ตอนที่ 3 แกล้งยั่ว

งานแต่งถูกจัดขึ้นแบบไพรเวทในสวน แขกไม่เยอะแต่มีแต่พวกชนชั้นนำ แสงไฟ ดอกไม้ ทุกอย่างดูแพงและเสแสร้งไปหมด

ฉันเลือกเดรสยาวปาดไหล่สีกรมท่า ผ่าหลังลึกจนถึงเอว ด้านหน้าดันทรงจนเนินอกคัพดีล้นออกมาพอดีกับขอบผ้า ไม่ได้กะมาแย่งซีนเจ้าสาวหรอก... แต่ฉันแค่ไม่เคยคิดจะลดทอนความมั่นใจของตัวเองเพื่อใคร

ฉันยืนจิบไวน์มองไปรอบๆ จนกระทั่งเสียงพิธีกรประกาศเปิดตัวบ่าวสาว จังหวะที่ไฟส่องไปที่ทางเดิน... สายตาฉันก็หยุดนิ่ง

ภัทรเดินออกมาในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ไหล่กว้าง หลังตรง สูทคัตติ้งเนี้ยบรับกับช่วงขาและสะโพก ผมเซตเปิดหน้าผากเผยให้เห็นสันกรามคมชัด หน้าตาเขาดูนิ่ง สุขุม... แต่มันกลับโคตรมีเสน่ห์ หล่อจนคนทั้งงานต้องหันไปมอง

ภาพความทรงจำวันที่เราเกือบจะมีอะไรกันลอยวาบเข้ามาในหัว รสจูบดิบๆ ฝ่ามือร้อนที่เคยบีบเคล้นหน้าอกฉันจนแทบหายใจไม่ทัน…

‘ให้ตายดิแม่ง... ผู้ชายคนนี้กำลังจะเป็นของยัยปูเป้จริงดิ?’

ฉันยืนมองผู้หญิงในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่องข้างตัวเขา ยัยนั่นเกาะแขนภัทรแน่น ยิ้มหวานเหมือนผู้ชนะ... เห็นแล้วทั้งหมั่นไส้ทั้งหงุดหงิดจนแทบอยากจะคว่ำแก้วไวน์ในมือทิ้ง

"เคท! มานานยังมึง" เสียงนิสาทักขึ้นข้างตัว ดึงสายตาฉันกลับมา

"สักพักแล้ว เจ้าบ่าวเจ้าสาวเพิ่งออกมาพอดี" ฉันตอบเสียงเรียบ พลางยกไวน์ขึ้นจิบอีกอึก 

"งั้นไปต่อคิวถ่ายรูปกัน" นิสาดึงแขนฉัน

ฉันก้มลงมองชุดตัวเอง ขยับดึงผ้าและโกยดันหน้าอกให้ยกขึ้นมาแน่นจนแทบล้นขอบ เช็กความกระชับให้แน่ใจว่าร่องอกลึกชัดพอจะกระแทกตาทุกคนที่มองมา

"ไปสิ..." 

อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าเจ้าบ่าวเห็นฉันในชุดนี้ จะยังกล้ายิ้มหวานให้เจ้าสาวอยู่ไหม

ระหว่างที่ยืนรอ สายตาฉันก็ไปสะดุดกับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกล ตัวสูงใหญ่ ผิวสองสี หน้าคมเข้มดูดุ ๆ ผมสั้นเข้ากับสูทสีกรมท่า รองเท้าหนังขัดเงาวับ เขากำลังยืนคุยกับพนักงานด้วยท่าทางจริงจัง

"ใครวะ..." ฉันพึมพำคนเดียว แต่นิสาดันหูดี

"ไหนมึง?"

ฉันพยักคางไปทางเขา

"อ๋อ... นั่นปราณ น้องชายปูเป้"

ฉันชะงักไปนิด 

... 'ปราณ'

ฉันพึมพำเบา ๆ แต่เหมือนเขาจะรู้ตัว ผู้ชายคนนั้นหันมามองฉันทันที สายตาเขาทำให้ฉันต้องเป็นฝ่ายหลบตาก่อน เพราะถึงคิวขึ้นไปถ่ายรูป

ฉันเดินเข้าไปยืนข้างบอส นิสายืนอีกฝั่งถัดจากปูเป้ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวเขาลอยมาแตะจมูกที่เข้าไปยืนใกล้ ฉันจงใจเบียดหน้าอกกับเสื้อสูทของเขา 

จังหวะนั้น บอสที่มองกล้องอยู่ก็ก้มมองลงมา เขาจ้องร่องอกฉันนิ่งไปนิดหนึ่ง หายใจแรงขึ้นจนรู้สึกได้ ก่อนจะรีบหันกลับไปมองกล้อง ตัวเขาเกร็งขึ้นมาชัดเจน

ฉันแอบเบียดเข้าไปชิดอีกหน่อย เอียงไปกระซิบใกล้หูเขาเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ยิ้มหน่อยสิคะเจ้าบ่าว... อุตส่าห์ดันมาให้ดูขนาดนี้แล้ว"

"เคท..." เขาพูดเสียงต่ำ กัดฟันออกมาทั้งที่ตายังมองกล้อง 

"แต่งตัวบ้าอะไรของคุณ"

"ชอบไหมล่ะคะ?" ฉันกระซิบสวน ยิ้มกว้างสู้แสงแฟลช

"ถอยออกไปหน่อย" เขาขู่เสียงสั่น หงุดหงิดจนแทบเก็บไม่อยู่ 

"ก่อนที่ผมจะคุมตัวเองไม่ได้"

เสียงชัตเตอร์กับแสงแฟลชดังขึ้น บันทึกภาพความอึดอัดระหว่างเราไว้... ในขณะที่เจ้าสาวฝั่งนู้นยังยืนกอดแขนเขา ยิ้มโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย

พอถ่ายรูปเสร็จ ฉันก็แสดงความยินดีกับปูเป้ตามมารยาท พยายามฝืนยิ้มกลบความหมั่นไส้ แล้วมองหาผู้ชายในสูทสีกรมท่าคนนั้นอีกรอบ... แต่เขาหายไปแล้ว

"ไปเหอะมึง เดี๋ยวกูพาไปคุยกับคนในงาน" นิสากระตุกแขนฉัน ลากเดินฝ่าแขกในงาน แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว นิสาก็ชะงัก

"อ้าว ปราณ!"

เขาหันมา ในมือถือแก้ววิสกี้ รูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทพอดีตัวดูเด่นกว่าคนอื่นแถวนั้น ผิวสองสีกับโครงหน้าคมทำให้เขาดูดุ แต่พอนิสาทัก เขากลับยกมือไหว้อย่างมีมารยาท

"สวัสดีครับพี่สา"

จังหวะที่ลดมือลง เขาก็หันมามองฉันทันที เขาไม่ได้แอบมอง แต่จงใจมองไล่ตั้งแต่คอ ร่องอกที่ตั้งใจดันไว้ ไปจนถึงชายเดรสยาวผ่าสูง แล้วเลื่อนกลับขึ้นมาสบตาตรง ๆ 

"นี่เคท เพื่อนพี่เอง" นิสารีบแนะนำ

"เคท..." ปราณทวนชื่อฉันเบา ๆ

เขาเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากแวบหนึ่ง เป็นยิ้มของคนที่ดูออกว่าฉันตั้งใจแต่งตัวมาทำไม

"สวัสดีครับพี่เคท..."

เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นวิสกี้ลอยมาจาง ๆ

"ชุดสวยดีนะครับ... มองเห็นชัดตั้งแต่ท้ายแถวเลย"

ฉันชะงักไปนิด ใจเต้นผิดจังหวะทันที

เด็กนี่... มันจงใจบอกว่าเห็นตอนฉันยืนต่อคิว แถมยังรู้ด้วยว่าฉันตั้งใจโชว์

ฉันรีบดึงสติ ยิ้มสู้สายตา ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบนิดหน่อย

"ขอบคุณค่ะ... นึกว่ามองไม่เห็นซะอีก"

ปราณไม่หลบตา เขายกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นชนแก้วฉันเบา ๆ

"เห็นสิครับ... เด่นขนาดนั้น ใครไม่มองก็แปลกแล้ว"