ตอนที่ 2 แต่งด่วน

เสียงนาฬิกาปลุกดังตอนเจ็ดโมงเช้า ฉันตื่นขึ้นมาในคอนโดติดบีทีเอสย่านสุขุมวิท เวลางานฉันคือเลขาของผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด บริษัทส่งออกฝ้ายรายใหญ่ เสื้อผ้าหน้าผมจัดเต็ม มั่นใจ เนี้ยบจนไม่มีใครกล้าบ่น ฉันทำงานเต็มที่จนบอสไว้ใจให้เป็นมือขวา

พอเลิกงาน ฉันคือสายปาร์ตี้ตัวจริง ร้านไหนเด็ด เพลงไหนดี เคทคนนี้ไม่เคยพลาด แสงสีกับความวุ่นวายของกรุงเทพฯ นี่แหละที่ทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวาที่สุด แต่เช้านี้ ความเป็นจริงกลับมากองอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เริ่มวัน

"พี่เคท ช่วยเซ็นเอกสารแทนบอสหน่อยค่ะ ตรงนี้... แล้วก็ตรงนี้" เสียงน้องแผนกบัญชีเรียกสติฉัน พร้อมกับวางแฟ้มกองโตลงบนโต๊ะ

"เอ่อ... มีจดหมายของบอสด้วยค่ะ"

ฉันหยิบมาเปิดดูทีละซอง

"คุณวรภัทร... คุณวรภัทร... อันนี้ไม่ใช่ค่ะ"

ฉันยื่นซองที่ไม่ใช่ส่งคืนไป ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วถอนหายใจยาว

สี่เดือนแล้วที่บอสไปอยู่เชียงใหม่... เคทคนนี้แทบไม่ได้ไปเที่ยวไหนเลย งานรุมจนแทบไม่มีเวลาหายใจ อยู่ดี ๆ เสียงคนเดินเข้ามาทำให้ฉันต้องหันไปมอง แล้วก็ต้องอึ้ง

"บอส!"

เขาโผล่มากรุงเทพฯ แบบไม่บอกล่วงหน้า บอสเดินเข้าห้องทำงานไปเร็วมาก ก่อนจะปิดประตูดังปัง ผ่านไปไม่กี่วิ โทรศัพท์ที่โต๊ะฉันก็ดังขึ้น

"คุณเคท เข้ามาในห้องหน่อยครับ"

ฉันเดินเข้าไปแบบใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

"นั่งก่อนครับ" 

เขายื่นซองการ์ดสีน้ำเงินเข้มที่มีตัวอักษรสีเงินปั๊มชื่อฉันมาตรงหน้า ฉันรีบเปิดดูทันที... จังหวะนั้นแทบหยุดหายใจ

"บอส... นี่อะไรคะ?" ฉันถามออกไปทันที

"ปาลิดา... นี่มันปูเป้ไม่ใช่เหรอ?"

บอสนิ่งไป สีหน้าดูแย่แบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาหลับตาลงแปบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว

"ปูเป้ท้อง"

"บอส!"

ฉันเผลออุทานออกมาจนต้องรีบเอามือปิดปาก ช็อกจนใจเต้นรัว บอสเนี่ยนะ ผู้ชายที่ทั้งระวังตัวและบ้างานขนาดนั้น จะพลาดทำลูกสาวคนเดียวของเสี่ยไกรสร เจ้าของโรงงานฝ้ายคู่ค้ารายใหญ่ที่สุดของเราท้อง

ย้อนกลับไปตอนอยู่อเมริกา ฉันกับนิสาเป็นคู่หูสายปาร์ตี้ คืนหนึ่งนิสาพาเพื่อนคนไทยมาแนะนำให้รู้จัก... ก็คือปูเป้คนนี้นี่แหละ

ผู้หญิงคนนั้นสวย ตัวเล็ก ผิวสีน้ำผึ้ง ใส่แบรนด์เนมตั้งแต่หัวจดเท้า แต่สิ่งที่ทำให้ฉันไม่ชอบขี้หน้าคือความแอ๊บแบ๊ว ตีหน้าซื่อ ทำเสียงสองเสียงสาม แต่ลับหลังแอบแย่งผู้ชายคนอื่นไปทั่ว

แล้วโลกก็กลมจนน่าหงุดหงิด... ในงานเลี้ยงบริษัทเมื่อปีที่แล้ว ฉันเจอเธออีกครั้งในฐานะลูกสาวเสี่ยไกรสร วันนั้นแหละที่เธอเริ่มอ่อยบอสของฉันแบบออกนอกหน้า

ฉันละสายตาจากการ์ดแต่งงานสีน้ำเงินในมือ เงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า

"ล้อเล่นเหรอคะ?" 

"เปล่า" ภัทรทิ้งตัวพิงเก้าอี้ 

"หมอบอกได้สามสัปดาห์แล้ว"

ฉันโยนการ์ดลงบนโต๊ะเสียงดัง

"สี่เดือนที่เชียงใหม่ บอสไปทำยังไงให้ยัยนั่นท้องได้?"

"คืนวันเลี้ยงฉลองสัญญา" ภัทรหน้าเครียด 

"ผมดื่มไปแก้วเดียว แล้วจำอะไรไม่ได้เลย ตื่นมาอีกทีก็อยู่บนเตียงกับเขา"

"แล้วไม่ป้องกัน?"

"ผมป้องกันทุกครั้ง... แต่คืนนั้นผมจำเหี้ยอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!  เช้าวันนั้นเสี่ยก็เดินเข้ามาเห็นพอดี"

ฉันกอดอก มองหน้าเขานิ่งๆ

"โดนวางยาแล้วล่ะ"

ภัทรชะงัก เงยหน้าสบตาฉัน

"คุณหมายความว่าไง?"

"ปูเป้เป็นแบบนี้ตั้งแต่ตอนอยู่อเมริกาแล้วค่ะ... ยิ่งยาก ยิ่งอยากเอาชนะ"

"แล้วไง? ผู้ชายมีตั้งเยอะ จะมาเสียเวลากับผมทำไม"

"ก็เพราะคนอื่นเขายอมตามใจหมด แต่บอสกลับไม่สนใจไงคะ... ปูเป้ไม่ได้อยากเป็นแค่คู่นอน แต่อยากได้บอสเป็นผัว อยากเอาชนะบอสให้ได้"

ภัทรทุบโต๊ะทำงานเต็มแรง กัดฟันแน่นอย่างหัวเสีย ฉันกอดอก ขยับเข้าไปยืนพิงโต๊ะเขา

"เป็นไงล่ะ... ถ้าเลือกเคทตั้งแต่แรกก็ไม่จบแบบนี้หรอก เคทแฟร์จะตาย ไม่ตามหึง ไม่ตามหวง ไม่เคยทวงสถานะด้วยซ้ำ"

ภัทรเงยหน้าขึ้นมองฉัน สายตาดูเหนื่อยและหงุดหงิดเต็มที

"เคท... อย่าเพิ่งมากวนตอนนี้ได้ไหม" เขาถอนหายใจยาว

"แล้วจะให้ผมทำยังไง? ตรวจดีเอ็นเอตอนนี้ก็ยังไม่ได้ พ่อสั่งให้แต่งเดือนหน้าแล้ว"

ฉันขยับเข้าไปใกล้โต๊ะเขาอีกนิด

"เด็กอาจจะไม่ใช่ลูกบอสด้วยซ้ำ"

ภัทรชะงัก หายใจเริ่มติดขัด

"คืนนั้นบอสจำอะไรไม่ได้เลย แล้วปูเป้ตอนอยู่อเมริกาก็เปลี่ยนคนคุยแทบทุกอาทิตย์... ถ้าเกิดท้องกับคนอื่นขึ้นมา แล้วมาจับบอสล่ะคะ?"

"ผมไม่มีหลักฐาน..."

"เคทหาให้ได้ เรื่องของปูเป้ตอนอยู่นู่น เคทรู้หมดว่าต้องไปตามจากไหน ถ้าไม่อยากยอมให้เขาจูงจมูกไปทั้งชีวิต บอสต้องฟังเคท"

ภัทรจ้องหน้าฉันนิ่ง สายตาที่เคยมั่นใจ ตอนนี้มีทั้งความหวังและความระแวงปนกัน

"เคท... คุณต้องการอะไร?"

ฉันยิ้มมุมปาก นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนตอบ

"เคทแค่ไม่ชอบเห็นของดี ๆ... โดนแย่งไปต่อหน้าต่อตาค่ะ"