพร้อมกัน

กลับมาที่โต๊ะมาร์คัสตบมือกะทันหัน “โอเค โอเค! เลิกเต้นเหมือนไอ้โง่ได้แล้ว พอธอร์นกลายเป็นหนึ่งในพวกเราอย่างเป็นทางการแล้ว เราต้องทำสิ่งนี้ให้ถูกวิธี” เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ โน้มตัวมาข้างหน้าอย่างซุกซนในสายตา “มึงรู้ประเพณีอยู่แล้ว ‘Never Have I Ever’ มาต้อนรับมือใหม่กันอย่างถูกวิธีกันเถอะ แล้วมาดูกันว่านิสัยเขาเป็นยังไงบ้าง”

เหล่าหนุ่มๆ ส่งเสียงเชียร์รับด้วยความยินดี เติมแอลกอฮอล์ลงในแก้วของตัวเองมากขึ้น ราฟาเอลขมวดคิ้วยกขึ้นแต่ดูเหมือนเต็มใจ “ผมอยู่ด้วยนะ มาลองดูสิว่าพวกคุณมีอะไร”  

มาร์คัสเริ่มก่อนอย่างมั่นใจ “ไม่เคยเลยที่ผมจะทำประตูใส่ผู้รักษาประตูของตัวเองตอนซ้อม”  

มือใหม่สองสามคนดื่มและเสียงหัวเราะก็ตามมา  

บิ๊กไมค์เป็นคนถัดไป มองตรงไปที่มาร์คัสขณะที่พูด “ไม่เคยเลยที่ผมจะมีสัมพันธ์กับสาวแฟนฮอกกี้ในลานจอดรถของสนาม”  

ครึ่งโต๊ะดื่มรวมถึงมาร์คัสที่ยกแก้วด้วยความภูมิใจ  

ถึงตาราฟาเอลบ้าง เขาเอนตัวพิงหลัง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไม่เคยปฏิเสธการมีเซ็กส์สามคน”  

โต๊ะระเบิดด้วยเสียงพูดคุย มีผู้ชายบางคนดื่มรวมถึงบิ๊กไมค์  

“ผมไม่เคยแม้แต่ถูกขอให้เล่นเซ็กส์สามคนเลยนะพวก!” มือใหม่บ่นหยอกเล่น  

ราฟาเอลหัวเราะ แล้วเหลือบมองไลอาม “ถึงตาคุณแล้วกัปตัน”

หัวของเลียมรู้สึกมึน แต่เขาก็พยายามพูดออกไปบางอย่าง “ไม่เคย…จูบกับผู้ชายเพื่อนของฉันเลย” มันเป็นการโจมตีตรงไปที่ราฟาเอลและทุกคนก็รู้ดี  

ราฟาเอลดื่มทันที มองตากับเขาข้ามโต๊ะ “ก็ต้องยอมรับว่าผิดตรงนั้นแหละ”  

มาร์คัสผิวปาก “ตำนานธอร์น!”  

ทุกคนหัวเราะ และไม่กี่วินาทีต่อมาก็ผ่านมันไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น  

เกมดำเนินต่อไป ช็อตเครื่องดื่มไหลอย่างรวดเร็ว มาร์คัสที่ชัดเจนว่าเพลิดเพลินเอง โน้มตัวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “โอเค อันนี้ดี ไม่เคย…ถูกเลิกหลังจากเซ็กส์เพราะฉันทำไม่เสร็จอย่างที่ควร”  

โต๊ะทั้งโต๊ะหัวเราะลั่นและความสนใจทั้งหมดจ้องไปที่เลียม เลียมรู้สึกร้อนวูบขึ้นคอ เขาพยายามทำเป็นเย็นชา แต่ในใจสาปแช่งมาร์คัสขณะที่เขาจำใจจิบวิสกี้ยาวๆ

มาร์คัสหัวเราะออกมาดัง ๆ “โอ้ แย่แล้ว แค็ป! นายยังคงโกรธเรื่องนั้นกับซาราห์อยู่เหรอ? เธอบอกครึ่งทีมว่านายเครียดเรื่องเพลย์ออฟจนไม่สามารถตั้งตัวได้หลังจากที่เธอขี่นายยี่สิบนาที!”  

ห้องบูธระเบิดด้วยเสียงหัวเราะดังและหยาบคาย ลีอัมพยายามขำ แต่ความอายก็ยังร้อนแรง “ไปให้พ้น, มาร์คัส เรื่องเก่าป่านนี้แล้ว” เขาพยายามทำเสียงเฉยชาแต่ความอายก็ทำให้เขาไม่กล้าสบตาธอร์น  

ราฟาเอลมองเขาด้วยความสนใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ลึกขึ้น แต่ตอนนี้ยังไม่พูดอะไร  

เกมดำเนินต่อไป เครื่องดื่มถูกเสิร์ฟเรื่อย ๆ และโลกของลีอัมเอนเอียงมากขึ้นในทุก ๆ รอบ พอถึงเวลาที่กลุ่มเริ่มแยกย้าย เขาก็มึนเมาจนขาอ่อนและใจลอย  

ราฟาเอลมาปรากฏตัวข้าง ๆ เขาใกล้ทางออก ขณะที่ทีมค่อย ๆ ออกจากไป “นายเมามากแล้ว ลานิสเตอร์ ถึงเวลาพาเจ้ากลับบ้านแล้ว”

“ฉันไม่เป็นไร” เหลียมพูดติด ๆ ขัด ๆ ขณะพยายามดึงตัวออกมา ลมหนาวกระทบตัวเขาเหมือนโดนชนร่างขณะพวกเขาก้าวออกไปนอกบ้าน ทางเท้าเอียงอย่างอันตราย  

ราฟาเอลคว้าตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา “ใช่ นายไม่เป็นไรหรอก มาเถอะ กัปตัน ฉันจะดูแลนายเอง”  

การเดินกลับไปยังอพาร์ตเมนต์เป็นเหมือนภาพพร่ามัวของถนนที่เงียบสงบและก้าวเดินติดขัดของเหลียม ราฟาเอลจับข้อศอกของเขาไว้เพื่อชี้นำเขาอย่างมั่นคง  

“นายดื่มแบบนี้ทุกครั้งเวลาที่โกรธเหรอ?” ราฟาเอลถามด้วยเสียงต่ำในความมืด  

“ก็แค่เวลาที่ชีวิตฉันพังเพราะการเทรดน่ะ” เหลียมพึมพำกลับไปด้วยคำพูดที่คลุมเครือ  

ราฟาเอลหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ไม่ปล่อยมือ  

เหลียมโกรธที่ราฟาเอลดูไม่ใส่ใจกับความรู้สึกของเขา  

พอพวกเขาผลักประตูอพาร์ตเมนต์เข้าไป เขาก็ไม่เหลือแรงจะเก็บอะไรไว้ในใจอีกต่อไป

เขาดึงแขนออกทันทีที่ประตูปิดเสียงดังแทบไม่ทันตั้งตัว “เอามือออกไปจากฉันได้แล้ว ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”  

ราฟาเอลล็อกประตูและหันมาพร้อมกอดอก “คุณเมามากแล้ว นั่งลงก่อนจะทำของพังนะ”  

เลียมสะดุดไปทางครัวโดยพิงตัวกับเคาน์เตอร์ “คุณไม่บอกฉันว่าต้องทำอะไรในบ้านของฉัน! นี่บ้านฉัน! คุณไม่ควรอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ เรื่องพวกนี้ไม่ควรเกิดขึ้น” เสียงเขาเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ แอลกอฮอล์ยิ่งจุดไฟความโกรธ  

“คุณกับเรื่องไร้สาระตลอดเวลา! แกล้งกัน เรื่อง ‘ผู้ชายสวย’ เดินโชว์ตัวเกือบเปลือยให้เหมือนเป็นเรื่องปกติ คุณคิดว่ามาโผล่แล้วทำให้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องเกย์ของคุณได้เหรอ?”

ราฟาเอลก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ใบหน้าของเขาแข็งกร้าว “นี่ไม่ใช่ ‘เรื่องเกย์’ นี่คือชีวิตของฉัน ฉันเคยมีแฟนผู้หญิง ฉันเคยมีแฟนผู้ชาย มันไม่ได้ทำให้ฉันเป็นมนุษย์ผู้ชายน้อยลง และมันก็แน่นอนว่าไม่ได้ทำให้เธอเป็นปัญหาของฉัน”  

เลียมหัวเราะอย่างขมขื่น หมุนตัวเร็วเกินไป จนห้องสะเทือน “เธอเป็นปัญหาของฉัน! เธออยู่ในหัวฉันมาสองฤดูกาลแล้ว แอบกระซิบเรื่องน่ารังเกียจของเธอบนลานน้ำแข็ง และตอนนี้เธออยู่ในห้องฉัน ในพื้นที่ของฉัน ฉันต้องได้กลิ่นเธอ ฟังเธอ รับมือกับเธอทุกๆ วันสาสม”  

เขาผลักราฟาเอลแรงไปที่หน้าอก ราฟาเอลถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นผลักกลับแรงกว่าเดิม หลังของเลียมกระแทกผนังดังตุบ  

“เธอจริงจังอยากไปต่อที่นี่จริงเหรอ?” ราฟาเอลคำราม น้ำเสียงต่ำและอันตราย เขาวางมือข้างหนึ่งบนผนังข้างหัวเลียม เอนตัวเข้าไป “เธอกลัวฉันมากเลยนะ แลนนิสเตอร์ กลัวอะไรนะ? ว่าฉันอาจจะพูดถูกเกี่ยวกับเธอจริงๆ?”

"คุณหมายความว่าอะไรเนี่ย?!" เลียมคำราม  

หน้าอกของเลียมพองขึ้น พวกเขาใกล้กันเกินไปแล้ว แทบจะชิดกันเพียงไม่กี่นิ้ว ทั้งคู่หายใจแรงจากความโกรธ แอลกอฮอล์ และอะดรีนาลีน ความร้อนจากร่างกายของราฟาเอลแผ่ออกมาสัมผัสเขา ดวงตาเข้มของเขาจ้องมองเลียมอย่างเข้มข้นและอ่านไม่ออก อากาศรู้สึกหนา เต็มไปด้วยบางสิ่งที่น่าเกลียดและชาร์จไฟ  

"คุณก็รู้ดีว่าผมหมายความว่าอะไรไง หนุ่มหล่อ เลิกหลอกตัวเองได้แล้ว คิดว่าตัวเองเป็นเกย์ไม่ได้หน่อยเหรอ"  

กำปั้นของเลียมกำแน่นข้างตัว หัวใจเขาเต้นแรงกับซี่โครงในขณะที่เขาส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ปฏิเสธด้วยทุกแรงที่เขาจะรวบรวมได้ เขาเปิดปากจะเห่าโต้ตอบ แต่ราฟาเอลเคลื่อนตัวเข้าใกล้อีก หน้าเขาทั้งคู่ใกล้กันถึงขั้นอันตราย จมูกแทบชนกัน  

เวลาดูเหมือนช้าลง  

เสียงของราฟาเอลต่ำลงเป็นกระซิบแหบพร่า "เอาล่ะ กัปตัน บอกผมซิว่าคุณเกลียดสิ่งนี้แค่ไหน…"