ตอนที่ 6 เด็กมันร้าย

พอสองคนนั้นเดินพ้นไป นิสาก็เดินเข้ามา มือถือแก้วเหล้าค้างไว้

"อ้าว... เป้เป็นอะไรวะ หน้าตึงเชียว มึงไปทำอะไรมัน?"

"เปล่า" ฉันถอนหายใจ ดึงสายเดรสคล้องคอที่เริ่มรัดออกนิดหน่อย

ความสะใจเมื่อกี้เริ่มจาง เหลือแต่ความเหนื่อยล้า บอสก็โดนผูกมัดไปแล้ว ปูเป้ก็สติแตก ส่วนน้องชายก็เดินตามพี่สาวไป อยู่ต่อก็ไม่มีอะไรให้เล่นแล้ว

"กูจะกลับแล้วว่ะ"

"อ้าว ทำไมรีบกลับวะ ไม่หนุกเหรอ?" นิสาทำหน้างง

"เหนื่อย อยากนอน" ฉันตัดบท 

"มึงจะกลับด้วยกันไหม?"

"ไม่ได้ว่ะ... เพื่อนนั่งรออยู่เต็มโต๊ะ ถ้ากูชิ่งตอนนี้โดนด่ายับแน่"

"เออ เข้าใจ" ฉันยิ้ม แตะไหล่เพื่อนทีหนึ่ง 

"งั้นกูกลับก่อน"

"เดี๋ยวกูเรียกรถให้"

"ไม่ต้อง กูเรียกเองได้" ฉันโบกมือ 

"มึงเข้าไปเถอะ ถึงห้องแล้วทักไป"

ลมกลางคืนพัดโดนแผ่นหลังจนรู้สึกหนาว ฉันเดินไปทางประตูรั้ว ตั้งใจจะเรียกรถกลับห้อง

"จะรีบไปไหนครับ?"

เสียงเขาทักขึ้นจากมุมมืด ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมอง

ปราณยืนพิงประตูรถสปอร์ตอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมลงมามากกว่าเดิม สูทถูกถอดพาดไว้เบาะหลัง

เขายืดตัวขึ้นแล้วเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเหล้าลอยเตะจมูก สายตาเขาจ้องมองหน้าอกฉันตรง ๆ แบบไม่คิดจะหลบ

"นึกว่ากลับไปปลอบพี่สาวแล้วซะอีก" ฉันเลิกคิ้ว ยิ้มท้าทาย

"รายนั้นช่างเขาเถอะ..." ปราณพูดเสียงเบา โน้มตัวลงมาใกล้จนปากแทบชนหู 

"...แต่คนแถวนี้ ทำเรื่องไว้ แล้วจะชิ่งหนีกลับง่าย ๆ ได้ไง"

"แล้วจะทำไมคะ?" ฉันสบตานิ่ง ไม่ถอยหนีสักก้าว 

"จะมาเอาเรื่องแทนพี่สาวเหรอ?"

ปราณหัวเราะในลำคอ เขาคว้าข้อมือฉันไว้ ไม่ได้บีบแรง แต่แน่นพอที่จะดึงฉันเข้าไปติดตัวเขา

"จะแก้แค้นทำไมให้เสียเวลา..." สายตาเขามองต่ำลงมาที่ปากฉัน 

"...ขึ้นรถสิครับ คืนนี้พี่ยังไม่ได้เช็กของผมเลยไม่ใช่เหรอ?"

ฉันยิ้มรับ รู้อยู่ว่าเด็กนี่อันตราย แต่ความตรงไปตรงมาแบบนี้มันน่าดึงดูดกว่าคำพูดหวานเลี่ยนเยอะ

"ถ้าไม่เด็ดจริง... พี่ไม่เสียเวลาด้วยหรอกนะ"

"เดี๋ยวก็รู้ครับ"

ปราณเปิดประตูรถให้ ฉันก้าวเข้าไปนั่ง ตัวรถเตี้ยจนกระโปรงร่นขึ้นมาเกือบถึงต้นขาด้านบน เขาไม่ได้ปิดประตูทันที แต่โน้มตัวตามเข้ามาจนแทบจะคร่อมฉันไว้ทั้งตัว

กลิ่นตัวกับอกแน่น ๆ ของเขาอยู่ใกล้จนรู้สึกถึงไอร้อน มือเขาเอื้อมผ่านหน้าอกฉันไปดึงสายเข็มขัดนิรภัย ท่อนแขนตั้งใจเบียดโดนหน้าอกฉันเต็ม ๆ

คลิก

เสียงล็อกดังขึ้น แต่เขายังไม่ยอมถอย ปราณวางมือลงบนต้นขาด้านในของฉัน บีบเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้า แล้วสบตานิ่ง

"คาดไว้ก่อน..." เขาพูดเสียงเบา 

"...เพราะผมขับเร็ว และไม่ชอบให้ใครเปลี่ยนใจกลางทาง"

เขาผละออกไป ปิดประตูดังปัง แล้วเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ ปล่อยให้ฉันนั่งมองตาม

‘เด็กมันร้าย... และคืนนี้คงไม่จบง่าย ๆ แน่’

รถพุ่งออกจากสุขุมวิท แต่แทนที่จะตรงไปคอนโดฉัน ปราณกลับเลี้ยวขึ้นทางด่วนไปทางพระรามเก้า ฉันกอดอก หันไปมองคนขับ

"ขับเลยทางเข้าคอนโดพี่แล้วนะ"

ปราณไม่หันมา เขากดคันเร่งเพิ่มจนหลังฉันติดเบาะ พลางยิ้มกวนประสาท

"ทำไมครับ... รีบเหรอ?"

ฉันเลิกคิ้ว มองเสี้ยวหน้าเด็กข้างตัว

"รีบอะไร?"

"ก็รีบพาผมขึ้นห้องไง..."

ปราณหันมามองฉันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองถนน

"แหม พี่เคท พอผมพูดเรื่องเช็กของหน่อย อยากจนทนไม่ไหวเลยเหรอครับ"

คำพูดกวน ๆ นั่นทำให้ฉันหัวเราะในลำคอ เด็กนี่มันกำลังปั่นประสาท  ฉันไม่หลบตา เอนหลังพิงเบาะแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง ปล่อยให้กระโปรงร่นขึ้นมาอีก

"ใช่... รีบ" ฉันพูดเสียงนิ่ง 

"ของใหม่อยู่ตรงหน้า จะรอทำไม... หรือที่พาไปที่อื่น เพราะกลัวว่าถึงเวลาจริงแล้วจะเอาพี่ไม่อยู่?"

ปราณหันมามองฉัน ยิ้มขำเหมือนถูกใจ

"คิดว่าผมจะกลัวพี่เหรอ?"

เขาเปิดไฟเลี้ยว เหลือบมองหน้าอกฉันนิดหนึ่ง

"บนเตียงใคร ๆ ก็ทำได้ครับ... แต่ผมอยากรู้มากกว่า ถ้าเริ่มกันตรงที่มีคนเดินผ่านไปผ่านมา พี่เคทคนเก่งจะยังมั่นหน้าแบบนี้ได้อยู่ไหม"

รถเลี้ยวลงชั้นใต้ดินของตึกแห่งหนึ่ง ทางเข้าไม่มีป้ายร้าน มีแค่การ์ดสองคนยืนอยู่ตรงประตู พอเปิดเข้าไป เสียงเบสดังกระหึ่มกับไฟสีแดงมืด ๆ

ปราณเดินพาฉันขึ้นชั้นสอง ไปตรงโซนโซฟาด้านในสุดที่ค่อนข้างมืดและแทบไม่มีคน

เขานั่งลง ดึงขวดเตกีล่าบนโต๊ะมารินใส่แก้วช็อตสองแก้ว แล้วเลื่อนแก้วหนึ่งมาตรงหน้าฉัน

"ดื่มก่อนสิ"

ฉันยิ้ม เดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าขาเขา ก้มลงหยิบแก้ว แต่ยังไม่ทันได้ยกดื่ม เขาก็ดึงข้อมือฉันกระตุกเข้าหาตัว

ฉันเซลงไปนั่งบนตักเขาพอดี แผ่นหลังแนบติดกับอก ปราณวางแก้วเหล้าลงแล้วคว้าสะโพกฉันไว้ บีบแน่นจนขยับตัวแทบไม่ได้

ฉันไม่ได้ดิ้นหนี แต่ตั้งใจทิ้งน้ำหนักตัวลงไปเต็มที่ เอี้ยวหน้าไปสบตาเขาตรง ๆ

"ไหนบอกจะเริ่มตรงที่มีคนเดินผ่าน..." ฉันยิ้ม เลิกคิ้วถาม "...แล้วพามามุมมืดทำไม ป๊อดเหรอ?"