ตอนที่ 18 พัสดุปริศนา

พอรถออก บอสก็สั่งงานต่อไม่หยุด ทั้งสรุปเรื่องเส้นใยฝ้าย แผนคุยกับซัพพลายเออร์ ไปจนถึงเรื่องจุกจิกที่ปกติเขาจัดการเองได้ ฉันนั่งจดตามหน้าที่ แต่รู้ทันว่าเขาจงใจยัดงานใส่หัวฉัน ไม่ให้เหลือเวลาไปคิดเรื่องอื่น

ครืด... ครืด…

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นอีกรอบ บอสเหลือบมองกระเป๋าฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะสั่งงานต่อหน้าตาเฉย เหมือนไม่ได้ยินอะไร

มันคือการวัดใจ... และในฐานะเลขา ฉันเลือกที่จะนั่งนิ่ง ไม่หยิบขึ้นมาดู

งานที่โรงงานดูดพลังไปทั้งวัน กว่าจะได้พักก็ตอนหัวค่ำ บอสพาฉันกับผู้จัดการโรงงานมากินข้าวที่ร้านอาหารริมน้ำ มีคุยเรื่องงานสลับกับหัวเราะกันไปเรื่อย ฉันนั่งจิบเบียร์เย็น ๆ ให้พอคลายเครียด แต่ทุกครั้งที่เผลอ คนตรงข้ามก็ยังมองมาตลอด

บอสตักกับข้าวมาให้ ท่าทางเหมือนเจ้านายดูแลลูกน้อง... แต่สายตาที่มองมามันชัดเจนว่าคืนนี้คุณหนีผมไม่พ้น

ฉันยกแก้วขึ้นดื่ม จ้องตากลับไปนิ่ง ๆ ฉันไม่ลืมหรอกว่ามีสายไม่ได้รับค้างอยู่ในกระเป๋าตั้งกี่สิบสาย และรู้ด้วยว่าเป็นของปราณ... ป่านนี้คงหัวเสียจนแทบบ้าที่ฉันไม่ยอมรับโทรศัพท์ข้ามวันข้ามคืน

รถตู้มาส่งฉันที่โรงแรม ฉันเดินลากขาเข้ามาในล็อบบี้แบบหมดสภาพ มองตรงไปที่ลิฟต์ กะแค่ว่าจะได้ทิ้งตัวลงนอน แต่พนักงานต้อนรับเดินเข้ามาทักก่อน

"ขอโทษนะคะ คุณเคทใช่ไหมคะ?" เธอยิ้มพร้อมยื่นกล่องพัสดุขนาดกลางมาให้ 

"มีพัสดุด่วนส่งมาถึงคุณค่ะ"

ฉันรับกล่องมาแบบงง ๆ แวบแรกคิดถึงบอส... หรือจะส่งเอกสารมาสั่งงานอะไรเพิ่มอีก?

ฉันแตะคีย์การ์ดเข้าห้อง ปิดล็อกประตู โยนกระเป๋าสะพายลงบนเก้าอี้แล้ววางกล่องไว้บนโต๊ะ มีการ์ดใบเล็กเสียบอยู่ใต้เทปกาว ลายมือหวัด ๆ เขียนแนบไว้

‘อย่าให้รู้ว่าไปแรดที่ไหน’

ฉันชะงักไปนิด แล้วรีบแกะกล่องดู ข้างในไม่ใช่เอกสาร ไม่ใช่ของแพง แต่เป็นเสื้อฮู้ดสีเทาตัวใหญ่ พอหยิบขึ้นมา กลิ่นน้ำหอมของปราณก็ลอยแตะจมูกทันที กลิ่นที่คุ้นเคยทำเอาความล้าที่สะสมมาทั้งวันหายไปเลย

ฉันนั่งลงตรงขอบเตียง กอดเสื้อตัวนั้นไว้แล้วเผลอยิ้มออกมาคนเดียว ฉันหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นข้อความที่เขาทิ้งไว้ตั้งแต่หัวค่ำ

Pran: โทรไปไม่รับ ไลน์ก็ไม่อ่าน... หวังว่าคงยังไม่โดนสูบพลังจนแห้งตายไปก่อนนะ เสื้อเอาไว้ใส่ อากาศเริ่มเย็นแล้ว อย่านอนดึก

เด็กนี่มันรู้จังหวะจริง ๆ... แค่ส่งกลิ่นเสื้อตัวเองมาถึงในห้องนอน ก็เหมือนคอยย้ำไม่ให้ฉันลืมเขา โดยที่ไม่ต้องพูดคำหวานเลี่ยนสักคำ

ฉันถอดเสื้อเชิ้ตออก หยิบฮู้ดตัวโคร่งของเขามาใส่ ชายเสื้อยาวคลุมต้นขา คอเสื้อกว้างจนเห็นร่องอก ฉันยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปช่วงคอเสื้อที่มีเชือกฮู้ดพาดอยู่ แล้วส่งเข้าแชต

Kate: ยังไม่ตาย... แล้วก็ไม่ได้ว่างไปแรดกับใครด้วย พอใจยัง?

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ ใช้ผ้าเช็ดผมที่ยังหมาด เสียงโทรศัพท์ตรงหัวเตียงสั่นขึ้นมา พอหยิบดูก็เห็นข้อความจากบอส

Boss: ผมอยู่ที่เลานจ์ชั้นล่าง มีเอกสารด่วนต้องคุย ลงมาหน่อยครับ

ฉันมองจออยู่แปบหนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบสั้น ๆ

Kate: อีกสิบห้านาทีลงไปค่ะ เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

ฉันโยนผ้าลงตะกร้า เดินไปหยิบสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเข้มมาใส่ คลุมด้วยคาร์ดิแกนตัวบางสีเทาอ่อนแบบไม่ติดกระดุม กับกางเกงขายาวสีดำ หน้าสด ไม่ได้แต่งหน้า คอนซีลเลอร์ก็ไม่ได้แตะ รอยช้ำจาง ๆ ตรงคอกับหน้าอกยังมีอยู่ แต่ฉันไม่คิดจะปิด ฉันหยิบไอแพดแล้วเดินออกจากห้อง ลงลิฟต์มาชั้นล่าง

เลานจ์ค่อนข้างเงียบ ไฟสลัว ๆ บอสนั่งอยู่โต๊ะมุมด้านใน ในมือถือแก้ววิสกี้ เสื้อเชิ้ตพับแขน ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด

ฉันเดินเข้าไป ดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามนั่งลง วางไอแพดบนโต๊ะ

"มีเรื่องอะไรด่วนเหรอคะบอส"

บอสชะงักแก้วในมือ สายตาที่มองหน้าฉันเลื่อนลงมาหยุดตรงรอยช้ำที่คอ แววตานิ่งจัดแต่ดูออกว่าหงุดหงิดขึ้นมาทันที วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง 

"ลงมาสภาพนี้..." ภัทรเอนหลังพิงเก้าอี้ มองรอยนั้นสลับกับตาฉัน 

"กลัวคนไม่รู้เหรอครับ ว่าคุณเพิ่งไปทำอะไรมา?"

ฉันก้มมองรอยตรงหน้าอกตัวเองนิดหน่อย ก่อนจะเงยหน้ามองเขาตาเรียบ

"ก็แค่เรื่องสนุกเมื่ออาทิตย์ก่อนค่ะบอส ไม่เห็นต้องทำหน้าซีเรียสขนาดนั้น" 

ฉันเลื่อนไอแพดไปตรงหน้าเขา เคาะหน้าจอทีหนึ่ง

"สรุปมีงานด่วนอะไรคะ? ดึกขนาดนี้แล้ว เคทมีเวลาให้แค่สิบห้านาที"

ภัทรไม่แม้แต่จะมองไอแพดที่ฉันเลื่อนไปให้ เขาลุกขึ้นยืน ตัวเขาสูงจนบังแสงไฟข้างบนหมด ก้าวอ้อมโต๊ะมายืนชิดเก้าอี้ที่ฉันนั่งอยู่

กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นน้ำหอมลอยมาแตะจมูก ฉันยังไม่ทันได้ขยับหนี มือเขาก็จับคางฉัน บังคับให้ฉันต้องเงยหน้ามองตาเขาตรง ๆ

สายตาคู่นั้นไม่มีมาดเจ้านายสุขุมเหลืออยู่แล้ว มีแต่ผู้ชายคนหนึ่งที่หมดความอดทน

"สิบห้านาที..." เสียงเขาทุ้มพร่าและใกล้มากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นจัดตรงปากฉัน

ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร มืออีกข้างของเขาก็แตะลงบนรอยช้ำตรงหน้าอก นิ้วเขากดลงบนรอยนั้นอย่างจงใจ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปใต้คอเสื้อสายเดี่ยว สัมผัสผิวตรงหน้าอกแบบไม่เกรงใจ นิ้วโป้งเขาไล้ผ่านร่องอกช้า ๆ หนักแน่นจนฉันร้อนวูบไปทั้งตัว

"ถ้ามองว่ามันแค่เรื่องสนุก..."

ภัทรมองหน้าอกที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับฉันตรง ๆ

"...แล้วทำไมไม่สนุกกับผมล่ะเคท?"