บทที่ 6 สะใภ้หก คือแม่ของนางเอกของเรื่อง

กุ้ยฮวาแบ่งเนื้อเสร็จแล้วก็เอาไปใส่กะละมัง ก่อนจะพูดกับลูกสะใภ้ว่า

“อิงอิง หนูอยู่รอแม่ที่บ้านนะ แม่เพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องอยากจะคุยกับป้าจางหน่อยน่ะ ป้าจางยังนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าบ้านใช่ไหมลูก ? ”

“ใช่ค่ะ” จิ้นอิ๋งตอบรับอย่างไม่ลังเล หลังจากนั้น...ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านว่าภรรยาของหานเหวินหงกลับมาแล้ว แถมยังหอบมันหมูก้อนโตติดมือมาด้วย

บังเอิญว่า...วันนี้พี่สะใภ้หกของตระกูลหานไม่ได้ไปทำงาน อยู่บ้านพักผ่อน ก็เลยได้ยินข่าวลือนี้เต็มสองหู คนที่นำเรื่องนี้มาบอกก็คือเพื่อนบ้านนั่นเอง

“น้องสะใภ้ของเธอน่ะ กลับมาคราวนี้หอบมันหมูกลับมาด้วยนะ ฉันเห็นแล้วตกใจมากไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ฉันไม่เคยเห็นน้องสะใภ้เธอทำดีกับครอบครัวสามีเธอมาก่อนเลยนะ” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าของพี่สะใภ้หกก็พลันเปลี่ยนไปทันที

“เธอพูดจริงเหรอ ? ยัยนั่นเอาเนื้อกลับมาด้วยเหรอ ? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือยังไง ?”

ความสัมพันธ์ระหว่างจิ้นอิ๋งกับพี่สะใภ้หกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แม่สามีไม่ชอบสะใภ้หกเท่าไร แต่กลับรักและเอ็นดูลูกสะใภ้เล็กยิ่งกว่าอะไร นี่คือเหตุผลที่ทำให้พี่สะใภ้หกเกลียดสะใภ้เล็กอย่างจิ้นอิ๋งเข้าไส้...

ลูกสาวของเธอเองไม่เคยได้กินไข่ไก่เลยสักฟอง แต่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ากลับได้กินไข่ไก่ทุกวัน หากไข่ไม่พอกิน พ่อกับแม่สามีก็เอาของในบ้านไปแลกไข่มาเพิ่มให้เด็ก ๆ กิน เพราะแบบนี้...จะไม่ให้หล่อนเกลียดจิ้นอิ๋งได้อย่างไร

พี่สะใภ้หกไม่ชอบขี้หน้าสะใภ้เล็กอย่างจิ้นอิ๋งเลยสักนิดเดียว เพราะหล่อนรู้ว่าน้องสะใภ้คนนี้มีนิสัยยังไง หล่อนไม่เชื่อหรอกว่า...คนอย่างจิ้นอิ๋งจะยอมควักเงินซื้อเนื้อกลับมาให้พ่อกับแม่ ให้ตายยังไงหล่อนก็ไม่เชื่อ

“จริงนะ ฉันเห็นกับตาเลย แม่สามีเธอยังอวดให้ทุกคนดูเนื้อเลย มันคือเนื้อแล้วก็มันหมูก้อนใหญ่จริง ๆ ต้องเป็นมันหมูราคาแพงแน่ ๆ ถ้าเจียวออกมาคงได้น้ำมันหมูเยอะมากแน่ ๆ กินทั้งปีก็ไม่หมด”

เพื่อนบ้านเอ่ยบอกด้วยสีหน้าและแววตาที่อิจฉา อยากจะได้มันหมูก้อนนั้นมา พี่สะใภ้หกได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจดวงตาเบิกโพลง

‘นี่นังจิ้นอิ๋งซื้อเนื้อกลับมาให้พ่อกับแม่จริง ๆ เหรอ ? นังนั่นคิดที่จะทำอะไรกันแน่ถึงได้มาทำดีเอาตอนนี้ เหลือจะเชื่อจริง ๆ เลย’

พี่สะใภ้หกไม่พูดอะไรให้มากความ รีบเดินตรงดิ่งไปที่บ้านสามีทันที ตอนนั้นจิ้นอิ๋งกำลังป้อนนมวัวให้เอ้อร์เป่ากินอยู่ เจ้าตัวเล็กดูจะชอบเอามาก ๆ พอเห็นพี่สะใภ้หกเดินเข้ามา จิ้นอิ๋งก็หันไปทักทาย

“อ้าว ~ พี่สะใภ้หกเองเหรอคะ ? ฉันก็นึกว่าใคร” พี่สะใภ้หกคนนี้ก็คือแม่ของนางเอกนิยายเรื่องนี้ ก็คือ ‘หานโส่วเฟย’

เด็กสาวผู้โชคดีแบบสุด ๆ ไม่ว่าจะขึ้นเขาก็เจอกระต่ายวิ่งชนต้นไม้ให้จับเอง ลงน้ำก็มีปลาว่ายมาให้จับ ซึ่งไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวอะไรกับระบบที่เคยบอกว่า ‘มีบางคนจากโลกอื่นทะลุมิติมาทำให้ระบบรวน’ หรือเปล่า ? แต่ตอนนี้...ระบบฟื้นคืนสภาพแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว

“ฉันได้ยินมาว่าเธอกลับมาเยี่ยมทุกคนน่ะ ฉันก็เลยแวะมาดู แล้วนี่ให้ลูกดื่มอะไรอยู่เหรอ ?” สะใภ้หกถาม พลางมองแก้วนมในมือเอ้อร์เป่า

“นมวัวค่ะ ฉันตั้งใจซื้อมาให้เด็ก ๆ ดื่มบำรุงร่างกายน่ะ” จิ้น อิ๋งตอบอย่างไม่คิดจะปิดบัง ในใจของพี่สะใภ้หกก็อดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ ‘คนมีเงินนี่มันดีแบบนี้สินะ อายุแค่นี้ได้กินถึงนมวัว’ แต่ถึงจะรู้สึกอย่างนั้น หล่อนก็ต้องกลั้นความอิจฉาไว้ ก่อนจะถามต่อ

“เธอเอาเนื้อกลับมาให้พ่อกับแม่ด้วยเหรอ ?” จิ้นอิ๋งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้ม

“พี่รู้ได้ยังไงคะ ?”

“จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ ตอนนี้ข่าวกระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้วนะ ว่าเธอกลับมาพร้อมกับมันหมูก้อนโตกลับมาฝาก แม่สามียังอุ้มมันหมูออกไปอวดชาวบ้านอยู่เลย”

พี่สะใภ้หกเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรนัก ทำให้จิ้นอิ๋งถึงกับอึ้ง ก็แค่มันหมูเอง ทำไมพี่สะใภ้หกถึงต้องโกรธเธอด้วย จิ้นอิ๋งถอนหายใจแรง ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบว่า

“ฉันเห็นว่าแม่ต้องเลี้ยงดูหลานให้ฉันทั้งวันคงเหนื่อยมาก ไหนจะพ่ออีก พ่ออายุก็เยอะแล้วยังต้องทำไร่ทำนาทุกวัน ฉันก็เลยนำเอาคูปองที่เก็บไว้มานานซื้อเนื้อหมูกลับมาฝากพ่อกับแม่น่ะ”

สะใภ้หกไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน คนหยิ่งยโสอย่างจิ้นอิ๋งน่ะเหรอ ? จะยอมควักเงินและคูปองซื้อเนื้อมาฝากพ่อกับแม่ จิ้นอิ๋งรู้ว่าพี่สะใภ้หกกำลังมองเธอด้วยสายตาแบบไหน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ครู่นั้น...แม่สามีก็กลับมาพอดี แม่สามีแอบเสียดายที่ยังคุยกับเพื่อนบ้านไม่จบ แต่พอนึกได้ว่ายังต้องกลับมาทำอาหารกลางวันให้ลูกสะใภ้สุดที่รักกิน ก็รีบเลิกคุยแล้วกลับมาที่บ้าน

พอแม่สามีเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นลูกสะใภ้หกอยู่ด้วย สีหน้าของแม่สามีพลันเปลี่ยนไปทันที

“สะใภ้หก วันนี้ไม่ไปทำงานหรือ ?”

“ค่ะแม่ วันนี้ฉันรู้สึกไม่สบาย ก็เลยลาหยุดหนึ่งวัน” สะใภ้หกเอ่ยบอกสายตาพลางมองไปที่เนื้อหมูที่อยู่ในกะละมังไปด้วย

“แกกับเจ้าเหวินเหลียวนี่ขี้เกียจเหมือนกันจริง ๆ เลย ขี้เกียจกันทั้งคู่ วันนี้ไม่สบาย พรุ่งนี้ก็ไม่สบาย มีวันไหนบ้างที่แกกับเจ้าเหวินเหลียวไม่ป่วย ? รู้ไหมว่าพวกแกสองคนอายุเท่าไหร่กันแล้ว ? สามสิบกว่าแล้วนะ ดูพ่อแกสิ ห้าสิบกว่าแล้วยังต้องออกไปทำงานทุกวันเลย”

คำพูดของแม่สามีทำให้สะใภ้หกถึงกับหน้าชาพูดอะไรไม่ออก สะใภ้หกทนไม่ได้จึงหาข้ออ้างกลับออกจากบ้านไป จิ้นอิ๋งเห็นอย่างนั้นก็รีบพูดกับแม่สามี

“แม่คะ อย่าว่าพี่สะใภ้เลยค่ะ หนูว่าพี่สะใภ้หกแกดูไม่ค่อยสบายจริง ๆ นะคะ” กุ้ยฮวาส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะพูดต่อว่า

“อิงอิง ลูกไม่เข้าใจหรอก พี่สะใภ้ของลูกน่ะ นิสัยเหมือนเจ้าเหวินเหลียวเป๊ะ เกิดมาในครอบครัวชาวนาแท้ ๆ กลับชอบสบาย ขี้เกียจเป็นนิสัย หนูอย่าไปสนใจเลยนะ”

พูดจบ...กุ้ยฮวาบังเอิญเหลือบไปเห็นนมผงกับถุงน้ำตาลทรายแดงพอดี

“อิงอิง นี่คือของที่หนูซื้อมาหรือ ?”

“ค่ะ นมผงเอาไว้ให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าดื่ม หายากมากเลยนะคะ ส่วนน้ำตาลทรายแดงนี่ หนูตั้งใจซื้อมาให้แม่เอาไว้ชงดื่มบำรุงร่างกายค่ะ”

แม้ว่าน้ำตาลแดงจะไม่ได้มีสรรพคุณบำรุงอะไรมาก แต่ในยุคนี้ คนส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นของที่มีคุณค่าทางโภชนาการที่ดีเยี่ยม กุ้ย ฮวารู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

“อิงอิง ครั้งหน้ากลับมาก็ไม่ต้องลำบากซื้อของพวกนี้มาให้แม่นะ สิ้นเปลืองเปล่า ๆ” จิ้นอิ๋งยิ้มพลางพูดเสียงอ่อน

“หนูอยากจะซื้อของดี ๆ มาให้แม่ค่ะ ต่อให้หมดตัวหนูก็เต็มใจ”

จิ้นอิ๋งสังเกตเห็นสายตาของแม่สามีที่ตอนแรกเต็มไปด้วยความตื้นตัน แต่ตอนนี้กลับแอบมีประกายหงุดหงิดเล็กน้อย กุ้ยฮวาทำเสียงดุเล็กน้อย

“อิงอิง หนูดูแลเด็ก ๆ ไปนะ แม่จะไปเจียวมันหมูก่อน เที่ยงนี้เราทำเกี๊ยวกินกันดีไหม ?”

“แล้วแต่แม่เลยค่ะ” จิ้นอิ๋งเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มหวาน กุ้ยฮวาไม่พูดอะไรมาก ก่อนจะเดินไปที่ครัวเจียวมันหมู กลิ่นหอมโชยไปทั่วบ้านเพราะเป็นมันหมูที่ลูกสะใภ้ซื้อมาฝากด้วยความตั้งใจ