ตอนที่ 14 โดนจับแยก

ตลอดหลายอาทิตย์ ปราณต้องเข้าไปเรียนรู้งานที่โรงงานของที่บ้านอย่างจริงจังในฐานะทายาท ธุรกิจครอบครัวที่มีคนงานเป็นร้อยกับปัญหาจุกจิกรายวันไม่ใช่เรื่องเล่นเลย

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเริ่มหวั่นไหว คือความหน้าด้านและเสมอต้นเสมอปลายของเขา

ปราณยังคงโผล่มารับฉันหลังเลิกงานแทบทุกเย็น ไม่มีคำหวาน ไม่มีดอกไม้ มีแค่คำกวนประสาท เราไม่ได้ไปกินดินเนอร์หรูทุกวัน บางวันก็แค่ร้านข้าวต้มรอบดึก บางวันเขาก็กินอะไรง่าย ๆ ในรถ หลายครั้งที่ฉันแอบมองเขาตอนขับรถ แขนเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นลวก ๆ มีรอยเปื้อนฝุ่นโรงงานติดอยู่ ผมยุ่งนิดหน่อย และสายตาที่ดูเหนื่อยล้าชัดเจน

ฉันรู้ดีว่าการเข้าไปคุมโรงงานแทนพ่อมันหนักแค่ไหน เขาวิ่งงานตั้งแต่เช้ามืด ประชุมแก้ปัญหาจนหัวหมุน แต่เขากลับยอมขับรถฝ่ารถติดสุขุมวิทเป็นชั่วโมงเพื่อมาเจอฉัน...

"มองหน้าผมขนาดนั้น จะจูบแลกค่าน้ำมันเหรอครับ?"

เสียงแหบ ๆ ขัดความคิดฉันขึ้นมา ปราณหันมามองแวบหนึ่งตอนติดไฟแดง ยิ้มมุมปากกวนประสาทเหมือนเดิม ทั้งที่ใต้ตาเริ่มคล้ำ

"เหนื่อยก็กลับไปนอนสิ จะขับรถมารับทำไมทุกวัน" ฉันกอดอกแซวกลับ

"กลับไปนอนคนเดียวมันน่าเบื่อ..." เขาละมือจากพวงมาลัยมาวางบนตักฉัน บีบต้นขาฉันเบา ๆ อย่างคุ้นเคย ก่อนจะเอนหัวพิงเบาะแล้วถอนหายใจยาว 

"...อยู่กับพี่แล้วหายเหนื่อยกว่าเยอะ"

คำพูดกับมืออุ่นที่วางค้างไว้บนขา ทำให้ใจที่เคยคิดว่าเอาอยู่... เริ่มไม่นิ่ง

ฉันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง... จากเลขาที่ใช้ชีวิตโสดแบบสวยสับ ทำไมตอนนี้ถึงยอมปล่อยให้เด็กนั่นเข้ามาปั่นหัวได้ขนาดนี้?

ฉันหวั่นไหวกับสิ่งที่เขาทำงั้นเหรอ? ใช่... ฉันยอมรับว่าความร้อนแรงและความสม่ำเสมอที่เขาป้อนให้น่ะมันได้ใจไปเต็มๆ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันอยากจะเอาตัวเองเข้าไปผูกมัดในความสัมพันธ์จริงจัง

ฉันไม่ได้เกลียดความรักหรอก แค่รักอิสระของตัวเองมากกว่า... ฉันชอบความสุขที่มาเร็ว เคลมเร็ว จบลงบนเตียงโดยไม่มีอะไรผูกมัดก็พอ

'เคท... มึงอย่าโง่นะ'

ฉันเตือนสติตัวเอง การมีใครสักคนคือการเปิดรับความเสี่ยงที่ควบคุมไม่ได้... และคนอย่างเคท เกลียดที่สุดคือการควบคุมอะไรไม่ได้

ตื๊ด... ตื๊ด...

"คุณเคท เข้ามาในห้องหน่อยครับ"

เสียงบอสดังผ่านสายอินเตอร์คอม ฉันลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินเข้าไป

ทันทีที่ประตูปิดลง บอสไม่ได้นั่งอยู่ที่โต๊ะ แต่ยืนรออยู่ตรงหน้าฉัน ยืนใกล้จนฉันเริ่มอึดอัด

"ช่วงนี้... ปราณมารับคุณทุกเย็นเลยนะ"

เขาถามเหมือนชวนคุยทั่วไป แต่สายตาเหมือนกำลังจับผิด

"ค่ะ" ฉันตอบสั้น ๆ มองหน้าเขาตรง ๆ ไม่หลบ

ภัทรยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบเดียวกับเวลาที่เขาเตรียมจะบี้คู่แข่งตอนคุยธุรกิจ

"ทำงานด้วยกันมาตั้งสี่ปี ผมนึกว่าคุณจะดูคนออกมากกว่านี้..."

เขาก้าวเข้ามาชิดอีกนิด ท่าทางดูหงุดหงิดชัดเจน

"ปราณมันโตที่เมืองนอก นาน ๆ จะกลับมาที ที่ยอมมาช่วยงานที่โรงงานช่วงนี้ก็แค่หาอะไรทำแก้เบื่อ คุณคิดว่าเด็กแบบนั้นมันจริงจังเหรอเคท? พอเบื่อ หรือจัดการเรื่องโรงงานเสร็จ มันก็บินกลับไปใช้ชีวิตสบาย ๆ ที่แอลเอ ทิ้งคุณไว้ตรงนี้อยู่ดี" เขาทิ้งจังหวะ จ้องตาฉันนิ่ง

"หรือคุณหลงมัน... จนยอมไปนอนกับเด็กมันฟรี ๆ?"

คำพูดดูถูกที่ยิงเข้ามา ไม่ได้ทำให้ฉันสะทกสะท้าน

ฉันมองหน้าเจ้านายที่เอาคำว่าหวังดีมาบังหน้าความหวงก้างของตัวเอง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วตอบกลับ

"จะอะไรก็ช่าง... มันก็เรื่องส่วนตัวของเคทค่ะ ไม่เกี่ยวกับเวลางาน และไม่เกี่ยวกับบอสด้วย"

ภัทรกัดฟันแน่น สายตาที่เคยดูนิ่งเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่เพราะโดนตอกกลับว่าไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย

"แต่มันเกี่ยวกับบริษัท!" ภัทรขึ้นเสียง ก้าวเข้ามาชิดจนแทบชนตัว 

"ผมไม่ต้องการให้เลขาตัวเองเสียสมาธิกับเรื่องไร้สาระ และไม่อยากให้คุณไปยุ่งกับคนในบ้านของเป้ให้มันวุ่นวาย"

เขาตัดบท คว้าแฟ้มบนโต๊ะเปิดแล้วโยนลงตรงหน้าฉัน

"โปรเจกต์ที่เชียงใหม่มีปัญหาด่วน ผมต้องขึ้นไปดูหนึ่งเดือน... แล้วคุณต้องบินไปกับผมมะรืนนี้"

ฉันก้มมองแฟ้ม แล้วเงยหน้ามองเขา

"หนึ่งเดือนเลยเหรอคะ?"

"ใช่... ไปกันสองคน เคลียร์ระบบให้จบเหมือนที่เคยทำ" ภัทรจ้องฉันนิ่ง พูดดักทางจนฉันปฏิเสธยาก 

"ไปเคลียร์ตารางงานให้เรียบร้อย... หรือคุณจะบอกว่า เวลาของเด็กนั่น มันสำคัญกว่างานที่คุณทำอยู่ตอนนี้?"

ฉันมองหน้าคนที่เริ่มหมดทางสู้จนต้องเอางานมาอ้าง เพื่อดึงฉันไปอยู่ใกล้ ๆ

ฉันยิ้มมุมปาก ก่อนจะตอบกลับ

"เรื่องงาน เคทไม่เคยทิ้งอยู่แล้วค่ะ... เจอกันที่สนามบินนะคะบอส"

ฉันนั่งเงียบตลอดทาง ในหัวยังวนเวียนอยู่กับเรื่องที่ภัทรสั่งให้ไปเชียงใหม่หนึ่งเดือน... ผู้ชายหวงก้างที่พอเห็นว่าอะไรที่เคยคุมเริ่มจะหลุดมือ ก็รีบเอางานมาดึงฉันไว้ทันที

"พี่เคท... เหม่ออะไรครับ?"

เสียงปราณดังขึ้นข้าง ๆ ดึงสติฉันกลับมา จังหวะเดียวกับที่รถเลี้ยวลงที่จอดรถใต้ดินของคอนโดหรูเปิดใหม่แถวพระรามเก้า

ฉันขมวดคิ้ว มองรอบตัวที่ไม่คุ้นตา

"พามาที่นี่ทำไม?"

ปราณดับเครื่อง ปลดเข็มขัดนิรภัยออกช้า ๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวข้ามเบาะมาหาฉัน กลิ่นน้ำหอมปนกลิ่นตัวลอยมาแตะจมูก เขาเอื้อมมือมาจับคางฉันให้หันไปสบตาตรง ๆ