เขามีเสื้อสักตัวไหมวะ?

บทที่ 4

ไฟสนามกีฬาดังขึ้นเหนือศีรษะขณะที่ทีมนำน้ำแข็งสำหรับการฝึกซ้อมในตอนเช้า อากาศเย็นกัดผิวที่ถูกเปิดเผยของเลียม แต่เขาก็ยินดี มันทำให้โฟกัสของเขาคมชัดขึ้น เขาบินออกไปก่อน แตะที่น้ำแข็ง และเรียกตำแหน่งสำหรับการฝึกซ้อมวอร์มอัพ งานกัปตัน. เคยเป็นมาเสมอ

หลังจากนั้นไม่นาน ราฟาเอลก็เข้าร่วมกับน้ำแข็ง และร่อนเข้าไปในกลุ่มอย่างราบรื่นเหมือนเขาอยู่ที่นั่น กรามของเลียมแน่นเมื่อเห็นภาพนั้น ผู้ชายคนนี้เคลื่อนไหวด้วยความมั่นใจแบบเดียวกับที่ทำให้เขาโกรธมาสองฤดูกาลติดต่อกัน

โค้ชฮาร์ลานเป่านกหวีดอย่างแรง “Lannister! คุณจับคู่กับ Thorne ที่เป็นแถวหน้าแล้ววันนี้ การตั้งค่า Power Play การฝ่าวงล้อม แพ็คเกจทั้งหมด ทำให้เขาเร่งความเร็ว” 

ยอดเยี่ยม! เยี่ยมมาก!

เลียมสูดลมหายใจแต่พยักหน้า “ครับโค้ช”

พวกเขาเริ่มต้นง่ายๆ: การฝึกซ้อมการส่งผ่าน เลียมจ่ายบอลอย่างแม่นยำและแม่นยำผ่านน้ำแข็ง ราฟาเอลจับทุกคนได้หมดจดและส่งคืนอย่างแม่นยำ ในการทำซ้ำครั้งที่สาม ราฟาเอลส่งบอลจานรองที่สมบูรณ์แบบจนไปติดเทปของเลียมเพื่อตีตาข่ายเพียงครั้งเดียว

“ไม่เลว” เลียมทำเสียงฮึดฮัดและเดินผ่านเขาไป

ราฟาเอลล้มลงข้างเขาระหว่างทางกลับไปยังเส้นสีน้ำเงิน “คุณมีมือที่ดีนะแคป แท่งนั้นเนียนจริงๆ”

เลียมส่งสายตาเฉียบคมให้เขา “เก็บความคิดเห็นไว้กับตัวเองและมุ่งเน้นไปที่บทละคร”

ราฟาเอลหัวเราะเบา ๆ แต่ก็ไม่ขยับอีกต่อไป

การฝึกซ้อมก็ยากขึ้น  เลียมชนเข้ามุมหลังจากเด็กซนหลุด ไหล่แตก ราฟาเอลเข้ามาอย่างแรงจากด้านข้าง ร่างกายของพวกเขาปะทะกันด้วยพลังอันแข็งแกร่ง ชั่วครู่หนึ่ง แขนของราฟาเอลโอบรอบเอวของเขาขณะที่พวกเขาต่อสู้เพื่อครอบครอง ลมหายใจของเขาร้อนแรงปะทะหมวกของเลียม

เลียมผลักเขาออกไปอย่างรุนแรง “ระวังมือบ้าๆ ของคุณไว้นะ Thorne”

“สู้ๆ นะกัปตัน” ราฟาเอลตอบ น้ำเสียงอู้อี้อยู่ด้านหลังกระบังหน้า แต่ก็ดูขบขันอย่างเห็นได้ชัด “นั่นหมายถึงการฝึกภาคปฏิบัติใช่ไหม?”

เลียมอยากจะทิ้งถุงมือลงตรงนั้นแล้วต่อยเขา แต่เขากลับระบายความโกรธเข้าสู่การฝึกครั้งต่อไป ส่วนที่แย่ที่สุด? ราฟาเอลเป็นคนดี ดีจริงๆ เขาอ่านน้ำแข็งได้ดี บทละครที่คาดหวัง และเข้ากับระบบได้เร็วกว่าที่เลียมอยากจะยอมรับ เคมีเข้ากันของพวกเขาให้ความรู้สึกเป็นธรรมชาติ ซึ่งทำให้เลียมเกลียดสถานการณ์นี้มากขึ้น

เมื่อสิ้นสุดเซสชั่นออน-ไอซ์ เหงื่อก็ไหลลงบนหลังของเลียม พวกเขามุ่งหน้ากลับไปที่ห้องล็อกเกอร์ ทีมงานก็ส่งเสียงดังและเกะกะเช่นเคย

“ให้ตายเถอะ ข้างนอกนั่นเธอดูอันตรายนะ” Marcus พูดขณะถอดแผ่นรองไหล่ออก “เพื่อนร่วมห้องใหม่ เพื่อนร่วมสายใหม่ พวกคุณจะเป็นเพื่อนสนิทกันเหรอ?”

บิ๊กไมค์หัวเราะจากม้านั่งของเขา “อย่าเข้ามาใกล้เกินไประหว่างการต่อสู้บนกระดานนะแคป เราทุกคนรู้ดีว่า Thorne เหวี่ยงได้ทั้งสองทาง”

ห้องล็อกเกอร์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่หยาบคาย เลียมฝืนยิ้มแล้วส่ายหัวไปพร้อมกับพวกเขา “ใช่แล้ว ฝันต่อไปนะไอ้สารเลว”

เขาจับได้ว่าราฟาเอลกำลังถอดเสื้อฝึกซ้อมโดยไม่สนใจ โดยยืนอยู่ที่นั่นในชุดกางเกงขาสั้นรัดรูปขณะที่เขาหยิบผ้าเช็ดตัว ผู้ชายคนนี้ไม่มีความละอายใดๆ เลย ไม่ว่าจะเป็นไหล่กว้าง กล้ามเนื้อชัดเจน รอยแผลเป็นเก่าๆ จากการเล่นฮอกกี้มืออาชีพมาหลายปี เลียมรีบมองออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความรังเกียจที่ท้องของเขาขดตัว

เขาต้องแห่แบบนี้ทุกครั้งเหรอ? เลียมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้รับผลกระทบจาก Thorne เมื่อเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ เดินเปลือยเปล่ารอบๆ ตัวเขา

หลังจากที่ผู้ชายส่วนใหญ่กรองออกไปที่ห้องยกน้ำหนักแล้ว เลียมก็ดึงราฟาเอลออกไปใกล้ๆ บริเวณอุปกรณ์ โดยไม่ส่งเสียง

“ดูสิ โค้ชอยากให้ฉันฝึกคุณ ก็ได้ ฉันจะทำงานของฉัน แต่เรื่องไร้สาระและการล้อเล่นทั้งหมดนี้ มันหยุด เราเป็นเพื่อนร่วมทีมบนน้ำแข็ง แค่นั้นแหละ อย่าเอาเรื่องส่วนตัวของคุณออกไปจากหน้าฉันและออกจากห้องล็อกเกอร์”

ราฟาเอลพิงกำแพง เอาผ้าเช็ดตัวพาดไหล่ข้างหนึ่ง เขาศึกษาเลียมอยู่ครู่หนึ่งแล้วยักไหล่ “คุณปวดหัวกับเรื่องนี้มากจริงๆ เหรอ แค่คุยกัน Lannister ฉันเล่นกับผู้ชายทุกประเภทมาหลายปีแล้ว ไม่ส่งผลต่อเกมของฉันเลย”

“มันส่งผลต่อหัวของฉันที่มีคุณอยู่ในพื้นที่ของฉัน” เลียมสวนกลับ “ฉันไม่ได้ขอสิ่งนี้ ฉันไม่ได้ขอคุณ ดังนั้นช่วยเราทั้งคู่และเก็บไอ้เด็กน่ารักและที่เหลือไว้กับตัวคุณเอง”

รอยยิ้มของราฟาเอลกลับมาอย่างช้าๆ และไม่แยแส “ว่าไงนะกัปตัน”

วันที่เหลือก็ลากไป เซสชั่นห้องยกน้ำหนักที่เลียมทำให้แน่ใจว่าพวกเขาทำงานคนละฝั่ง วิดีโอรีวิวในห้องประชุมที่โค้ชคอยโทรหาทั้งคู่เพื่อชี้ให้เห็นการปรับเปลี่ยนบนหน้าจอ Liam รักษาทุกปฏิสัมพันธ์อย่างมืออาชีพอย่างเคร่งครัดและสั้นที่สุด

เมื่อการฝึกซ้อมสิ้นสุดลงและพวกเขาออกจากสถานที่ พระอาทิตย์ก็สว่างแล้ว การเดินกลับอพาร์ทเมนท์ส่วนใหญ่เงียบสงบ เสียงเมืองดังกึกก้อง

“คุณมักจะพูดจาแบบนี้หลังจากเซสชั่นดีๆ เหรอ?” ราฟาเอลถามในที่สุด ทำลายความเงียบด้วยการเสียดสีอันไม่พึงประสงค์

เลียมจับตามองตรงไปข้างหน้า “ฉันสบายดีเมื่อฉันไม่ติดเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้กับคู่แข่งเก่าของฉัน”

กลับมาที่อพาร์ตเมนต์ เลียมมุ่งหน้าตรงไปอาบน้ำ โดยล็อคประตูห้องน้ำไว้ด้านหลังเขาอย่างแน่นหนา เมื่อเขาออกมาด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ราฟาเอลอยู่ในห้องครัวโดยไม่สวมเสื้ออีกครั้ง ทำให้เกิดโปรตีนเชค

“ต้องการอันหนึ่งเหรอ?” ราฟาเอลเสนอพร้อมยกเครื่องปั่นขึ้นมา

“ไม่” เลียมพูดอย่างเรียบๆ เขาหยิบอาหารที่เตรียมไว้มาหนึ่งมื้อจากตู้เย็นแล้วกินโดยยืนที่เคาน์เตอร์ เลื่อนดูโทรศัพท์

ราฟาเอลรับคำใบ้และอยู่ข้างๆ พื้นที่ของเขา แต่อพาร์ทเมนท์ยังคงรู้สึกหายใจไม่ออก ทุกเสียงกริ๊งของจาน ทุกการเคลื่อนไหว ทุกลมหายใจ เตือนให้ Liam รู้ว่าตอนนี้ศัตรูของเขาอาศัยอยู่กับเขาตลอด 24 ชั่วโมงทุกวัน

เย็นวันนั้น หลังจากรับประทานอาหารค่ำอย่างเงียบๆ อีกครั้ง ราฟาเอลก็หายเข้าไปในห้องน้ำ ฝักบัวเริ่มทำงาน ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง ไอน้ำกลิ้งออกไปที่โถงทางเดิน

เลียมนั่งอยู่บนโซฟาเพื่อทบทวนการเล่นบนแท็บเล็ตของเขา และกรามแน่น ผู้ชายคนนี้เคยปิดประตูไหม? หรือใส่เสื้อเชิ๊ต?

เมื่อราฟาเอลสวมกางเกงขาสั้นหลวมๆ ผมเปียก เลียมก็ลุกขึ้นยืนทันที

“ฉันจริงจังกับสิ่งที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้” เขากล่าว “ฉันไม่สนใจสิ่งที่คุณทำในชีวิตส่วนตัวของคุณ ช่างหัวใครก็ตามที่คุณต้องการ แค่เก็บเรื่องไร้สาระนั้นไว้ห่างจากฉันและออกไปจากทีม นี่ไม่ใช่ห้องล็อกเกอร์เก่าของคุณ เราไม่ทำอย่างนั้นที่นี่”

ราฟาเอลหยุดชั่วคราวแล้วเช็ดผมให้แห้งด้วยผ้าขนหนู “คุณพูดแบบนั้นเหมือนพยายามโน้มน้าวตัวเองมากกว่าฉัน ใจเย็นๆ แลนนิสเตอร์ ฉันมาที่นี่เพื่อเล่นฮ็อกกี้ ที่เหลือก็แค่เสียงรบกวน”

เลียมไม่ตอบ เขาถอยกลับไปนอนข้างห้องนอน ปีนขึ้นเตียงแต่เช้าแม้จะเพิ่งเก้าโมงก็ตาม เขานอนมองเพดาน ฟังราฟาเอลเดินไปรอบๆ ห้อง

ข้อตกลงนี้เป็นเรื่องไร้สาระ พล่ามบริสุทธิ์ ผู้ชายอย่างราฟาเอล ไบท์เปิดเผย ปากร้าย และไร้ยางอายไม่ได้อยู่ในพื้นที่ของเขา เลียมจะทำงานของเขาในฐานะกัปตัน เขาจะฝึกเขา เขาจะชนะเกมร่วมกับเขาหากจำเป็น

แต่เขาไม่จำเป็นต้องชอบมัน ไม่จำเป็นต้องชอบเขา และเขามั่นใจว่าไม่มีทางปล่อยให้ราฟาเอล ธอร์นสบายใจอย่างแน่นอน

จากอีกเตียงหนึ่ง เสียงของราฟาเอลล่องลอยไปในความมืด ทุ้มต่ำ และขบขัน

“ราตรีสวัสดิ์ กัปตัน ฝันดีเกี่ยวกับเพื่อนร่วมห้องใหม่ของคุณ”

เลียมหันไปทางกำแพง กำหมัดแน่นใต้ผ้าคลุม

ให้ตายเถอะธอร์น