ตอนที่ 5 มีคนหึง

"...แต่ตัวพี่ยังเบียดผมไม่หยุดเลยนะเคท"

เขาเลิกเรียกฉันว่าพี่หน้าตาเฉย ฉันชะงักไปนิดกับท่าทีที่เริ่มเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่ยอมถอย มือที่คล้องคอเขาอยู่เลื่อนขึ้นไปสอดนิ้วเข้าท้ายทอย ขยุ้มผมสั้นของเขา บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา

"ก็ตัวนายแน่นดีนี่..." ฉันยิ้มมุมปาก 

"ไม่ชอบเหรอ?"

ปราณจ้องตาฉันนิ่ง สายตาดูเอาเรื่องขึ้นมาทันที เขาไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เลื่อนมืออีกข้างขึ้นมารวบเอวฉันไว้แน่น แล้วหมุนตัวสลับที่

จังหวะที่ปราณหมุนตัวฉัน หลังฉันก็เซไปชนเข้ากับอกใครบางคนด้านหลังเต็มแรง

กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยแตะจมูกทันที... บอส

มือภัทรคว้าต้นแขนฉันไว้เพื่อพยุง แต่แรงบีบหนักจนเจ็บ ฉันหันกลับไปสบตาเขาตรง ๆ สายตาดุในความมืดดูหงุดหงิดชัดเจน

"เล่นอะไรกัน"

ฉันเลิกคิ้ว ยิ้มรับหน้าตาเฉย

"เต้นค่ะ... นึกว่าบอสติดคุยกับผู้ใหญ่อยู่ซะอีก"

"ปราณ!"

เสียงแหลมดังแทรกขึ้นมาทันที ปูเป้เดินฝ่าคนเข้ามายืนข้างบอส ยิ้มฝืน ๆ ที่พยายามคุมไว้หลุดทันทีที่เห็นมือน้องชายยังวางคาอยู่ตรงสะโพกฉัน

"มาทำอะไรตรงนี้ เมาแล้วเหรอ ถึงได้มายุ่งไม่เลือก?" ปูเป้พูดรัวเร็วเสียงห้วน สายตามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า 

"ปล่อยเลขาพี่ภัทรได้แล้ว เสียมารยาท"

ปราณไม่ถอย เขายิ้มมุมปาก มือที่จับสะโพกฉันแทนที่จะปล่อย กลับเลื่อนมาดึงเอวฉันเข้าไปชิดตัวเขาแน่นกว่าเดิม

"ไม่ได้เมาครับ..." ปราณสวนเสียงเรียบ แต่สายตากลับมองข้ามไปจ้องหน้าพี่เขยตรง ๆ 

"...แล้วคนนี้ผมไม่ได้ไปยุ่ง พี่เคทเขาเต็มใจเต้นกับผมเอง"

บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาทันที ปูเป้หน้าตึง ส่วนบอสยืนนิ่ง กัดฟันแน่น สายตาเขาจ้องมือปราณที่แตะตัวฉันอยู่เหมือนอยากจะหักทิ้ง

ฉันแอบสะใจ... อาการของสองคนตรงหน้ามันคุ้มค่าจริง ๆ แต่ฉันไม่คิดจะยืนแช่อยู่ตรงนั้นให้ซวยไปด้วย

"ขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ..." ฉันมองหน้าปราณแล้วยิ้มหวาน ก่อนจะดันตัวเองออกจากตัวเขา

"...เดี๋ยวเหงื่อออกไปมากกว่านี้"

ฉันเดินตัดหน้าบอสออกไป ปล่อยให้สามคนข้างหลังยืนเคลียร์กันเองกลางร้าน

ฉันยืนทาปากอยู่หน้ากระจก พอประตูเปิด ปูเป้ก็เดินเข้ามาคนเดียว เธอหยุดยืนข้างฉัน หยิบตลับแป้งขึ้นมาเปิด

"ขยันจังนะคะคุณเคท" ปูเป้มองฉันผ่านกระจก พูดเสียงเรียบ 

"งานแต่งเจ้านายแท้ ๆ ยังอุตส่าห์ไปบริการยันน้องชายเจ้าสาว"

ฉันเม้มปาก เช็กความเรียบร้อย แล้วมองสบตาเธอผ่านกระจก

"อะไรช่วยได้ก็ช่วยค่ะ... ยิ่งเป็นน้องปราณ เคทยิ่งเต็มใจ"

ปูเป้ตบตลับแป้งปิดเสียงดัง เธอหันมามองหน้าฉันตรง ๆ รอยยิ้มแบบเมื่อกี้หายไป

"อย่าคิดว่ากูไม่รู้… ว่ามึงจะทำอะไร" ปูเป้พูดเสียงต่ำ 

"จะใช้น้องกูมาปั่นประสาทใช่ไหม?"

ฉันยืนพิงขอบอ่างล้างหน้า กอดอกมองเธอ

"ถ้ารู้ทัน... แล้วมึงตามเข้ามาทำไมคะ?" ฉันยิ้มมุมปาก 

"กลัวเหรอ?"

"กูไม่จำเป็นต้องกลัวเลขาอย่างมึง" ปูเป้ขยับเข้ามายืนประชิด 

"ปราณมันน้องกู... มันคนละระดับกัน อย่าสะเออะมาเทียบ"

ฉันหัวเราะในคอ ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด

"ระดับอย่างกู มันแบบไหนวะ?" ฉันกดเสียงนิ่งสนิท 

"แบบเดียวกับตอนที่มึงอยู่อเมริกา แล้วเปลี่ยนผู้ชายไม่ซ้ำหน้าแทบทุกอาทิตย์... แบบนั้นป่ะ?"

"อีเคท... มึง!"   ปูเป้กัดฟันพูด จ้องหน้าฉันตาเขม็ง 

"แล้วที่ว่าท้องเนี่ย..." ฉันไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ พลางก้มมองหน้าท้องเธอค้างไว้สองวิ ก่อนจะเงยกลับขึ้นมาสบตา

"...แน่ใจเหรอคะว่าลูกบอสจริง ๆ ไม่ใช่ไปพลาดกับใครที่นู่น แล้วมาจับเขาเป็นพ่อเด็ก?"

หน้าปูเป้ซีดลงทันที ท่าทีมั่นใจเมื่อกี้พังไม่เป็นท่า

"พูดบ้าอะไร หุบปากเดี๋ยวนี้!"

"ตรวจดีเอ็นเอ เดี๋ยวก็รู้ค่ะ" ฉันยิ้มหวาน เก็บลิปสติกลงกระเป๋า 

"ขอตัวนะคะคุณปูเป้...  คุณก็รีบออกไปคุมผัวเถอะค่ะ ก่อนที่เขาจะตาสว่าง"

ฉันเดินชนไหล่เธอออกไป ทิ้งให้ปูเป้ยืนหน้าชาอยู่คนเดียว ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ ฉันก็เกือบชนเข้ากับคนที่ยืนพิงกำแพงรออยู่

ปราณยืนกอดอก มองฉันด้วยสายตาเหมือนรู้ทันทุกอย่าง

"เคลียร์จบแล้วเหรอครับ?"

"แล้วคิดว่าไงล่ะ?" ฉันเลิกคิ้ว

ปราณดันตัวออกจากกำแพง ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ ยิ้มมุมปาก

"ดูท่าทางพี่กำลังอารมณ์ดี... ไปต่อกันที่อื่นไหม?"

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบ ปราณก็มองข้ามไปด้านหลังฉัน เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังรัว ปูเป้เดินตามออกมาจากห้องน้ำ หน้าซีดเผือด ไม่เหลือมาดเจ้าสาวเลยสักนิด เธอมองฉันอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหันไปเห็นน้องชายตัวเองที่ยืนอยู่ข้างหน้าฉัน

"ปราณ" ปูเป้เรียกเสียงแข็ง 

"ตามพี่มา"

เธอหันหลังเดินกลับเข้าไปในงานทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ

ปราณมองตามพี่สาว รอยยิ้มเล่น ๆ เมื่อกี้หายไป เปลี่ยนเป็นสายตานิ่งเรียบ เขารู้ทันทีว่าพี่สาวตัวเองหลุด

เขาก้มลงมาสบตาฉัน แววตาจริงจังขึ้นเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"ไว้เจอกันครับ พี่เคท"

เขาพูดแค่นั้น แล้วเดินตามปูเป้ไปติด ๆ