ศัตรูในห้องของฉัน

บทที่ 2

เลียมเดินไปเดินมาตลอดความยาวของอพาร์ตเมนต์เหมือนสัตว์ที่มีความต้องการรุนแรง แสงไฟเมืองส่องประกายเยาะเย้ยผ่านหน้าต่างจากพื้นจรดเพดาน ความสุขของชัยชนะเมื่อคืนเปลี่ยนเป็นสิ่งที่เปรี้ยวและหนักหน่วงอยู่ในอก ทุกครั้งที่เขาปิดตา เขาได้ยินเสียงของราฟาเอล ต่ำ เยาะเย้ย สกปรก กระซิบคำล้อเลียนสาปแช่งเข้าหูเขาบนลานน้ำแข็ง

หนุ่มหล่อ

ก้มตัวให้ฉันสิ

เขาลูบผมด้วยมือแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาหนัง ศอกซบเข่าของตัวเอง อพาร์ตเมนต์นี้เคยรู้สึกเหมือนกับรางวัล ในฐานะกัปตัน เขาได้ยูนิตที่ดีที่สุดในคอมเพล็กซ์ของทีม เป็นห้องนั่งเล่นและห้องนอน ห้องครัวที่ไม่รู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่ทำไปเฉย ๆ และมีพื้นที่เพียงพอที่จะหายใจ ตอนนี้มันกลับรู้สึกเหมือนกับกับดัก

คำพูดของโค้ชยังคงวนอยู่ในหัว เหลือเพียงคนเดียวที่เป็นของคุณ การตัดสินใจของผู้บริหาร ไม่มีการถกเถียง Raphael Thorne กัปตันของ Shadow Reapers ชายผู้ที่ใช้สองฤดูกาลทำให้ชีวิตของ Liam บนลานน้ำแข็งกลายเป็นนรกตอนนี้กลายเป็น Frostbite Wolf แล้ว และเขากำลังจะย้ายเข้ามา คืนนี้

ท้องของ Liam เกร็งอย่างแรง เขาไม่ใช่ดอกไม้ที่บอบบาง เขาเคยถูกแทงจนซี่โครงแตกแต่ยังเล่นต่อ แต่เรื่องนี้? การต้องแบ่งพื้นที่ส่วนตัวกับชายที่สนุกกับการล้อเล่นเรื่องเพศกับเขา? ชายที่เปิดเผยว่าเป็นไบเซ็กชวลและดูภูมิใจในเรื่องนั้น? มันทำให้ผิวของเขารู้สึกขยะแขยง

เขาลุกขึ้นอีกครั้งและเริ่มจัดของใหม่ เขาซ่อนโปรตีนเชคโปรดไว้ในลิ้นชักข้างเตียง เขานำเก้าอี้เกมมิ่งไปที่ห้องของตัวเอง โซฟาจะต้องใช้สำหรับ Thorne Liam จะไม่ยอมสละห้องของเขาไม่ว่าเหตุผลใดก็ตาม ขอบเขตต้องถูกกำหนดตั้งแต่ต้น นั่นคือวิธีเดียวที่จะทำให้เรื่องนี้ได้ผล

เสียงเคาะประตูอย่างแรงทำให้เขาชะงัก  

ราฟาเอล ธอร์นยืนอยู่ในทางเดิน ดูสบายเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งถูกแลกตัวออกจากทีมเดิม เขาสวมเสื้อยืดคอมเพรสชันสีดำรัดแน่นกับหน้าอกกว้างและไหล่ที่แข็งแรง กางเกงวอร์มสีเข้มหลวมๆ ห้อยต่ำที่สะโพก และมีกระเป๋าออกกำลังกายสะพายอยู่บนไหล่ข้างหนึ่ง กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่วางอยู่ที่เท้า ผมสีเข้มของเขายังคงเปียกเล็กน้อยจากการอาบน้ำ และรอยยิ้มเฉพาะตัวนั้นก็เริ่มโค้งขึ้นบนริมฝีปาก  

“สวัสดีตอนเย็นนะ กัปตัน” ราฟาเอลกล่าว ด้วยน้ำเสียงราบรื่นและแฝงไปด้วยความขบขัน “ได้ยินมาว่าคุณสมัครใจจะเป็นรูมเมทของผม”  

เลียมไม่ขยับจากประตู “นี่ไม่ใช่วันพักร้อนเว้ย ธอร์น เข้าไปหรือออกไปเลย”

ราฟาเอลยิ้มจาง ๆ กว้างขึ้น เขาหยิบกระเป๋าเดินทางและเดินผ่านเลียม ไหล่ของพวกเขาสัมผัสกันเป็นวินาทีที่มีแรงดึงดูด สัมผัสนั้นสร้างความวูบวาบที่ไม่พึงประสงค์ในร่างกายของเลียม มันเป็นความรำคาญแท้ ๆ เขาบอกตัวเอง   

อพาร์ตเมนต์รู้สึกเล็กลงทันที  

ราฟาเอลวางกระเป๋าลงตรงกลางห้องนั่งเล่นและมองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ รับรู้เฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่าย ถ้วยรางวัลฮอกกี้และเหรียญบนชั้นครัวแบบเปิด “ที่นี่ดีนะ สวัสดิการของกัปตันดูดีกับนายจริง ๆ ลานิสเตอร์”  

เลียมปิดประตูด้วยแรงมากกว่าที่จำเป็น “โซฟาห้องนั่งเล่นเป็นของนายไปก่อน จนกว่าเราจะหาทางออกอื่น อย่าเข้ามาในห้องของฉันและเก็บของของนายให้เรียบร้อยฝั่งของนายเอง”  

ราฟาเอลหันกลับ หน้าผากขมวดเล็กน้อย “จัดแบบห้องนอนเดียวเหรอ? ฝ่ายบริหารทำพวกเราห่วยแตกจริง ๆ เลยนะ” เขาหัวเราะ เสียงลึกและผ่อนคลายเกินไป “เดาว่าพวกเราคงต้องสนิทกันจริง ๆ แล้วละ”

มือของเลียมกำหมัดแน่น “นี่ไม่ใช่เกมนะ เรื่องบ้าที่คุณเอาแต่ทำบนลานน้ำแข็งเมื่อคืน มันจบตรงนี้แหละ พวกเราคือเพื่อนร่วมทีม แค่นั้นเอง ฉันไม่อยากได้ยิน ฉันไม่อยากเห็น เอาชีวิตส่วนตัวของเธอออกไปจากหน้าฉันซะ”  

ราฟาเอลมองเขาอย่างยาวนาน ดวงตาคมและประเมิน จากนั้นเขาสะบัดบ่าและถอดเสื้อคอมเพรสชันออกในท่าทางราบรื่น เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แกะสลักอย่างชัดเจน ปีของการเล่นฮอกกี้สร้างขึ้นในทุกเส้นสาย เขาขว้างเสื้อไปบนพนักพิงโซฟาโดยไม่ใส่ใจ  

“ชีวิตส่วนตัว?” ราฟาเอลสะท้อนกลับด้วยเสียงสบาย ๆ ขณะที่ยืดแขนขึ้นเหนือศีรษะ “คุณหมายถึงความจริงที่ว่าฉันเคยนอนกับผู้ชายและผู้หญิงทั้งคู่แล้วไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเรื่องนั้นงั้นเหรอ? ผ่อนคลายหน่อย ลานนิสเตอร์ ฉันไม่ได้จะพุ่งเข้าไปหาเธอขณะเธอนอนอยู่หรอก เธอจริงจังเกินไปสำหรับรสนิยมของฉันอยู่แล้ว”

เลียมบังคับให้สายตาของเขาอยู่บนใบหน้าของราฟาเอล ความร้อนคลานขึ้นที่ต้นคอของเขา “ดี งั้นเราก็จะไม่มีปัญหา”

แต่ความจริงคือมันมีปัญหาอยู่แล้ว อพาร์ตเมนต์มีกลิ่นราฟาเอลจาง ๆ อยู่แล้ว—เหงื่อสะอาด สบู่กลิ่นไม้ การปรากฏตัวของผู้ชายแท้ ๆ มันเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้

ราฟาเอลคว้ากระเป๋าดัฟเฟิลแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องนอน

“แกคิดจะทำอะไรของแกวะ?” เลียมถาม ดันตัวเข้าไปหลังเขา

ราฟาเอลวางกระเป๋าใกล้เตียงที่สอง เตียงที่เลียมเคยดัดแปลงเป็นที่เก็บอุปกรณ์ฝึกซ้อมของเขา “มีสองเตียงนี่ไง ลานิสเตอร์ ฉันจะเอาอันนี้ แกก็เอาพระราชาไปถ้ามันทำให้แกรู้สึกเหมือนผู้ชายตัวใหญ่ แต่ฉันจะไม่ไปนอนโซฟาเหมือนมือใหม่หัดเล่นหรอก”

กรามของเลียมขยับ “นี่คือห้องของฉัน”

“เคยเป็นสิ” ราฟาเอลแก้ไขอย่างใจเย็น เขานั่งอยู่ที่ขอบเตียงเล็กแล้วทดสอบที่นอนด้วยการกระดอนหนึ่งครั้ง “แต่ตอนนี้มันเป็นของเรา การตัดสินใจของทีม รับไปเถอะ กัปตัน”  

คำว่า ‘ของเรา’ ที่เขาพูดออกมาอย่างไม่เป็นทางการ ทำให้บางสิ่งที่น่ารังเกียจบิดตัวในท้องของเลียม เขาหันตัวออกจากตรงนั้นและเดินออกไปอย่างโมโห ปิดประตูห้องน้ำอย่างแรงเพื่อความแน่ใจ เขาต้องการพื้นที่ อากาศ อะไรก็ได้เว้นแต่ว่าจะได้เห็นราฟาเอล ธอร์น ทำตัวเหมือนอยู่บ้านในสวรรค์ของเขาเอง  

หลังจากนั้นสิบห้านาที เสียงน้ำในฝักบัวดังเต็มอพาร์ตเมนต์ ราฟาเอลไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำมิด ไอน้ำลอยเข้ามาในทางเดิน เลียมพยายามตั้งใจเอาอาหารเหลือออกจากตู้เย็น แต่เสียงน้ำไหลสม่ำเสมอก็ทำให้เป็นไปไม่ได้  

เขาสามารถจินตนาการมันได้ชัดเจนเกินไป: ราฟาเอลอยู่ใต้ฝักบัว น้ำไหลผ่านบ่ากว้าง เหนือเส้นหลังที่เด่นชัด ลงต่ำกว่านั้น..

เลียมปิดประตูตู้เย็นเสียงดังฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย?มันก็แค่ความโกรธอยู่ใกล้ศัตรูผู้ชายคนนั้นใช้เวลาทั้งเกมแทบจะลวนลามเขาด้วยคําพูดแน่นอนว่าร่างกายเขาตึงเครียด 

น้ําก็หยุดไหลหนึ่งนาทีต่อมา ราฟาเอลออกมาพร้อมผ้าขนหนูสีขาวพันต่ํารอบเอวหยดน้ําเกาะติดผิวเขาเขาเดินเข้าไปในครัวเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก หยิบขวดน้ําจากตู้เย็น 

"เห็นอะไรน่าสนใจไหม?"ราฟาเอลถามโดยไม่หันกลับมา 

ดวงตาของเลียมเงยขึ้นทันที"ใส่เสื้อผ้าซะเถอะ" 

ราฟาเอลหันตัวพิงเคาน์เตอร์ผ้าขนหนูจมต่ําอย่างอันตราย เผยให้เห็นรูปตัววีคมของสะโพก"ตอนนี้ก็เป็นอพาร์ตเมนต์ของฉันเหมือนกันชินกับมันซะ"เสียงของเขาต่ําลง แหย่เล่น"หรือว่ากัปตันตัวใหญ่ที่ตรงไปตรงมากลัวผิวหนังนิดหน่อย?" 

"ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้น" เลียมพูดอย่างกัดฟัน"โดยเฉพาะไม่ใช่เธอ"

รอยยิ้มของราฟาเอลช้า ๆ และเต็มไปด้วยความรู้ “ก็บอกตัวเองอย่างนั้นไปเถอะนะ หนุ่มหล่อ”  

ช่วงเวลาที่เหลือของค่ำคืนนี้ลากยาวออกไป และในที่สุด พวกเขาก็ถอยไปยังห้องนอน  

เลียมเอนตัวอยู่บนหลังตัวแข็งทื่อ มองเพดาน ผ้าปูที่นอนรู้สึกอบอุ่นเกินไป เขาสามารถได้ยินทุกการเคลื่อนไหวของร่างกายราฟาเอล ทุกลมหายใจ ห้องมีกลิ่นของพวกเขาทั้งคู่ตอนนี้ กลิ่นเหงื่อ ผงซักฟอก และร่องรอยจาง ๆ ของน้ำหอมที่ราฟาเอลใส่  

นาทีผ่านไปเหมือนชั่วโมง  

"นายยังโกรธเรื่องการเทรดอยู่สินะ" ราฟาเอลพูดเบา ๆ ในความมืด มันไม่ฟังเหมือนเขากำลังล้อเลียนครั้งนี้ มันฟังดูอยากรู้อยากเห็นจริง ๆ  

เลียมไม่ได้ตอบในตอนแรก จากนั้นจึงพูดว่า: “นายใช้เวลาสองฤดูกาลพยายามบงการหัวฉัน ทำไมฉันถึงอยากให้นายอยู่ที่นี่?”

ราฟาเอลพลิกตัวไปราบข้าง ๆ ผ้าปูที่นอนก็กรอบเสียงดัง “เพราะฉันเก่งไง และลึก ๆ คุณก็รู้ว่ามันจริง การชนะเมื่อคืน? คุณเล่นเหมือนปีศาจเพราะฉันอยู่ในหัวคุณ ลองจินตนาการดูสิว่าเราจะทำอะไรได้บ้างถ้าอยู่ทีมเดียวกัน” 

หน้าอกของเลียมกระชับ เขาเกลียดที่มันฟังดูสมเหตุสมผล เกลียดน้ำเสียงต่ำของราฟาเอลในความมืด 

“อย่าเข้ามาในหัวฉันนะ” เขาพึมพำ 

มีเสียงหอบเบา ๆ อย่างสนุกสนาน “สายไปแล้วล่ะ ลานิสเตอร์” 

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง หัวใจของเลียมเต้นแรงเกินไป ผิวหนังของเขารู้สึกไวเป็นพิเศษ เขาบอกตัวเองว่านี่คือความโกรธ ความเหน็ดเหนื่อย ความแปลกประหลาดของสถานการณ์ 

แต่เมื่อความง่วงเริ่มทำให้เขาล้มตัวลง ราฟาเอลก็เอ่ยเสียงสุดท้ายอีกครั้ง เบา ๆ และแทบจะเป็นเรื่องส่วนตัว 

“ฝันดีนะ เจ้าหนุ่มหล่อ” 

เลียมกัดกรามและหันไปทางฝาผนัง ปฏิเสธที่จะยอมรับความร้อนที่ไม่พึงประสงค์ที่สั่งสมอยู่ภายในท้องจากคำพูดนั้น 

ฤดูกาลนี้กำลังจะยาวนานมากจริง ๆ