ตอนที่ 26 สงครามประสาท

ฉันดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มองตามหลังเขาที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์ตากลมหนาวอยู่ข้างนอก... เรื่องเมื่อหลายปีก่อนก็ลอยเข้ามาในหัว

วันที่ฉันเริ่มเกลียดปูเป้เข้าไส้

ตอนนั้นฉันเพิ่งเรียนจบ เริ่มทำงานใหม่ ๆ กำลังคบกับกวิน ผู้ชายโปรไฟล์ดีที่คิดว่าเข้ากันได้ดี จนกระทั่งฉันพาเขาไปเจอเพื่อนในกลุ่มที่มีปูเป้อยู่ด้วย

มันใช้วิธีเดิม ๆ แกล้งทำตัวใสซื่อ อ่อนแอ มองกวินเหมือนต้องการให้ผู้ชายมาปกป้อง

แล้วกวินก็โง่พอที่จะหลงกลมุกตื้น ๆ นั่น เขาทิ้งฉันไปหามันในเวลาไม่ถึงเดือน

ตอนนั้นฉันแทบเป็นบ้า ทั้งเจ็บทั้งเสียหน้า แต่สิ่งที่ทำให้ความเสียใจเปลี่ยนเป็นความแค้น คือหลังจากฉันยอมถอยได้ไม่ถึงสองอาทิตย์... ปูเป้ก็เทกวินทิ้งหน้าตาเฉย

มันไม่ได้อยากได้กวินเป็นแฟนหรอก แค่อยากแย่ง แค่อยากเห็นฉันพัง อยากยืนมองฉันแพ้ด้วยรอยยิ้มสะใจแบบนั้น

นั่นแหละสันดานจริง ๆ ของมัน ที่ซ่อนอยู่ใต้คราบคนดีมีชาติตระกูล

ฉันมองรอยเล็บ รอยฟัน กับคราบเหงื่อบนหลังปราณตอนที่เขากำลังจะกลับเข้ามาในห้อง สายตาเอาเรื่องคู่นั้นยังมองแค่ฉันคนเดียว

อยากรู้เหมือนกัน… ถ้าปูเป้รู้ว่าน้องชายสุดที่รัก

ดันมาติดใจฉัน ยอมสยบอยู่บนเตียงฉันแทบทุกคืน แถมยังมาเป็นแฟนฉันอีก ยัยนั่นจะเป็นยังไง

พวกเรามีนัดกินข้าวกับบอสและปูเป้ที่ร้านไฟน์ไดนิ่งใจกลางเมือง ปูเป้รีบบินตามมาทันทีที่รู้ว่าน้องชายกับผัวอยู่ด้วยกันที่นี่... หรือพูดให้ถูกคือ คงนั่งไม่ติดที่รู้ว่าฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน

ฉันกับปราณมาถึงก่อนและนั่งรอที่โต๊ะ สักพัก คู่รักตัวอย่างแห่งปีก็เดินเข้ามาในร้าน

ปูเป้เดินควงแขนภัทรเข้ามาในห้อง เดรสสีขาวพอดีตัวทำให้เธอดูนิ่งและแพงสมเป็นลูกคุณหนู เธอหันไปยิ้มขอบคุณพนักงานอย่างสุภาพ ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามฉัน

ส่วนภัทร... เขายังคงรักษามาดซีอีโอตามเคย สูทเนี้ยบกริบ สบตากับฉันแวบเดียวก่อนจะมองไปทางอื่น นิ่งสนิทเหมือนเมื่อคืนไม่ได้จับหน้าอกฉันในเลานจ์

"รอนานไหม ปราณ... คุณเคท" ปูเป้ทักขึ้นมา 

"ไม่นานค่ะ เพิ่งมาถึงเหมือนกัน" ฉันยิ้มตอบกลับแบบมารยาท

พนักงานเริ่มเสิร์ฟอาหารจานแรก ปูเป้ยังไม่แตะช้อน แต่หันไปมองจานของน้องชายก่อน

"ช่วงนี้เห็นปราณดูเหนื่อย ๆ นะคะคุณเคท เป้ต้องขอบคุณจริง ๆ ที่ช่วยดูแลน้องให้ ทั้งที่งานเลขาของพี่ภัทรก็คงยุ่งอยู่แล้ว" เธอเว้นจังหวะ ยกแก้วไวน์ขึ้นมานิดหนึ่ง สายตามองฉันตั้งแต่คอลงมา 

"แต่ก็นะ... ปราณยังเด็ก พอได้ลองอะไรใหม่ ๆ นอกกรอบที่บ้าน ก็คงเห่อเป็นธรรมดา"

เธอยิ้มหวาน มองดูเหมือนเอ็นดูแต่สายตานิ่งสนิท

"แต่พี่เป็นห่วงเรื่องสุขภาพนะปราณ... ของกินบางอย่าง หน้าตาน่ากิน รสชาติจัดจ้าน กินเล่น ๆ แก้เบื่อมันก็ตื่นเต้นดี แต่ไม่มีประโยชน์อะไรกับร่างกาย กินบ่อย ๆ มีแต่จะเสียสุขภาพ... สู้เลือกของดี ๆ เกรดพรีเมียมตั้งแต่แรกไม่ได้ สบายใจกว่า ปลอดภัยกับชีวิตกว่าเยอะ... คุณเคททำงานกับพี่ภัทรมานาน น่าจะเข้าใจรสนิยมคนระดับเราดีใช่ไหมคะ?"

คำพูดผู้ดีแต่แอบจิกกัดทำเอาทั้งโต๊ะเงียบกริบ ภัทรที่กำลังยกแก้วน้ำชะงัก กัดฟันแน่นขึ้นมาทันที

ฉันวางช้อนส้อมลงบนจาน ไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ สบตาปูเป้แล้วยิ้มให้

"เข้าใจดีเลยค่ะคุณเป้..." ฉันพูดช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำ 

"แต่ในฐานะคนทำงาน เคทกลับมองว่า อาหารที่คลีนเกินไป บางทีมันก็จืดจนกลืนไม่ลง"

ฉันหันไปมองภัทรแวบหนึ่ง จงใจให้รู้ว่าหมายถึงใคร ก่อนจะหันกลับมามองหน้าปูเป้

"แล้วที่แย่กว่านั้น... ของบางอย่าง เสิร์ฟมาในจานหรูดูดี ข้างนอกดูเพอร์เฟกต์ แต่ข้างในเริ่มเน่าจนคนที่จำใจกิน... แทบอยากจะคายทิ้ง"

โต๊ะอาหารเงียบลงจนน่าอึดอัด ปูเป้หน้าตึงขึ้นมาทันที ตาวาวด้วยความโกรธจนแทบเก็บไม่อยู่

"เป้ไม่เคยเจอของแบบนั้นเลยค่ะคุณเคท..." ปูเป้ฝืนยิ้ม แกล้งทำหน้าซื่อเหมือนเดิม 

"สงสัยมาตรฐานเราคงต่างกัน เป้ถึงเจอแต่ของดี ๆ มาตลอด"

"งั้นเหรอครับ?" เสียงปราณแทรกขึ้นมา

เขาไม่ได้แตะเนื้อในจานตัวเองเลยสักนิด แต่เอื้อมมือมาสลับจานเขากับจานฉันหน้าตาเฉย ก่อนจะหันไปมองหน้าพี่สาวตัวเองกวน ๆ

"แต่ผมชอบรสจัดว่ะพี่เป้... พวกของจืด ๆ ที่พี่ชอบยัดเยียดให้ ผมแดกไม่ลง กลืนแล้วจะอ้วก"

ปูเป้นิ่งค้าง มือที่ถือส้อมเกร็งจนเห็นข้อนิ้วขาว รอยยิ้มบนหน้าเริ่มค้าง ตาวาวด้วยความโกรธจนแทบเก็บไม่อยู่ 

"ปราณ... พูดจาให้มันมีมารยาทหน่อย" ปูเป้กดเสียงต่ำจนสั่น 

"ลืมไปแล้วเหรอว่านั่งอยู่กับใคร หรือตั้งแต่ไปคลุกคลีกับคนบางประเภท... ถึงได้ลืมสันดานผู้ดีของตระกูลตัวเองไปหมดแล้ว?"

"พอได้แล้วเป้" เสียงนิ่ง ๆ ของภัทรแทรกขึ้นมาทันที

บอสวางแก้วไวน์กระแทกโต๊ะจนกระฉอก ภัทรไม่ได้มองหน้าเมียตัวเองด้วยซ้ำ แต่สายตาดุ ๆ คู่นั้นมองตรงไปที่ปราณ... ก่อนจะเลื่อนมาหยุดจ้องที่หน้าฉัน

"นี่ร้านอาหาร... ไม่ใช่ที่ที่จะมานั่งเถียงกันเรื่องรสนิยมต่ำ ๆ"  ภัทรพูดเสียงเย็นจัดจนชวนอึดอัด