ตอนที่ 13 คืนนี้ใครคุม (ต่อ) NC

ปราณหัวเราะในคอ นิ้วโป้งเขากดลงตรงนั้น เน้นจังหวะวนไปมา 

"พูดดีๆ ก่อนดิพี่เคท..."

เขาวางขาฉันลง เลื่อนหน้ามากระซิบข้างหู แกล้งเลียหูจนฉันขนลุก

"บอกก่อน... ว่าใครคุมเกม และใครทำให้พี่ยอมได้ขนาดนี้"

"ปราณ... อึก..." ฉันกลืนน้ำลาย ข้างล่างเริ่มตึงจนทรมาน

"เร็วครับ... พูดออกมา แล้วผมจะทำให้เสร็จ" เขาพูดขู่ นิ้วยังกดเน้นจังหวะไม่หยุด

"แต่ถ้ายังปากแข็ง... คืนนี้ก็ค้างอยู่แบบนี้แหละ"  

สายตาไอ้เด็กตรงหน้าดูมั่นใจมาก คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า คิดว่าความอยากจะบีบให้ฉันยอมอ้อนวอน

...ฝันไปเถอะ

ฉันกลั้นเสียงครางไว้ อาศัยจังหวะที่เขาเผลอ โน้มตัวลงมารอฟังคำตอบ มือฉันคว้าไหล่เขาไว้เต็มแรง

ปราณชะงักไป ฉันไม่รอให้เขาตั้งตัว เกร็งหน้าท้องแล้วออกแรงพลิกตัวขึ้นมาคร่อมไว้แทน 

เขามองฉันอย่างอึ้ง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ฉันก็เลื่อนตัวต่ำลงไปตามหน้าท้องแน่น ๆ ทันที

"เฮ้ย พี่เค—"

เสียงเขาหายไปในคอทันทีที่ฉันจับของที่แข็งจนร้อนไว้ แล้วก้มลงอมเข้าไป

"อึก... เคท..." ปราณครางลั่น มือขยำผ้าปูที่นอนแน่น กัดฟันจนกรามขึ้น

ฉันไม่ปล่อยให้เขาได้พัก ลิ้นฉันเลียวนตรงรอยหยัก สลับกับดูดเน้น ๆ มือสาวรูดโคนแน่น

ฉันเหลือบมองคนที่นอนอยู่อย่างสะใจ ปากยังอมไว้ ขยับขึ้นลงช้า ๆ แต่ลึกจนได้ยินเสียงเขากลืนน้ำลาย

ก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวจนเกือบเสร็จ ฉันก็ถอนปากออกมา

"จะทนไม่ไหวแล้ว" ปราณเสียงสั่น พยายามกดหัวฉันให้ก้มลงไปใหม่

แต่ฉันปัดมือเขาออก ยันตัวขึ้นนั่งทับหน้าขาเขาไว้ มือสองข้างวางบนอกที่กระเพื่อมอย่างหนัก แล้วก้มลงมองคนที่กำลังนอนหงุดหงิด

"คิดว่าทำเป็นอยู่คนเดียวเหรอ?"

ฉันขยับสะโพก ถูตรงที่เปียกของตัวเองลงกับหน้าขาเขา แกล้งให้ทรมานไปด้วยกันทั้งคู่ มือเลื่อนลงไปจับตรงที่แข็งจนร้อน รูดเบา ๆ สองสามที ก่อนจะจ่อส่วนหัวเข้ากับช่องทางที่เปียกชุ่มของตัวเอง

ฉันมองตาปราณ ยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย

"ดูไว้นะคะ... เด็กดี"

ฉันค่อย ๆ กดตัวลง ให้เขาแทรกเข้ามาทีละนิด

"อึก... ซี๊ด..."

ปราณครางลั่น กัดฟันแน่น สะโพกเขากระตุกขึ้นรับทันที มือเขาเลื่อนมาจับเอวฉันไว้แน่นจนเจ็บ

ฉันกดตัวลงไปจนสุด มันแน่นมากจนเกือบหลุดครางออกมา แต่ยังฝืนขยับสะโพกวนช้า ๆ แกล้งเขาด้วยจังหวะที่ฉันคุมเอง

"เคท... แม่งเอ๊ย..." เสียงเขาแหบสั่น 

ฉันยกตัวขึ้น เตรียมจะกดลงไปอีกรอบ แต่ฉันประเมินความอดทนของไอ้เด็กนี่ต่ำไปหน่อย

มือเขาคว้าแขนฉันไว้เต็มแรง ดึงจนฉันเสียหลักพลิกลงไปนอนหงายกับเตียง ปราณตามขึ้นมาคร่อมทับทันที ทั้งที่ข้างล่างยังติดกันอยู่

"เล่นพอหรือยัง?"

สองมือรวบข้อมือฉันกดไว้เหนือหัว สายตาจ้องมาอย่างเอาเรื่อง

"บอกแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าคิดจะคุมผม"

ไม่รอให้ฉันด่า ปราณดึงสะโพกออกจนเกือบหลุด แล้วกระแทกสวนกลับเข้ามาสุดแรง

"อื้อ... ปราณ!"

"คราวนี้ก็นอนครางเฉย ๆ เถอะพี่เคท..." เขาโน้มตัวลงมากระซิบชิดปากฉัน ลิ้นเลียคราบน้ำตาตรงหางตาที่ไหลออกมาเพราะจุก ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกซอยถี่ไม่ยั้ง 

"...ตาผมจะเอาคืนแล้ว"

หลังจากคืนนั้น ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่ความจริง ฉันกลับมาทำหน้าที่เลขาตามเดิม บอสก็กลับมาเป็นผู้บริหารหน้านิ่งคนเก่า แต่ที่วุ่นวายขึ้นคือปูเป้ ในฐานะภรรยาและคุณแม่ป้ายแดง ยัยนั่นโผล่มาหาบอสที่ออฟฟิศแทบทุกวัน หิ้วขนมมาแจกคนนั้นคนนี้จนพนักงานเริ่มรำคาญความเยอะ แต่ก็ได้แต่ยิ้มแห้งรับไว้ตามมารยาท

ฉันได้แต่มองแบบเซ็ง ๆ และสายตาที่ปูเป้มองมาที่ฉัน ก็ดูระแวงตลอดเวลา

บอสเลื่อนกล่องขนมไปไว้ข้างโต๊ะอย่างไม่สนใจ ถอนหายใจยาวแล้วเงยหน้ามองฉัน ก่อนจะเหลือบลงมามองเสื้อเชิ้ตที่ฉันปลดกระดุมไว้

"...วันหลังถ้าเป้จะเข้ามา ช่วยติดกระดุมให้มันเรียบร้อยหน่อย แค่นี้ผมก็ปวดหัวจะแย่แล้ว"

ฉันหัวเราะในลำคอ เหลือบมองกล่องขนมที่เขาเพิ่งดันออก แล้วกลับมามองคนตรงหน้า

"ขนมก็ไม่กิน เมียมาหาก็บ่น เสื้อผ้าเลขายังจะมาขัดหูขัดตาอีก..."

ฉันเอียงคอยิ้ม กวนประสาทเขาเต็มที่ ปล่อยให้คอเสื้อเชิ้ตเปิดกว้างอยู่แบบนั้น

"ชีวิตแต่งงานมันอึดอัดขนาดนั้นเลยเหรอคะบอส... ถึงต้องมาพาลกับกระดุมเสื้อเคท?"

ภัทรไม่ตอบ เขากัดฟันแน่น สายตาหงุดหงิดชัดเจนเหมือนคนจนมุมที่เถียงไม่ออก มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนขึ้นเส้นเลือด

"ถ้าบอสไม่มีอะไรแล้ว เคทขอตัวไปตรวจรายงานต่อนะคะ"

ฉันไม่รอให้เขาอนุญาต ยิ้มแบบเลขาให้เขาทีหนึ่ง แล้วหันหลังเดินไปที่ประตูทันที

พอจับที่เปิดประตู ฉันก็ชะงักแล้วหันกลับไปมองคนที่ยังจ้องตามไม่วางตา

"อ้อ... ลืมบอกค่ะบอส" ฉันยิ้มมุมปาก

"ขนมกล่องนั้น ถ้าบอสไม่กิน เคทขอเอาไปให้แจงตรงรีเซปชันนะคะ... เสียดายของ"

ฉันเปิดประตูเดินออกมา ปล่อยให้เขานั่งเงียบอยู่คนเดียวในห้อง….