LOGINบทที่ 10ห้องล็อกเกอร์อบอวลไปด้วยเหงื่อและความเหน็ดเหนื่อย หมวกกันน็อคของเพื่อนร่วมทีมของเลียมดังกรอบแกรบบนม้านั่ง แผ่นป้องกันถูกถอดออกพร้อมเสียงครวญครางและหัวเราะ และความวุ่นวายหลังการฝึกซ้อมตามปกติเต็มพื้นที่ สำหรับครั้งนี้ เลียม แลนนิสเตอร์ กัปตันทีม Frostbite Wolves เงียบสงัดเขานั่งบนม้านั่งหน้าล็อกเกอร์ หมอบศอกบนเข่า จ้องที่พื้นระหว่างสเก็ตของตน การฝึกซ้อมเป็นความหายนะ เขาเป็นคนทำพลาดมากที่สุดบนลานน้ำแข็งในวันนี้ และทุกคนรู้ดี เขาไม่มีสิทธิ์พูดสุนทรพจน์หลังการฝึกซ้อมตามปกติที่เต็มไปด้วยข้อแก้ไขและกำลังใจโควาลสกี กองหลังตัวใหญ่ที่ชนเขาไปก่อนหน้านี้ เดินมาใกล้ ๆ ยังคงใส่กางเกงรัดตัว ผ้าเช็ดตัวพาดบนไหล่กว้างข้างหนึ่ง เขายื่นมือออกอย่างระมัดระวัง“เราสบายดีไหม กัปตัน?” เสียงของเขาแปลกใจที่สงบผิดปกติเลียมเงยหน้าขึ้น พยายามพยักหน้า เขาจับมือที่ยื่นออกมาด้วยความแน่นหนา “ใช่ เราดีอยู่ ฉันผิดเองวันนี้ ฉันวุ่นวายมาก ควรจะตั้งใจมากกว่านี้” โควาลสกี้ยักไหล่ แล้วตบไหล่เขาแรงๆ “มันเกิดขึ้นกับคนเก่งที่สุดของเราได้หมดแหละ เธอจะผ่านมันไปได้เอง” ก่อนที่เลียมจะตอบ เสียงดังของมาร์คัสสะท้อนไปท
บทที่ 9 เสียงนกหวีดฉีกผ่านอากาศหนาวเย็นของลานฝึกซ้อม แต่ไลแอม แลนนิสเตอร์แทบไม่ได้ยินมัน รองเท้าสเก็ตของเขารู้สึกหนัก ไม้ฮอกกี้ของเขาเหมือนวัตถุแปลกปลอมในมือ เขาผ่านไปไม่กี่วันตั้งแต่เหตุการณ์หายนะกับคลออี้ แต่ความอับอายยังไม่ยอมปล่อยเขาไปทุกครั้งที่เขาหลับตา เขาจะเห็นภาพเหตุการณ์คืนนั้นปรากฏขึ้น ในตอนนี้เขาคงเล่นซ้ำฉากนั้นล้านครั้งอย่างไม่เหมาะสมแล้ว เขาเรียงตัวสำหรับการฝึกซ้อมครั้งต่อไป กำกรามแน่นจนเจ็บ จดจ่อสิ ให้ตายเถอะ นี่คือการฝึกซ้อม นี่คือสิ่งที่นายต้องทำ พัคมาหาเขาจากมาร์คัส มันเป็นการส่งที่แรงและแม่นยำที่เขามักจะควบคุมได้โดยไม่ต้องคิด วันนี้พัคเด้งขึ้นแปลก ๆ จากใบมีดของเขาและไถลไปทางแผงกั้น "ชิบหาย" ไลแอมพึมพำเบา ๆ ขณะสเก็ตตามมันไปแบบไม่มีใจ "ฉันอยากจะเย็ดนายมากกว่านะ หนุ่มน้อยหน้าตาดี"คำพูดที่ราฟาเอลขว้างใส่เขาคืนนั้น ยังคงพุ่งชนสมองเขาเหมือนหนังโป๊แย่แต่เสพติด วิธีที่เขาพูดมันง่ายดาย มั่นใจ ล้อเลียน และไม่จำเป็นเลย คนนั้นบ้าเอาเรื่องจริง ๆ ปากจัด หยิ่ง และเกินขอบเขตไปหมด ใครกันที่พูดอะไรแบบนั้นทั้งที่เป็นแค่เรื่องตลก? เลียมส่ายหัวแรง ๆ แล้วดันตัวไปสู่ร
บทที่ 8เลียมนอนหงายอยู่ในห้องนอน แขนข้างหนึ่งปิดตา มองไปที่ความว่างเปล่าผ้าปูที่นอนยังคงมีกลิ่นน้ําหอมหนัก ๆ ของโคลอี้ หอมหวาน ดอกไม้ และอ่อนหวานนั่นแหละคือสิ่งที่เขาควรจะต้องการ แต่สิ่งที่เขาคิดได้มีเพียงช่วงเวลาที่ปากอุ่นและกระตือรือร้นของเธอพันรอบอวัยวะเพศของเขา...และสมองที่บิดเบี้ยวของเขาได้แทนที่เธอด้วยราฟาเอล ฉันเป็นบ้าอะไรกันแน่? เขาครางเสียงดัง กดส้นมือลงบนตาจนเห็นดาวสาวสวยที่เต็มใจคุกเข่าให้เขา ดูดเขาเหมือนอยากชนะรางวัล แต่แทนที่จะสนุก จิตใจทรยศของเขากลับย้อนกลับไปถึงลิ้นเปียกของราฟาเอลที่หูความร้อนจากลมหายใจของเขาวิธีที่สะโพกของเขากระตุกไปข้างหน้าเหมือนสาวเจ้าชู้ที่สิ้นหวังความอับอายเผาไหม้ร่างกายของเขาเหมือนกรด เขาเป็นเกย์ตรงตรง เขาเป็นตรงมาตลอด เขาชอบผู้หญิง ร่างกายนุ่มนวล หน้าตาสวย ๆ และช่องคลอดแน่น ไม่ใช่…อะไรก็ตามที่ป่วยแบบราฟาเอลพยายามยัดเยียดให้เขาโคลอี้จัดการเสื้อผ้าเสร็จแล้วมองเขาด้วยท่าทีสงสัย“อืม… นั่นมันเร่งด่วนจังเลยนะ” เธอพูดพร้อมกับเสียงที่ทั้งสะใจและรำคาญเล็กน้อย “ฉันคิดว่าเรายังเพิ่งเริ่มนะ เราแทบจะไม่ได้ถึงส่วนที่ดีที่สุดด้วยซ้ำ”เลียมบังคับตัวเองให้
บทที่ 7เลียมยังคงยิ้มมุมปากมองโทรศัพท์ของเขาอยู่ ขณะที่ราฟาเอลเดินเข้าครัว เท้าเปล่าและไม่ใส่เสื้อเหมือนปกติ กางเกงวอร์มสั่นไปต่ำอันตรายรอบสะโพกของเขา“สวัสดีตอนเช้า” ราฟาเอลพูดด้วยเสียงต่ำและร่วนจากการนอน เขาเปิดตู้เย็นและหยิบขวดน้ำขึ้นมา “เมื่อคืนแกเป็นไงบ้าง? แกเมามากเลยนะ”เลียมไม่เงยหน้าขึ้นและไม่ตอบ เขายังคงเลื่อนโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ กรามแน่น ข่มการรับรู้ชายที่ยืนห่างไปไม่กี่ฟุตราฟาเอลจิบเครื่องดื่มยาว ๆ ตาไม่ละจากเลียม เขาพยายามอีกครั้ง “แกเห็นเอแวนดิลที่ฉันวางไว้บนโต๊ะหัวเตียงรึเปล่า? แกคงเมาหนักเลย ถ้าปวดหัวมาก ฉันเอาให้ได้นะ—”“อยู่ของแกไปเหอะ เพื่อน” เลียมสวนกลับในที่สุด ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น “ฉันไม่อยากได้อะไรจากแกทั้งนั้น”ราฟาเอลหยุดชะงัก คิ้วขมวดขึ้น “ฉันก็แค่พยายามจะดูแลนายไง วะ—”“นายไม่ควรทำ!” เลียมตัดบทเขา ด้วยเสียงดังขึ้นทันที “สิ่งที่นายควรทำคือถอยห่างออกไปไกลๆ และอย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก เข้าใจไหม?”ราฟาเอลจ้องตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง งุนงงกับความเป็นศัตรูของเลียมในยามเช้า เขายังไม่ได้ทำอะไรเสียด้วยซ้ำ จากนั้นรอยยิ้มช้าๆ ที่มีความรู้เล็กน้อยจึงโค้งอยู่บนริมฝีปากเขา “นี่เ
บทที่ 6เสียงของราฟาเอลต่ําลงเป็นเสียงกระซิบหยาบและใกล้ชิด ลมหายใจร้อนผ่าวข้างหูเลียม"พูดมาเลย กัปตันบอกฉันสิว่าคุณเกลียดสิ่งนี้แค่ไหน..." ก่อนที่เลียมจะได้คํารามตอบ ริมฝีปากของราฟาเอลก็กดลงบนเปลือกหูของเขาลิ้นเปียกของเขาค่อย ๆ เลียไปตามติ่งหูที่ไวต่อความรู้สึกอย่างหยอกล้อ ส่งความรู้สึกพึงพอใจที่แหลมคมและทรยศตรงลงไปตามกระดูกสันหลังของเลียมและเข้าสู่อวัยวะเพศของเขา สะโพกของเขากระตุกไปข้างหน้าโดยไม่ตั้งใจ กดแน่นกับต้นขาของราฟาเอลในวินาทีที่น่าอับอาย นี่มันอะไรกันเนี่ย!ไม่ไม่เอาเด็ดขาดนั่นทําไปทําไม? ราฟาเอลหัวเราะเบา ๆ ต่ําและมืดมน แรงสั่นสะเทือนทําให้อวัยวะเพศของเลียมแข็งตัวอย่างน่าอาย"เห็นไหม?นายก็อยากได้แบบนี้เหมือนกัน หนุ่มหล่อ"ลมหายใจของเลียมติดขัดในลําคอราฟาเอลถอยออกมาเล็กน้อยให้สายตาของพวกเขาสบกัน จากนั้นช้าๆ เขาโน้มตัวเข้ามาอีกครั้ง ริมฝีปากแยกออกเล็กน้อยและมุ่งตรงไปที่ปากของเลียมช่องว่างระหว่างพวกเขาหายไปอย่างบาปทีละนิ้ว จนเลียมรู้สึกถึงความร้อนจากลมหายใจของราฟาเอลบนริมฝีปากของตัวเอง ได้กลิ่นวิสกี้และน้ําหอมจาง ๆ ฉันกําลังทําอะไรอยู่กันแน่? ความจริงกลับมาเหมือนโดนเช็คตัว
บทที่ 5เสียงเบสกระแทกผ่านกำแพงของ The Icehouse คลับสุดหรูที่ทีมชื่นชอบในใจกลางเมือง แสงนีออนสีน้ำเงินและสีขาวส่องสว่างบนฟลอร์เต้นรำที่เต็มไปด้วยฝูงชน สะท้อนกับโต๊ะกระจกและเสากระจกเหมือนเศษน้ำแข็ง กลุ่ม Wolves ได้จองทั้งโซน VIP — มีบริการขวดแร่ให้ใช้งานอย่างอิสระ มีบูธหนังส่วนตัวจัดเรียงเป็นวงกลมหลวมๆ และมียามคอยยืนที่ทางเข้าเพื่อกันคนทั่วไปเข้ามา เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนเต็มอากาศแล้ว นี่ไม่ใช่แค่ค่ำคืนออกไปเที่ยว มันคือปาร์ตี้ต้อนรับทางการของ Raphael Thorne และพวกผู้ชายตั้งใจจะทำให้มันน่าจดจำLiam รู้ว่าเขาต้องออกมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นทีมและความสัมพันธ์ ไม่เช่นนั้นเขาจะดูเหมือนกัปตันขมขื่นและงอนที่ไม่สามารถยอมรับได้ว่าคู่แข่งของเขากลายเป็นคนสำคัญของทีมเลียมนั่ง slumped ในมุมของบูธที่ใหญ่ที่สุด กำลังดื่มวิสกี้เป็นแก้วที่สี่ของเขาที่ต้องเป็น แก้วรู้สึกลื่นในฝ่ามือจากหยดน้ำและความประหม่า รอบตัวเขา ทีมงานเสียงดังและไม่ยั้งมือ ตะโกนทับกับจังหวะเพลงหนัก ๆ ตบหลังราฟาเอลเหมือนเขาเป็นพี่ชายที่หายไปนานกลับบ้าน“รอบต่อไปสำหรับคนใหม่!” มาร์คัสตะโกน ปาเช็ตเทล่าลงบนโต๊ะต่อหน้าราฟาเอล “โชว







