บทที่ 8 ไม่มีทางเอาชนะได้

“คุณนี่ฉลาดจริง ๆ เลยนะเจียวหมิง เงิน 1200 หยวนนี้คุณสามารถหาคืนได้นิ แต่ฉันนี่สิ หย่ากับคุณไปแล้วแต่ต้องทนกับคำครหา ชีวิตต่อจากนี้ของฉันจะเป็นอย่างไรนั้นคุณน่าจะรู้ดี ฉันต้องการเงินชดเชย 1200 หยวน ไม่มีลด 1200 หยวนคือ 1200 หยวน!”

เจียวหมิงเห็นซื่อหงไม่ยอมอ่อนข้อก็ยิ่งเดือดมากกว่าเดิม คิดเห็นจดหมายกำลังอยู่ที่เธอ เขาก็ไม่กล้าทำอะไร ได้แต่ตบไปที่โต๊ะที่อยู่ตรงหน้าเพื่อระบายอารมณ์

“ซื่อหง!! ทำไมเธอถึงหน้าด้านหน้าทนแบบนี้!! ถ้าเธอไม่ยอมฉันก็จะไม่หย่ากับเธอ!!”

“เหอเจียวหมิง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มีเสียงว่าจะหย่าหรือไม่? ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์มีเสียงในเรื่องนี้ ถ้าคุณไม่ยอมหย่ากับฉัน ฉันจะนำจดหมายนี้ไปที่เขต ถึงตอนนั้นคุณกับโม่วหลีได้ถูกไล่ออกจากงานแน่ ต้องอับอายขายขี้หน้าไปตลอดชีวิต ต้องทนกับคำดูถูกของชาวบ้าน ตอนนี้ฉันไม่ได้แค่สามารถนำจดหมายนี้ไปที่เขตนะ ฉันยังสามารถนำจดหมายไปให้สามีของโม่วหลีที่เป็นทหารได้ด้วย คุณคือคนที่ทำลายความสุขของคนอื่น ถ้าให้ทหารตามสืบเรื่องของคุณ คุณคิดว่าคุณจะรอดหรือเจียวหมิง? คิดหรือ...ว่าคุณจะยังทำงานอยู่ที่เมืองนี้ได้”

คำพูดของซื่อหงเหมือนดั่งไฟสุมทรวง ทำให้เจียวหมิงโกรธจนขาดสติ เขายกมือขึ้นเหนือศีรษะหวังจะตบสั่งสอนเธอสักหน่อย แต่ก็ต้องหยุดการกระทำนั้นไว้

“หยางซื่อหง!! เธอช่างกล้า?!!” เมื่อคราที่ซื่อหงเพิ่งจะแต่งงานเข้ามาอยู่ในเรือนหลังนี้ได้ไม่นาน เจียวหมิงเคยลงไม้ลงมือทำร้ายเธออยู่บ่อยครั้ง เพราะบทเรียนเมื่อคราก่อน ทำให้ซื่อหงรู้ได้และรีบหลบ เธอขยับเข้าไปใกล้เขา สายตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นจ้องมองอีกฝ่าย

“เจียวหมิง ถ้าวันนี้คุณลงมือทำร้ายฉันเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้วละก็ พรุ่งนี้ฉันจะนำจดหมายรักของคุณไปให้หัวหน้าของคุณที่โรงงาน ถึงตอนนั้นฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณยังจะรักษาตำแหน่งและชื่อเสียงของคุณไว้ได้หรือไม่? ”

คำพูดของซื่อหงทำให้เจียวหมิงแทบอยากจะกระโจนเข้าไปบีบคอเธอเสีย ซื่อหงเมื่อก่อนนอกจากจะมีใบหน้าที่สะสวยแล้ว ยังจิตใจดีไม่เคยพูดจาแบบนี้กับเขามาก่อน ไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างเธอเวลาได้ร้ายแล้วจะน่ากลัวมากขนาดนี้ มือหนากำหมัดแน่น นัยน์ตาเรียวคมจ้องใบหน้าเรียวสวยเป็นเดือดเป็นแค้น

“ฉันกับเธอใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันมานาน ฉันเลี้ยงเธอมาอย่างดี ชีวิตสุขสบายที่ใคร ๆ ก็อิจฉา เธออยากจะได้อะไรฉันก็ซื้อให้ เธอมีหน้ามีตา แม้ว่าเธอจะไม่เหมาะกับฉันก็ตาม แต่ตอนนี้เธอกลับเอาเรื่องจดหมายมาขู่ฉันอย่างนั้นหรือ? ”

ซื่อหงได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะดังลั่นบ้าน ถ้าคนในบ้านเหอไม่เอารัดเอาเปรียบเธอจนเกินไป ไม่พูดเอาแต่ได้แบบนี้เธอก็คงไม่ทำแบบนี้หรอก เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะไม่อดไม่ทนอีกต่อไป เธอจะไม่ยอมเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว

“นี่ไม่ได้เรียกว่าขู่ คุณกับฉันแต่งงานกันมา 3 ปีก็จริง 3 ปีมานี้ฉันทำงานอะไรบ้างคุณก็น่าจะรู้ดี ผู้คนที่นี่ต่างก็รู้เห็นกันหมด ฉันไม่เคยทำผิดต่อคุณ แต่...คุณกลับนอกใจฉันไปมีชู้ คุณทำผิดต่อฉันก่อนนะ เงินชดเชยนั่นแน่นอนว่าฉันควรจะได้รับมัน”

ซื่อหงอ่านเนื้อหาในจดหมายนั้นแล้ว ถ้าหาวิธีเปิดเผยจดหมายรักของเขาได้จะทำให้เขาถูกไล่ออกจากงาน ถ้าทำอย่างนั้นเธออาจจะไม่ได้เงินค่าชดเชยก้อนนั้น แต่...ถ้าเจียว หมิงไม่ยอมรับข้อเสนอของเธอ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทนอีก ต่อให้สูญเสียทุกอย่างไปแล้วไม่ได้อะไรติดตัวไปก็ตาม เธอจะลากเขาลงนรกให้ได้!

“ถ้าคุณไม่อยากถูกไล่ออกจากงาน ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องอับอายนี้ของคุณ เราควรจะคุยกันดี ๆ แล้วหาทางออกนะ แต่ถ้าคุณคิดว่าฉันเอารัดเอาเปรียบคุณเกินไป ถึงตอนนั้นคุณอย่าได้หาว่าฉันใจร้ายกับคุณก็แล้วกัน”

เสียงที่ไพเราะก่อนหน้านี้ตอนนี้ทำไมถึงได้เยือกเย็นน่ากลัวเช่นนี้ เจียวหมิงรู้ว่าตัวเองทำผิดอย่างร้ายแรง ตอนนี้เขาก็เป็นแค่พนักงานขั้น 4 ขยันทำงานอีกสักสองสามปีอาจจะได้เลื่อนขั้น ถึงตอนนั้นเงินค่าแรงเขาก็จะได้เพิ่มมากขึ้น ถ้าอดทนอีกสักนิดเขาจะได้เชิดหน้าชูตาในสังคมนี้ ถ้าเกิดซื่อหงเปิดเผยเรื่องนี้แล้วละก็ ตัวเขาเองที่จะเสียเปรียบ

ซื่อหงรู้จุดอ่อนของเขาถึงไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวเขาแบบนี้ เจียวหมิงไม่ได้กลัวเธอ แต่เขากลัวที่จะถูกไล่ออกจากงาน กลัวจะอับอายขายขี้หน้าและที่สำคัญเขากลัวสามีของโม่วหลี ลึก ๆ แล้วเจียวหมิงก็ยังมีความรู้สึกผิดต่อซื่อหงอยู่ เขาไม่รู้ว่าเพราะเธอหึงโม่วหลีหรือไม่ถึงได้ขอหย่ากับตน ถ้าเธออยากจะหย่ากับเขานัก เขาก็จะหย่า เป็นโอกาสที่ดีที่จะทำให้เขาได้ครองคู่กับโม่วหลี

เจียวหมิงไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างซื่อหงหลังจากที่หย่ากับเขาแล้วจะได้ดิบได้ดี ถ้าแต่งงานใหม่ก็เป็นได้แค่แม่เลี้ยงเท่านั้นแหละ ก็เป็นทาสคอยรับใช้คนอื่นอยู่ดีไม่ใช่หรือ? คิดได้แบบนั้น...เจียวหมิงก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่...ถ้าเขายอมหย่าจะต้องใช้เงินมากถึง 1200 หยวน คิดเห็นจำนวนเงินที่ต้องชดเชยให้ซื่อหงแล้ว เขาก็ปวดใจไม่น้อย หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่นาน เจียวหมิงก็ถอนหายใจแรง ก่อนจะเอ่ยบอกกับซื่อหงว่า

“ฉันหย่ากับเธอได้ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น ให้เวลาฉันหน่อย ฉันจะหาวิธีหาเงิน 1200 หยวนนั้นมาให้เธอ”

เจียวหมิงทำงานกับรัฐ ถ้าพวกเขาสองคนหย่ากันจะต้องไปที่เขตลงนามประทับตรา พวกเขาถึงจะได้ใบหย่ามา จัดการเรื่องนี้จะต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 2 วัน ซื่อหงเองก็ไม่อยากกดดันเขามาก แต่เธอเองก็ไม่อยากให้เรื่องนี้มันยืดเยื้อนาน จึงได้พูดออกไปตรง ๆ

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคนในบ้านคุณจะไม่มีเงินมากกว่า 600 หยวน พรุ่งนี้เอาเงินนั่นมาให้ฉันก่อนครึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือ...ก่อนจะไปลงนามหย่าค่อยเอามาให้ฉันก็ได้ แต่...คุณจำไว้นะ ว่าคุณหนีฉันไม่พ้นหรอก”

“นี่เธอ!!” เห็นสีหน้า แววตาของซื่อหงที่มองมาแล้ว เจียวหมิงได้แต่ข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้

“เธอรีบใช้เงินขนาดนั้นเลยหรือ? ”

“อืม ฉันรีบใช้เงินนั่น แต่ดูเหมือนคนที่รีบร้อนก็คือคุณนะไม่ใช่ฉัน อย่างไรเสีย...แม่คุณก็รออุ้มหลานชายอยู่ไม่ใช่หรือ? รีบ ๆ จัดการเรื่องนี้ซะสิ”

เจียวหมิงกัดฟันดังกรอด ตอนนี้เขารีบร้อนจริง ๆ ยังไงเรื่องหย่าก็ยืดเยื้อมานานเป็นปีแล้ว ทางด้านโม่วหลีก็ได้ขอหย่ากับสามีแล้วด้วย ถ้าสองวันต่อจากนี้อยู่ ๆ ซื่อหงเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา เขาจะไม่เสียเปรียบหรือ?

“ได้ เรื่องเงินพรุ่งนี้ฉันอาจจะหาเงินมาให้เธอก่อนครึ่งหนึ่ง แต่มีข้อแม้...เธอจะต้องคืนจดหมายนั่นมาส่วนหนึ่ง เรื่องที่เราคุยกันในวันนี้เธอก็เก็บเงียบให้ดีล่ะ ถ้าเธอเปิดเผยเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้ เธอก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายกับเธอ จำไว้!!” แน่นอนว่าซื่อหงจะไม่มีความคิดเห็นใด ๆ

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ฉันจะไม่บอกใคร” คุยกันเสร็จ เจียวหมิงก็เดินออกมาจากห้อง

อยู่ข้างนอกคนในบ้านเหอได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขาสองคนหมด เฟยเทียนคาดไม่ถึงจริง ๆ ตอนนี้หล่อนรู้ได้แล้วว่าทำไมซื่อหงถึงได้พูดถึงชื่อโม่วหลี ที่แท้เรื่องก็เป็นแบบนี้นี่เอง แต่...เฟยเทียนคือแม่ของเจียวหมิง หล่อนคิดว่าลูกชายของหล่อนไม่ได้ทำอะไรผิด ใครบอกซื่อหงมีลูกให้ลูกชายหล่อนไม่ได้เอง ถ้าซื่อหงมีลูกให้ลูกชายหล่อนได้ เจียวหมิงคงไม่ออกไปหาผู้หญิงคนอื่นแบบนั้น

ลูกชายหล่อนไม่ผิด ถ้าเป็นเมื่อ 50 ปีก่อน ผู้ชายสามารถมีภรรยาได้มากกว่า 2 คน แต่...ซื่อหงกับเอาเรื่องนี้มาขู่ลูกชายของหล่อน เมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่ที่ซื่อหงขู่เอาเงินจากลูกชายของตน เฟยเทียนก็โกรธมากอยากจะผลักประตูเข้าไปตบสั่งสอนซื่อหงสักหน่อย ถ้าเจียวเจี๋ยไม่ห้ามไว้ป่านนี้หล่อนคงได้ตบใบหน้าสวย ๆ ของซื่อหงไปแล้ว

เห็นเจียวหมิงหน้าดำหน้าแดงเดินออกมาจากห้อง เฟยเทียนไม่สนใจเรื่องเมื่อครู่อีก ไม่สนใจว่าผู้หญิงที่ชื่อโม่วหลีนั้นเป็นใคร หล่อนรีบลากเจียวหมิงมาที่เรือนใหญ่

“หมิงเอ๋อร์ลูก ลูกเสียสติไปแล้วหรือ? ทำไมถึงได้ยอมนังนั่นแบบนั้น”

เงิน 1200 หยวนไม่ต่างจากพรากชีวิตของหล่อนไป ตอนนี้พวกเขาจะไปหาเงินมาจากไหนมากถึง 1200 หยวนมาให้ซื่อหงกัน จะไปขโมยเงินของคนอื่นก็ไม่อาจทำได้ คิดแค่ว่าจะต้องสูญเงินมากถึง 1200 หยวน เฟยเทียนก็เดือดสมองแทบระเบิดแล้ว

“จริงด้วย ซื่อหงอยู่ที่นี่ทำได้มากสุดก็แค่ขู่พวกเรา ซื่อหงกำลังทำผิดอย่างร้ายแรง ทำไมพี่ถึงได้ยอมที่จะจ่ายค่าชดเชยมากถึง 1200 หยวนก็ไม่รู้”

นึกถึงเรื่องเมื่อครู่แล้ว เจียวหมิงก็เดือดไม่ต่างจากทุกคน เขาคิดว่าจะจ่ายค่าชดเชยให้เธอแค่ 200 หยวนเท่านั้น ส่วนเงินที่เหลือก็จะเก็บไว้แต่งงานกับโม่วหลี ใครจะไปคิดว่าซื่อหงจะรีดไถเงินจากเขามากขนาดนี้ ไม่พอยังนำจดหมายรักของเขามาขู่เขาอีก

“ทำผิดร้ายแรงแล้วจะทำอะไรซื่อหงได้ ผมไม่ยอมจ่ายค่าชดเชยแล้วเรื่องนี้มันจบหรือ? อีกอย่าง...จดหมาย 3 ฉบับนั่นก็อยู่ที่ซื่อหงหมด”

“ซื่อหงก็แค่เอาเรื่องนั้นมาขู่ลูก” เจียวเจี๋ยรู้สึกว่าลูกชายของตนอ่อนแอเกินไป สามีของโม่วหลีเป็นทหารก็จริง พวกเขาไม่ควรแตะต้อง แต่...ซื่อหงเป็นใคร? ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ก็แค่ขู่ทำร้ายร่างกาย ถ้าซื่อหงไม่ยอมก็ลงมือทำร้ายร่างกายจริง ๆ แค่นี้ก็จัดการได้แล้ว

“เดี๋ยวพ่อจะไปแย่งจดหมายนั้นคืนมา พ่อไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะแย่งมาไม่ได้”

“พ่อ อย่าไป” เจียวหมิงคิดเห็นสีหน้าและแววตาของซื่อหงแล้ว เขาโกรธจนอยากจะบีบคอเธอให้ตาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“จดหมายนั่นไม่ได้อยู่ที่ซื่อหง ผมเห็นซื่อหงสามารถทำได้ทุกอย่าง ถ้าเราแตะต้องซื่อหงแม้แต่ปลายเล็บ ถึงตอนนั้นเธอนำจดหมายไปให้หัวหน้าผมแล้วละก็ ชีวิตของผมได้จบเห่แน่”

ถ้าสามีของโม่วหลีรู้เรื่องนี้แล้วละก็ ถูกผู้ชายคนนั้นทำร้ายแล้วปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก็ถือว่าโชคดีไป แต่สิ่งที่เจียวหมิงกลัวที่สุดคือ...กลัวว่าสามีของโม่วหลีจะนำตัวเขาไปที่สถานีตำรวจ ถึงตอนนั้นเขาก็ไม่อาจทำอะไรได้

ตั้งแต่ที่เจียวหมิงได้ทำงานเป็นพนักงานขับรถที่เขต ได้เลื่อนตำแหน่ง เฟยเทียนชินกับการที่ถูกคนอื่นเอาใจเอ่ยชม ไม่เคยโกรธใครมากขนาดนี้มาก่อน หล่อนเองก็ไม่กล้าโยนความผิดให้กับโม่วหลี ได้แต่โยนความผิดและความแค้นที่ซื่อหงแทน ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ เฟยเทียนก็ส่งเสียงร้องไห้

“ตระกูลเหอของเราอับโชคจริง ๆ เลยที่ต้องมาเจอกับลูกสะใภ้แบบนี้ แม่บอกกับลูกแล้วไม่ใช่หรือ? แม่ไม่อยากให้ลูกแต่งงานกับนังนั่นตั้งแรกน่ะ แต่ลูกกลับไม่เชื่อฟังแม่ดื้นรั้นที่จะแต่งงานกับนังนั่นให้ได้ ตอนนี้เป็นอย่างไร? เห็นแล้วใช่ไหม? ลูกชายคนเดียวก็มีให้เราไม่ได้ เรื่องนั้นแม่ไม่ติดใจอะไรแล้ว แต่...ดูสิ่งที่นังนั่นทำกับเราตอนนี้สิ”