ตอนที่ 20 ความเข้าใจ

"เดี๋ยวโทรกลับนะ อยู่ในผับ เสียงดัง"

ฉันกดวางสาย แล้วเดินออกจากร้านทันที

ไม่ต้องลา ไม่ต้องรายงาน

หมดเวลาทนกับคนแบบนี้... ปล่อยให้ไปเน่าตายกับครอบครัวใหม่ของปูเป้นั่นแหละ สะใจดี

ฉันเรียกรถกลับโรงแรม ระหว่างทางภาพที่บอสยืนแลกเบอร์กับเด็กมหาลัยยังวนอยู่ในหัวจนอยากจะหัวเราะดังๆ ออกมา ช่างกล้ามาทำเป็นสั่งสอนเรื่องชีวิต บอกว่าฉันโตเกินกว่าจะมาเล่นกับเด็กอย่างปราณ... ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ต่าง

พอเดินเข้ามาในล็อบบี้โรงแรมที่เปิดไฟสลัว บรรยากาศก็เงียบลงทันที

"นึกว่าจะต้องไปลากกลับมาจากผับซะแล้ว"

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากมุมโซฟา

ฉันหันไปมอง ปราณกำลังนั่งพิงโซฟาตัวยาว ข้อศอกวางพาด แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นลวก ๆ ในมือถือขวดน้ำแร่เย็นเฉียบ เขามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า หน้านิ่งแต่สายตาดุแบบคนที่นั่งรอจนเริ่มหงุดหงิด

"ปราณ... มาได้ไงเนี่ย"

ฉันถาม ยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาเร็ว ๆ

เขาไม่พูดอะไร ดึงเอวฉันเข้าไปกอดชิดอกจนได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวเขาทันที แขนอีกข้างโอเบเอวฉันไว้แน่น

"โทรไปก็ตัดสาย ไลน์ไปก็ไม่ตอบ..."

เขาพูดเสียงดุอยู่ข้างขมับ แล้วก้มลงจูบหน้าผากฉันหนัก ๆ ทีหนึ่ง 

"สภาพเหมือนโดนดูดพลัง... ไปทำงานให้มัน หรือไปให้มันจิกหัวใช้กันแน่ครับ?"

กอดแน่น ๆ กับกลิ่นตัวเขาทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา ความเหนื่อยทั้งวันทำเอาฉันเผลอทิ้งตัวพิงอกเขา

แต่ปากก็ยังไม่ยอมแพ้

"พูดให้ดี ๆ... สภาพนี้ยังเรียกว่าสวยอยู่ย่ะ" ฉันเงยหน้าค้อนใส่เขาทีหนึ่ง

ปราณหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วมองปากฉัน

"ปากดีให้ได้ตลอดเถอะครับ..."

เขายัดขวดน้ำแร่ใส่มือฉัน ก่อนจะจับข้อมือฉันไว้หลวม ๆ แล้วดึงให้เดินตาม

"ขึ้นห้องได้แล้ว... เดินยังจะเซ คืนนี้ผมมีเรื่องต้องคุยกับพี่อีกยาว"

พอขึ้นมาถึงห้อง เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้พูดอะไรสักคำ

เขาดันไหล่ฉันให้นั่งลงบนโซฟา ก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงให้เสร็จสรรพ ก่อนจะชี้หน้าแล้วทำตาดุใส่

"นั่งเฉย ๆ อยู่นี่ อย่าเพิ่งลุก"

สั่งเสร็จ เขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป ไม่กี่นาทีก็ได้ยินเสียงเปิดน้ำใส่อ่าง ไอร้อนกับกลิ่นยูคาลิปตัสผสมมิ้นต์ลอยออกมา ปราณเดินกลับออกมา แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นลวก ๆ มีละอองน้ำเกาะอยู่ตามแขน

"น้ำกำลังอุ่น เข้าไปแช่เลย เดี๋ยวผมลงไปซื้อของกินกับพวกเกลือแร่มาให้"

เขาหยิบคีย์การ์ดบนโต๊ะขึ้นมา แล้วมองหน้าฉันนิ่ง ๆ สายตาไม่มีท่าทีสงสัยหรือจะเซ้าซี้เรื่องที่ฉันหายไปเลยสักนิด

"ล็อกห้องด้วย แช่สักยี่สิบนาทีพอ อย่าแช่จนหลับคาอ่างล่ะ"

พอประตูห้องปิดลง ฉันก็นั่งอยู่บนโซฟาพักหนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาคนเดียว

ฉันลุกไปเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าโยนลงตะกร้า แล้วลงไปแช่ในอ่าง

น้ำอุ่นช่วยให้ตัวที่ตึงไปหมดเริ่มผ่อนคลาย กลิ่นมิ้นต์ช่วยให้หัวโล่งขึ้น ฉันเอนพิงขอบอ่าง หลับตาลงช้า ๆ

ฉันอยู่กับผู้ชายแบบบอส... คนที่มองผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น เป็นคนที่ต้องคอยเอาใจและรองรับอารมณ์ คิดว่าแค่มีเงิน มีตำแหน่ง ก็จะกดหัวหรือพูดจาดูถูกใครก็ได้

แต่เด็กคนนี้กลับไม่เหมือนกันเลย

เขาไม่ถามสักคำว่าทำไมฉันถึงตัดสาย... ไม่ใช่เพราะไม่สนใจ แต่เพราะเขารู้ว่าฉันไม่อยากพูด และมั่นใจในตัวเองพอที่จะไม่ทำตัวงี่เง่าคอยตามเช็กตามจับผิด

ไม่มีคำพูดหวานเลี่ยน ไม่มีการเรียกร้องอะไร มีแค่น้ำอุ่นที่เปิดไว้ให้ กับสิ่งที่เขาทำให้ซึ่งโคตรจะตรงจุด

ร้ายจริง ๆ... ทำเป็นดุ ทำเป็นกวน แต่เวลาจะใส่ใจขึ้นมา ดันทำเอาคนอย่างฉันเกือบไปไม่เป็นเหมือนกัน

เสียงคีย์การ์ดแตะประตูดัง ตามด้วยเสียงเดินเข้ามาในห้อง

ฉันลืมตาขึ้นในห้องน้ำ ได้ยินเสียงวางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะข้างนอก... 

"พี่เคท..."

เสียงดุ ๆ นำมาก่อนตัว ประตูห้องน้ำที่แง้มไว้ถูกผลักออก ปราณยืนขวางประตูไว้ คิ้วขมวด มองเข้ามาในอ่างพลางอ้าปากบ่น

"บอกว่าอย่าแช่เกินยี่สิบนาที ฟังภาษาคนไม่..."

ฉันไม่รอให้เขาพูดจบ สองมือยันขอบอ่างแล้วลุกขึ้นนั่งตรง ๆ ปล่อยให้น้ำไหลออกจากตัว หน้าอกที่เปียกน้ำโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาเต็มตา

คำพูดของปราณหยุดไปทันที

เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ สายตาดุเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นมองค้างอยู่ที่หน้าอกฉัน มองนิ่งจนแทบลืมหายใจ

ฉันเงยหน้ามองเขาแล้วยิ้ม

"ดุจัง... ซื้ออะไรมาคะ?"

ปราณสูดหายใจเข้าลึก กัดฟันเหมือนพยายามดึงสติตัวเองกลับมา เขาเดินเข้ามาหยุดข้างอ่าง ก้มลงมาใกล้ แล้วดีดหน้าผากฉันดังเป๊าะ ไม่แรงมากแต่ก็ทำเอาฉันสะดุ้ง

"โอ๊ย เจ็บนะ ปราณ!" ฉันยกมือลูบหน้าผากแล้วค้อนใส่

"ดื้อ..." เขาพูดเสียงต่ำ แต่สายตายังวนเวียนอยู่ที่หน้าอกฉันไม่ยอมมองไปทางอื่น 

"บอกให้แช่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็หน้ามืดจมน้ำตายหรอก อยากโดนดีใช่ไหม?"

ฉันหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้กลัว ยื่นมือเปียก ๆ ไปดึงชายเสื้อเชิ้ตเขาไว้ ให้เขาก้มลงมาใกล้อีก

"ก็มันสบายจนไม่อยากลุกนี่นา..." ฉันพูดเบา ๆ 

"ยืนบ่นอยู่ได้ ไม่ลงมาแช่ด้วยกันล่ะ?"

ปราณมองตาฉันนิ่ง ลมหายใจเขาเริ่มเร็วขึ้น มือเขายื่นมาแตะคางฉัน ก่อนจะลูบลงมาตามคอแล้วหยุดอยู่ที่เนินอกเปียกน้ำ เขากดนิ้วลงเบา ๆ