ตอนที่ 4 เด็กรู้ทัน

พองานแต่งที่น่าอึดอัดจบลง ก็ถึงช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่ทุกคนรอ งานย้ายไปจัดที่ผับแถวสุขุมวิทเพื่อให้เข้ากับแก๊งเพื่อน ฉันรีบแวะกลับมาเปลี่ยนชุดที่คอนโดให้ตรงธีมยูนิเวิร์ส เลือกเดรสสั้นสีเงินวิบวับที่เข้ากับแสงไฟในร้าน ดีไซน์แบบคล้องคอเปิดหลังลึกถึงเอว ตัวกระโปรงสั้นทรงบาน และแน่นอน... ฉันใส่กับผ้าใบสีขาวคู่โปรด

คืนนี้ฉันตั้งใจไปสนุก และที่สำคัญ... ปูเป้อาจจะได้เป็นเจ้าสาวถูกต้องตามกฎหมาย แต่ในอาฟเตอร์ปาร์ตี้คืนนี้ บอสไม่มีทางดื่มฉลองอย่างสบายใจได้แน่ ส่วนเด็กปากดีอย่างปราณ ถ้าคืนนี้ยังกล้ามองกันแบบตอนหัวค่ำอีกล่ะก็... ฉันจะทำให้รู้ว่าเล่นผิดคนมันเป็นยังไง

ครืด... ครืด...

"ถึงแล้ว อยู่หน้าคอนโด"

ไลน์จากนิสาเด้งขึ้น ฉันคว้ากระเป๋าแล้วรีบลงไปขึ้นรถทันที พอปิดประตูรถ นิสาก็กวาดตามองชุด

"โอ้โห... กะมาฆ่าเจ้าสาวรอบดึกเหรอมึง"

"ธรรมดาป่ะ ปาร์ตี้ทั้งที" ฉันยักไหล่

นิสาออกรถ ระหว่างทางมันก็เล่าเรื่องแฟนไฮโซทายาทอสังหาฯ ที่เพิ่งพาไปเกาหลีให้ฟัง ปากก็บ่นเหนื่อยแต่หน้าระรื่นจนดูออกว่าแฮปปี้

"ชีวิตดีนะมึง มีคนเปย์ มีคนดูแล"

"ก็ดี... แล้วมึงล่ะ เมื่อไหร่จะหาผัวเป็นตัวเป็นตนสักทีวะ?"

"หาทำไมให้เปลืองสมอง" ฉันเบือนหน้ามองกระจกข้าง 

"มีผัวก็มีภาระ ต้องคอยรายงาน คอยตามหึง... ดูบอสกูดิ แต่งปุ๊บหน้าเหมือนจะขาดใจตายปั๊บ"

นิสาหัวเราะลั่นรถ

"เออ อันนี้จริง วันนี้หน้าบอสมึงโคตรบอกบุญไม่รับ"

"นั่นแหละ กูถึงบอกว่าอยู่แบบนี้สบายสุด อยากได้ก็แค่เอา เบื่อก็แยกย้าย จบ"

"จ้ะ... แม่คนเก่ง คืนนี้ก็ระวังเหอะ มึงเล่นจัดเต็มขนาดนี้ เดี๋ยวก็มีเรื่อง"

"มีก็ดีดิ" ฉันยิ้มมุมปาก 

"งานจะได้ไม่กร่อย"

เรามาถึงร้านเกือบสี่ทุ่ม เสียงเบสหนักตามจังหวะเพลง ไฟเลเซอร์มืด ๆ กำลังดี นิสาเดินแยกไปเอาดริงก์ที่บาร์ ปล่อยให้ฉันยืนคนเดียว

ฉันจับสายคล้องคอของเดรสสั้นสีเงิน เช็กหน้าอกที่ดันทรงไว้ให้เข้าที่ แล้วกวาดตามองรอบร้าน ไม่ได้จะมองหาเพื่อปลอบใจใครหรอก แต่อยากเห็นสภาพบอสตอนอยู่กับปูเป้ช่วงดึก ว่ายังจะฝืนยิ้มไหวอยู่ไหม

อยู่ดี ๆ ก็มีลมหายใจร้อนเป่ารดลงมาที่คอ

"พี่เคท..."

เสียงทุ้มแหบดังขึ้นข้างหู ฉันหันขวับไปจนหน้าเกือบชนอกเขา เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมลงสามเม็ด เห็นผิวสีแทนตรงรอยแยก กลิ่นเหล้าผสมกลิ่นน้ำหอมลอยเตะจมูกทันที

ปราณยืนบังฉันอยู่ เขาตัวสูงจนฉันต้องเงยหน้ามอง

"มองหาอะไรครับ?" สายตาเขาไล่มองเดรสสั้นของฉันช้า ๆ ตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงขา ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตา 

"มองหาพี่เขยผมเหรอ?"

ฉันเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปาก ไม่ได้หลบตา

"แล้วคิดว่ามองหาใครล่ะคะ?"

ปราณขยับเข้ามาชิดอีกนิดจนอกเขาแทบจะแตะหน้าอกฉัน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า แต่อีกข้างวางทาบลงบนเอวด้านหลัง มือเขาร้อนและสากนิด ๆ ดึงฉันเข้าไปชิดตัวเขามากกว่าเดิม

"บอสของพี่... ป่านนี้คงโดนพี่สาวผมลากกลับไปแล้วล่ะครับ"

ปราณก้มลงมาใกล้จนหน้าแทบจะชนกัน สายตาเขามองมานิ่ง ๆ ไม่มีท่าทีเกรงใจเลยสักนิด

"คืนนี้ไม่มีบอสให้มองแล้ว... มองผมแทนสิ"

ใจฉันเต้นแรงขึ้นมาทันที มือเขาร้อนจนรู้สึกได้ที่แผ่นหลัง แต่ฉันไม่ยอมเสียเปรียบง่าย ๆ เลยยกมือแตะตรงสาบเสื้อเชิ้ตที่เปิดอยู่ของเขา โดนเนื้อหน้าอกแน่น ๆ เข้าเต็มมือ

"เด็กอย่างนาย... มั่นหน้าไปหน่อยมั้ง" ฉันพูดเสียงเบาแต่จ้องตาเขากลับ

ปราณไม่สะทกสะท้าน ยิ้มมุมปากอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า นิ้วมือที่จับเอวฉันเริ่มเลื่อนต่ำลงไปแถวขอบกระโปรง

"มั่นหรือไม่มั่น... เดี๋ยวก็รู้ครับ" เขาพูดเสียงต่ำ 

"แล้วสรุปชุดนี้... ตั้งใจใส่มาอ่อยใครกันแน่?"

จังหวะเพลงเริ่มเร็วขึ้น ฉันยกแขนขึ้นคล้องคอเขาแบบไม่ลังเล แล้วโยกตัวตามจังหวะ

สายตาฉันเหลือบไปเห็นปูเป้ยืนอยู่ไม่ไกล เธอยืนเกาะแขนบอสแน่น แต่สายตามองตรงมาที่ฉันกับน้องชายอย่างระแวง... แล้วเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าน้องชายกำลังยืนนัวอยู่กับเลขาที่ตัวเองเกลียดขี้หน้า

ฉันตั้งใจเบียดตัวเข้าหาขาเขา เขย่งเท้าขึ้นไปกระซิบใกล้หู แต่สายตายังจ้องปูเป้ไม่วางตา

"พี่สาวนายยืนมองตาค้างเลย... ไม่กลัวโดนด่าเหรอที่มายุ่งกับเลขาผัวเขา?"

"พี่เป้น่ะเหรอ... รายนั้นไม่ว่างมาด่าผมหรอก ห่วงคุมผัวมากกว่า"

"งั้นเหรอ... นึกว่าเป็นน้องรักซะอีก"

"ถ้ารักจริง คงไม่ปล่อยผมไว้ดูพี่เต้นยั่วคนอื่นแบบนี้หรอกครับ"

ปราณพูดเสียงเรียบ แต่มือที่วางอยู่ขอบกระโปรงกลับไม่อยู่นิ่ง เลื่อนลงไปบีบสะโพกฉันเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปชนแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กำลังดุนดันอยู่ใต้กางเกงเขาอย่างตั้งใจ

"พี่มองแต่พี่เป้..."

ปราณกระซิบข้างหู เสียงแหบต่ำจนฟังดูอันตราย ปลายจมูกเขาไล่ผ่านแก้มฉันช้า ๆ แล้วซุกเข้าที่ซอกคอ

"...แต่ตัวพี่ยังเบียดผมไม่หยุดเลยนะเคท"