ตอนที่ 27 สงครามประสาท(ต่อ)

ฉันไม่ได้สนใจเลยสักนิด หยิบมีดกับส้อมมาหั่นเนื้อในจานที่ปราณเพิ่งสลับให้ ก่อนจะส่งเนื้อเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ แล้วมองหน้าภัทรที่จ้องฉันเหมือนอยากจะฆ่ากันให้ตาย ก่อนจะมองเลยไปที่ปูเป้ซึ่งนั่งหน้าเสียอยู่ข้างกัน

"อืม... รสชาติดีจริง ๆ ด้วย"

ฉันวางส้อมลง เอนหลังพิงเก้าอี้ ยิ้มให้ทุกคนในโต๊ะ

"ไม่แปลกใจเลยค่ะว่าทำไมบางคนถึงติดใจ... ของที่มันถึงเครื่อง ยังไงก็น่ากินกว่าของที่ดูดีแค่หน้าตาตั้งเยอะ จริงไหมคะบอส?"

โต๊ะอาหารเงียบกริบทันที เงียบจนได้ยินเสียงแอร์ภัทรไม่ตอบ เขาวางแก้วน้ำลงช้า ๆ สายตาดุคู่นั้นจ้องหน้าฉันนิ่ง 

ฉันเลยขอตัวลุกออกมาจากโต๊ะ กลิ่นไวน์กับกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ ของปูเป้ทำเอาฉันอยากออกมาสูดอากาศข้างนอกเต็มที

แต่พอกำลังจะเลี้ยวตรงมุมทางเดินหน้าห้องน้ำ จู่ ๆ ก็มีมือคว้าข้อมือฉันไว้ แล้วกระชากตัวฉันเข้าไปในซอกทางเดินข้างห้องเก็บของทันที

"อ๊ะ..."

ฉันสะบัดมือออก หลังชนเข้ากับผนัง แสงไฟสลัวทำให้เห็นผู้ชายในชุดสูทเนี้ยบเดินเข้ามายืนขวางไว้

"มีอะไรคะบอส?"

"ของถึงเครื่องงั้นเหรอเคท?" ภัทรพูดเสียงต่ำ ขยับเข้ามาใกล้

"คิดว่าผมดูไม่ออกเหรอว่าคุณจงใจแซะผม?"

"แล้วถ้าเคทจงใจ... บอสจะทำไมคะ?" ฉันมองหน้าเขาตรง ๆ

"เคทก็แค่พูดความจริงตามที่ปราณเปิดประเด็น"

"ความจริงงั้นเหรอ?!" ภัทรหัวเราะในคอ สายตาดูเอาเรื่อง

"ผู้ชายมีตั้งเยอะแยะ แต่คุณเลือกไปนอนกับน้องชายเมียผมเนี่ยนะ?"

ฉันยิ้มมุมปาก มองหน้าเขาแบบนิ่ง ๆ

"แล้วไงคะ… ก็อย่างที่เคทบอก ปราณเขาถึงเครื่อง และกล้าพอที่จะทำให้เคทพอใจ ไม่เหมือนผู้ชายขี้ขลาดบางคนที่ได้แต่ยืนมอง แล้วมาทำตัวหวงก้างพาลใส่คนอื่น"

"เคท!" ภัทรกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดขึ้น

"หลบไปค่ะ..." ฉันพูดเสียงนิ่ง มองแหวนแต่งงานบนนิ้วเขา

"กลับไปเป็นผัวที่ดีให้ปูเป้เถอะค่ะบอส อย่ามายืนทำตัวไร้น้ำยาอยู่หน้าห้องน้ำแบบนี้เลย มันทุเรศ"

คำพูดของฉันทำเอาภัทรโกรธจนเส้นเลือดขึ้นขมับ สายตาเขาดูโมโหจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่

ฉันขยับตัวจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันพ้น เขาก็พุ่งเข้ามากระชากข้อมือฉันไว้แน่น

"โอ๊ย!" ฉันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

เขาบีบข้อมือฉันแน่นจนเจ็บกระดูก ก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปชนกับอกเขา

"คิดว่าพูดจาดูถูกผมแล้วจะเดินหนีไปง่าย ๆ เหรอเคท?!" เขาพูดเสียงต่ำ 

"คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ?!"

"ปล่อย!" ฉันมองหน้าเขากลับ ไม่ยอมแพ้ พยายามสะบัดมือออก แต่เขากลับยิ่งบีบแน่นขึ้น 

"บอกให้ปล่อยไง!"

"มีเรื่องอะไรกันเหรอคะ?"

เสียงนิ่ง ๆ ดังขึ้นจากข้างหลัง ทำเอาทุกอย่างเงียบลงทันที

ภัทรชะงัก ตัวแข็งทื่อ ก่อนที่เขาจะรีบปล่อยมือจากฉัน

ฉันหันไปมอง ปูเป้ยืนอยู่ตรงมุมทางเดิน มือข้างหนึ่งจับท้องตัวเองไว้ สายตาเธอนิ่งสนิท จ้องไปที่มือของภัทรที่เพิ่งผละออกจากฉัน

"เป้..." ภัทรเปลี่ยนสีหน้าทันที เขาก้าวถอยหลังห่างจากฉันไปก้าวหนึ่ง พูดเสียงติดขัด 

"ไม่มีอะไร พี่คุยเรื่องงานด่วนกับเคทน่ะ"

ปูเป้ไม่แม้แต่มองหน้าผัวตัวเอง สายตาเธอมองมาที่หน้าฉัน ก่อนจะเหลือบมองรอยแดงเป็นปื้นบนข้อมือ แล้วยิ้มขึ้นมานิดหนึ่ง

"คุยเรื่องงานด่วน... ถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือกับเลขาเลยเหรอคะพี่ภัทร?"

ปูเป้เดินเข้ามาใกล้ เธอหยุดข้างภัทร เอื้อมมือไปจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น ภายนอกดูเหมือนดูแล แต่จริง ๆ คือการแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน

"หรือว่า... มีเรื่องส่วนตัวอะไรที่เป้ยังไม่รู้?"

เธอดึงสายตากลับมามองหน้าฉันตรง ๆ

"ว่าไงคะคุณเคท... งานมีปัญหามาก จนต้องลากสามีเป้มาคุยกันในมุมมืดแบบนี้เลยเหรอ?"

ฉันมองมือปูเป้ที่กำลังจับปกเสื้อสูทของภัทร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเธอตรง ๆ

ฉันยกข้อมือข้างที่เพิ่งโดนบีบขึ้นมา หมุนให้เห็นรอยแดงเป็นปื้นชัด ๆ แล้วยิ้มมุมปากให้นิดหนึ่ง

"คงต้องถามสามีคุณดูเองแล้วล่ะค่ะ..."

ฉันหยุดพูดนิดหนึ่ง หันไปมองภัทรที่ยืนหน้าซีดตัวแข็ง

"...เพราะเคทกำลังจะเดินกลับโต๊ะ แต่บอสเป็นฝ่ายเดินมาขวาง แล้วช่วยเตือนสามีคุณด้วยนะคะ ว่าอย่าไปบีบข้อมือผู้หญิงแบบนี้อีก มันดูแย่มาก"

ฉันหันกลับมามองหน้าปูเป้อีกครั้ง

"ขอตัวนะคะ พอดีมีคนรออยู่ที่โต๊ะ... ไม่อยากให้เขารอนาน"

ฉันเดินเลี่ยงทั้งคู่ออกมาโดยไม่คิดจะหันกลับไปมอง

ข้างหลังมีเสียงปูเป้กระซิบสั่งเสียงนิ่ง แต่ทำเอาภัทรไม่กล้าขยับ

"เดินตามเป้กลับไปที่โต๊ะเดี๋ยวนี้ค่ะพี่ภัทร... แล้วค่อยไปเคลียร์กันในรถ"

ฉันเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งลงข้างปราณ เขากำลังนั่งพิงหลังจิบไวน์แบบสบายใจ หน้าตายังดูกวนตีนเหมือนเดิม

"นึกว่าตกส้วมตายไปแล้ว..." 

ฉันหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบโดยไม่ตอบอะไร แต่จังหวะที่วางแก้วลง รอยนิ้วมือที่เริ่มช้ำรอบข้อมือก็โผล่ให้เห็นชัด

ปราณชะงักไปทันที สายตากวนเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทที่ดุจนน่ากลัวแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาไม่ถามอะไรสักคำ ยื่นมือมาจับข้อมือฉันขึ้นมาดู นิ้วโป้งลูบรอยแดงเบา ๆ แต่เขากัดฟันแน่น