ตอนที่ 1 หิวบอส

"อืม..."

จูบแบบนี้แหละที่อยากได้ เราแลกลิ้นกันจนเริ่มหายใจไม่ทัน มือเขาเลื่อนขึ้นมาจับหน้าอกฉันไว้ ร่างกายฉันสั่นไปหมด

นิ้วเขาเกี่ยวสายเดี่ยวให้หลุดจากไหล่ ก่อนจะละริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอ ลมหายใจร้อน ๆ ที่รดลงมาทำให้ฉันขนลุกไปทั้งตัว

ฉันเกาะไหล่เขาแน่น ปลายเล็บจิกผ่านเสื้อเชิ้ต พลางแอ่นตัวรับมือเขาที่เริ่มขยำแรงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน

หัวใจฉันเต้นแรงตอนที่มือเขาเลื่อนต่ำลง สอดผ่านชายกระโปรงขึ้นมาตามต้นขาด้านใน ปลายนิ้วลากผ่านผิวช้า แล้วล้วงลึกเข้าไปเรื่อย ๆ

"อืม..." เขาครางออกมาในลำคอ

ความรู้สึกวูบวาบทำให้ฉันเริ่มคุมตัวเองไม่อยู่ เผลอเรียกชื่อเขาเสียงสั่น

"...พี่ภัทร..."

วินาทีนั้นเอง มือเขาก็ชะงักไป ทุกอย่างหยุดลงดื้อ ๆ ฉันลืมตามองคนที่ผละตัวออกไปอย่างไม่เข้าใจ

"บอส... เป็นอะไรคะ?"

เขามองหน้าฉัน สายตายังเห็นชัดว่าต้องการ แต่กลับเลือกที่จะถอยหลังออกไป ลมหายใจเขายังหอบตอนที่พูดออกมา

"เคท... ผมไม่อยากให้เรื่องของเรามาพังงานนี้"

น้ำเสียงสุภาพ นิ่งสนิท แต่ตัดบทได้เจ็บที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา….

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะ ดึงสติฉันกลับมาที่ปัจจุบัน

"ค่ะ บอส"

ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงปกติ รีบเดินไปบอกแม่บ้านให้เตรียมกาแฟกับห้องประชุม แล้วแวะเข้าห้องน้ำหยิบลิปสติกขึ้นมาทาปากใหม่ จัดเสื้อในดันทรงให้เห็นร่องอกชัดขึ้น ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ตั้งใจปลดกระดุมบนไว้

ฉันรู้ว่าเขากลัวอะไร... แต่ฉันก็อยากลองทลายกำแพงนั้นดูสักครั้ง

ไม่นาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นก็ดังใกล้เข้ามา เขายังดูดีเหมือนเดิม เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนเห็นท่อนแขนขาวสะอาด ผมสีดำปรกหน้าผากนิดหน่อย บวกกับกลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่ลอยมาแตะจมูก... เห็นแล้วอยากเดินเข้าไปกอดอกแน่น ๆ

"สวัสดีค่ะบอส ห้องประชุมพร้อมแล้วค่ะ"

ประชุมลากยาวไปสองชั่วโมง บอสเดินออกมาด้วยสีหน้าเครียดชัดเจน เขาเรียกฉันเข้าไปในห้องทำงานทันที

"บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ?" 

การทำงานด้วยกันมาสี่ปี ทำให้ฉันดูออกทันทีว่าเขากำลังเครียดแค่ไหน

"เหนื่อยมากเลยคุณเคท... งานที่เชียงใหม่ไม่จบสักที ผมคงต้องย้ายไปดูที่นั่นสักพัก"

เขาถอนหายใจยาว พลางคลายเนกไทให้หลวมแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า

"แล้วที่นี่ล่ะคะ?"

ฉันถาม พลางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะเพื่อวางแฟ้มสรุปการประชุม จังหวะที่ก้มตัวลง สาบเสื้อเชิ้ตที่ตั้งใจปลดกระดุมบนไว้ก็แหวกกว้างขึ้น

สายตาเขาเลื่อนลงมาทันที

เขามองค้างอยู่ที่ร่องอกใต้เสื้อในลูกไม้ นานจนฉันทันเห็นว่าเขากลืนน้ำลาย ก่อนจะรีบกะพริบตาแล้วแกล้งก้มลงมองแฟ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ผมจะให้คุณดูแทนทั้งหมด"

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูขัดจังหวะขึ้นมาก่อน ฝ่ายบุคคลพาเด็กจบใหม่หน้าตาน่ารักเข้ามาแนะนำตัว

"นี่น้องแจงค่ะ รีเซปชันคนใหม่"

พอทักทายกันเสร็จสองคนนั้นก็ออกไป ทันทีที่ประตูปิดลง ฉันก็อดแซวไม่ได้

"แหม... เมื่อกี้ยังทำหน้าเครียดอยู่เลย พอเห็นเด็กใหม่เข้ามานี่มองตาค้างเลยนะคะ... หึงนะเนี่ย"

"คุณเคทครับ... แค่คุณยืนอยู่ตรงนี้ ผมก็มองใครไม่ไหวแล้ว"

ฉันเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

แทนที่จะเดินกลับไปทำงาน ฉันโน้มตัวไปข้างหน้า ตั้งใจให้คอเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมไว้แหวกกว้างขึ้นจนเห็นร่องอกชัดตามจังหวะหายใจ

"ปากหวานแต่การกระทำสวนทางตลอดเลยนะคะบอส..." ฉันกดเสียงลงต่ำ จ้องตาเขาตรง ๆ 

"มองไม่ไหว... หรือมองแล้วไม่กล้าแตะกันแน่?"

บอสชะงัก สายตาเขาเลื่อนลงมองหน้าอกฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะฝืนดึงสายตากลับขึ้นมาสบตาเหมือนเดิม สองมือที่วางบนโต๊ะเผลอกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา

"เคท..." ภัทรเรียกชื่อฉัน เสียงเขาแหบลง หายใจเริ่มหนักขึ้น 

"อย่าแกล้งกันในห้องทำงาน"

"ใครบอกว่าเคทแกล้งล่ะคะ?"

ฉันเอียงคอ ขยับเข้าไปใกล้อีกจนได้กลิ่นน้ำหอมของเขาชัดเจน

"เคทพูดจริงทุกคำ... ฉลาดแบบบอส จะมามัวนั่งเกร็งกลืนน้ำลายทำไม เสียเวลาเปล่า ๆ"

สายตาฉันเลื่อนลงไปมองปากเขา จงใจให้นึกถึงเรื่องที่เราเคยจูบกัน

"หรือบอสกลัวว่า... ถ้าแตะเคทจริง ๆ แล้วจะหยุดไม่ได้คะ?"

เขายกมือปลดกระดุมคอเสื้อตัวเองออกเม็ดหนึ่งเหมือนเริ่มอึดอัด แววตาที่เคยนิ่งเริ่มคุมไม่อยู่ สายตาที่มองมาตอนนี้นิ่งจัด... จ้องเหมือนจะกินฉันเข้าไปทั้งตัว

"ถ้าผมหมดความอดทนขึ้นมาจริง ๆ ... รอบนี้ไม่หยุดเหมือนวันนั้นแน่"

ฉันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากตัวเขา หัวใจเต้นแรงจนขนลุกไปหมด เขากำลังจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

แต่ไม่ใช่ตอนนี้...

ในเมื่อปั่นประสาทให้เขาอยากได้สำเร็จ ฉันก็ต้องเป็นคนตัดบทเอง

ฉันยืดตัวขึ้นมา ดึงปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ แล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

"งั้นก็เก็บความอดทนไว้เถอะค่ะบอส... เอาไว้ใช้ตอนอยู่เชียงใหม่คนเดียวแล้วกัน"

ฉันหันหลังเดินตรงไปที่ประตู

"เคท เดี๋ยว..." เสียงเขารั้งไว้จากข้างหลัง แต่ฉันไม่คิดจะหันกลับไปมอง

มือฉันแตะที่ลูกบิดประตู ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง

"เที่ยงนี้บอสมีกินข้าวกับบอร์ดบริหารนะคะ อย่าลืมติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อยด้วยล่ะ... เคทขอตัวไปทำงานก่อนค่ะ"

ฉันเปิดประตูเดินออกมา ปิดประตูกระจกลงเบา ๆ ทิ้งให้เขานั่งอารมณ์ค้างอยู่ข้างในนั้นคนเดียว