ตอนที่ 19 เชิ่ดใส่

เขายิ้มมุมปาก มือยังคงวางแนบอยู่ตรงหน้าอกฉัน ไม่ยอมขยับออกไปไหน

"สี่ปีที่คุณตามอ่อยผม... คิดจริง ๆ เหรอว่าผมไม่อยาก?"

ฉันไม่ปัดมือเขาออก และไม่คิดจะขยับหนี

ปล่อยให้มือเขาวางอยู่บนหน้าอกอยู่อย่างนั้น สัมผัสที่เคยคิดว่าจะทำให้ใจเต้น... ตอนนี้กลับเฉยชา ไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ ถ้าเทียบกับสิ่งที่เด็กคนนั้นเพิ่งทำไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน

ฉันมองตาภัทร ยิ้มมุมปากนิด ๆ

"รู้ค่ะ ว่าอยาก..."

ฉันพูดเสียงนิ่ง ยกมือจับหลังมือเขาที่ยังแตะหน้าอกฉันอยู่ แล้วค่อย ๆ ดึงมือเขาออก

"แต่สี่ปีที่เคทเปิดโอกาส... บอสไม่เอาเองนี่คะ"

ฉันปล่อยมือเขา จัดคอเสื้อสายเดี่ยวของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้ กอดอกมองผู้ชายตรงหน้า

"ของบางอย่าง พลาดแล้วคือพลาดเลยค่ะบอส อีกอย่าง..." ฉันหัวเราะในคอ สบตาเขาตรง ๆ ไม่หลบ

"เรื่องที่เคทบอกว่าจะช่วยบอสเรื่องปูเป้..."

ฉันเว้นจังหวะ มองหน้าภัทรที่เริ่มชะงัก

"ช่วงที่ปูเป้คบกับบอส เขาไม่ได้ยุ่งกับใครเลยค่ะ"

ภัทรหน้าตึงขึ้นมาทันที สายตาที่เคยมองฉันเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นนิ่งค้าง 

"...เด็กในท้องนั่น"

ฉันมองหน้าคนที่เริ่มหน้าซีดลงเรื่อย ๆ 

"...เตรียมตัวเป็นพ่อคนแล้วไปเป็นสามีที่ดีให้ปูเป้เถอะค่ะ"

ฉันก้มดูเวลาในไอแพด 

"ครบสิบห้านาทีแล้ว เคทขอตัวนะคะ"

ฉันหยิบไอแพดขึ้นมากอดไว้ ลุกขึ้นยืนทันทีโดยไม่รอคำตอบ แล้วเดินผ่านเขาออกมา

ฉันพยายามเดินหลังตรง มองไปข้างหน้า ไม่หันกลับไปมอง และไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะทำหน้ายังไง

พอประตูกระจกของเลานจ์ปิดลง โถงทางเดินข้างนอกก็เงียบสนิท

ฉันหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว

"เฮ้อ..."

ฉันพ่นลมหายใจออกมา ไหล่ที่เกร็งไว้เมื่อกี้ค่อยผ่อนลง

ให้ตายเถอะ...

ฉันยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบา ๆ ไอร้อนจากมือเขายังติดอยู่บนผิว แต่ใจฉันไม่ได้เต้นเพราะรู้สึกอะไรกับเขาแล้ว มันเต้นแรงเพราะเพิ่งผ่านเรื่องประสาทแดกมามากกว่า

สี่ปีที่ตามหยอด... จบลงแค่นี้แหละ

ฉันยิ้มมุมปาก สะบัดผม ดึงสายเดี่ยวให้เข้าที่ แล้วเดินต่อไปแบบโล่งตัวขึ้นเยอะ

เสียงประตูปิดลงพร้อมเสียงล็อกอัตโนมัติ ฉันยืนอยู่กลางห้อง วางไอแพดกับคีย์การ์ดไว้บนโต๊ะข้างเตียง

ฉันมองเสื้อฮู้ดตัวใหญ่ เดินไปหน้ากระจก รูดสายเดี่ยวลงแล้วถอดโยนลงพื้น ปลดบราทิ้ง สัมผัสที่ภัทรเพิ่งแตะหน้าอกเมื่อกี้ยังทำให้หงุดหงิดไม่หาย

ฉันหยิบฮู้ดของปราณมาใส่ เสื้อตัวใหญ่คลุมลงมาถึงต้นขา แขนเสื้อยาวเลยมือ ผ้าหนานุ่มโดนยอดอกจนรู้สึกวาบขึ้นมานิด ๆ ความอุ่นกับกลิ่นตัวของเขาทำให้ความรำคาญจากบอสหายไปหมด แล้วเดินไปนั่งลงตรงขอบเตียง ก้มมองโทรศัพท์ คว้ามา ปลดล็อกหน้าจอ แล้วกดเข้าแชตของเจ้าของเสื้อตัวนี้

ฉันนอนคว่ำลงกับเตียง ปล่อยให้ความล้าทั้งวันจมหายไปกับฟูก ตั้งศอกขึ้น คอเสื้อที่กว้างอยู่แล้วก็ย้วยลงมา หน้าอกโนบราเลยโผล่ให้เห็นเต็มตา ยกมือถือขึ้นมา สลับเป็นกล้องหน้า กดมุมกล้องลงนิดหน่อยให้เห็นคอเสื้อกว้าง ๆ กับร่องอกชัด ๆ 

แชะ

ฉันเปิดดูรูป แสงสลัวในห้องทำให้เงาตรงร่องอกยิ่งดูลึกเข้าไปอีก... มุมนี้โคตรได้

Kate: [ส่งรูปภาพ] 

Kate: เสื้อตัวใหญ่ไปหน่อย แต่อุ่นดี... เพิ่งเคลียร์เรื่องน่ารำคาญเสร็จ จะนอนแล้ว ค่อยคุยกันนะ

พิมพ์เสร็จ ฉันก็คว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะข้างเตียง ซุกหน้าลงกับหมอน ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยิ้มคนเดียวในความมืด

ไม่รออ่านว่าเขาจะตอบอะไรกลับมา ปล่อยให้คนที่นอนถือโทรศัพท์อยู่อีกฝั่ง... ประสาทแดกเล่นไปเอง

หลังลุยงานหนักที่โรงงานมาเกือบทั้งอาทิตย์ บอสก็กลับมาทำงานต่อที่ออฟฟิศในเมือง ถึงจะไม่ต้องเดินตรวจโรงงานเหมือนวันแรก ๆ แต่การนั่งประชุมยาวทั้งวันก็ดูดพลังจนแทบหมดแรง

และแน่นอนว่าคืนนี้ฉันยังไม่ได้พัก เพราะบอสมีนัดคุยงานกับซัพพลายเออร์เจ้าใหญ่ที่ผับดัง และเลขาอย่างฉันก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว

พอมาถึงผับ ฉันก็คอยดูแลเรื่องเครื่องดื่มตามหน้าที่ ส่วนบอสก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายังคงวางตัวเป็นนักธุรกิจที่น่าเชื่อถือได้เหมือนเดิม

พอมื้อค่ำจบและการคุยงานเสร็จ แขกบางส่วนก็เริ่มทยอยกลับ เหลือแค่บางกลุ่มที่ยังนั่งดื่มต่อ

ฉันล้าไปหมด ทั้งเหนื่อยสะสมจากงาน ทั้งหงุดหงิดที่บอสจงใจแกล้งสั่งแก้งานจุกจิกบนรถเมื่อตอนหัวค่ำ แถมยังพูดกวนประสาทแซะเรื่องที่ฉันปฏิเสธเขาอีก ยิ่งทำให้ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้นานกว่าเดิม ฉันมองหาเขา กะจะเดินไปบอกว่าจะกลับแล้ว

แล้วสายตาก็ไปสะดุดตรงมุมหนึ่งแถวโซนวีไอพี

บอสกำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ คุยกับเด็กมหา'ลัยหน้าใสใส่เดรสรัดรูป เขายื่นโทรศัพท์ให้เธอแบบสบาย ๆ สายตาเจ้าชู้แบบที่ฉันเห็นจนเอียน ทรงผู้ชายขี้เก๊กที่กำลังหาเหยื่อคนใหม่

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่น หน้าจอขึ้นชื่อปราณ ฉันก้มมองชื่อเขาบนจอ สลับกับภาพบอสที่ยืนแลกคอนแทกต์กับผู้หญิงตรงหน้า

ฉันแค่นยิ้มออกมา

โคตรทุเรศ

บนรถทำเป็นเก่ง แซะฉันไม่หยุด แต่พอดึกตัวเองก็ร่อนหาเรื่องอย่างว่าเหมือนเดิม ทั้งที่เพิ่งรู้ว่าปูเป้ท้องแท้ ๆ

ดิ้นรนแทบตายนะปูเป้ สุดท้ายก็ได้แค่ทะเบียนสมรสกับผู้ชายสันดานเดิมไป

ฉันกดรับสาย ยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

"ว่าไง..." เสียงฉันนิ่ง แต่ตายังมองหลังเจ้านายอยู่