บทที่ 9 รู้เห็นทุกอย่าง

วันนั้น...มีหมูป่าตัวหนึ่งวิ่งลงมาจากเขา วิ่งไปที่หน่วยผลิต 3 ของหมู่บ้านต้าเหอ มันพุ่งชนชาวบ้านบาดเจ็บ 2 คน ก่อนจะวิ่งไปเหยียบย่ำแปลงพืชผลเสียหายยับเยินไปทั้งแถบ ซิงโจวเป็นคนที่ชกหมูป่าตัวนั้นตายคาที่

แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ได้แบ่งเนื้อหมูป่าให้ทุกคน รวมถึงปัญญาชนคนอื่นๆ ด้วย ได้รับส่วนแบ่ง 4 ชั่ง ในบรรดาปัญญาชน เทียนตงกินเนื้อหมูป่าเยอะสุด หล่อนตกใจหันขวับไปดู พอเห็นซิงโจวยืนอยู่ข้างหลังทำหน้าขรึมอยู่ก็ยิ่งกลัว

เทียนตงพึมพำกับตัวเองในใจ ไอ้โง่ซิงโจวชกหมูป่าทีเดียวตาย ไม่รู้ว่าเวลาโกรธจะฆ่าเธอไหมนะ ? หล่อนรีบหลบไปอยู่ข้างหลังพี่ใหญ่ ‘หลิวอวิ๋น’ ก่อนจะตอบกลับ

“เสี่ยวอวี่ เธอนี่ใจร้ายจริง ๆ เลยนะ ฉันมาอยู่ที่นี่กับเธอสองปีแล้ว เธอกลับไม่ยอมแต่งงานกับพี่ชายฉันสักที”

“นี่...ฉันจะบอกอะไรให้นะ ใครอยู่กับใคร ? เราทุกคนคือยุวปัญญาชนที่ทางการส่งมาปฏิบัติหน้าที่ที่นี่ ส่วนพี่ชายเธอน่ะ ฉันไม่สนใจหรอกนะ พี่ชายเธอมันโรคจิต ฉันยอมตายดีกว่าแต่งงานกับพี่ชายเธอ !!”

“เธอกล้าว่าพี่ชายฉันเหรอ ? ฉันจะเขียนจดหมายไปฟ้องพี่ชายฉัน !!”

“เอาเลย รีบเขียนจดหมายไปฟ้องตอนนี้เลย ฉันแต่งงานกับคนที่นี่แล้ว พี่ชายเธอจะทำอะไรฉันได้ ? ปีนั้น...พี่ชายเธอไปแหย่แมวตัวนึง แล้วถูกมันข่วนหน้า พี่ชายเธอโมโหฆ่ามันตายต่อหน้าคนที่เดินผ่าน ปีแรกที่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ มีหมาบ้านตัวนึงเห่าพวกเรา มันเห่าอยู่ไม่หยุด คืนนั้น...พี่ชายเธอก็แอบไปฆ่าสุนัขบ้านตัวนั้น แล้วเอาไปทำอาหารกิน แล้วตอนที่พี่ชายเธอทำงานที่โรงงานนะ พี่ชายเธอทะเลาะกับเสี่ยวหลิว ตบตีเสี่ยวหลิวจนเขานอนป่วยติดเตียงไปหลายเดือน เธอบอกฉันมาซิ ถ้าไม่เรียกพี่ชายเธอว่าไอ้โรคจิต แล้วจะให้ฉันเรียกพี่ชายเธอว่าอะไรดีล่ะ ?”

พี่ชายของเทียนตง ‘เหลียงฝู’ อะไรนั่น เขาเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเทียนตง คุณตาเป็นถึงเลขาธิการโรงงาน เหลียงฝูเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต พูดน้อย พนักงานในโรงงานพันกว่าคนต่างก็กลัวเขาหมด ปีที่เธออายุเพิ่งจะ 16 ปี เหลียงฝูได้มาสู่ขอเธอที่บ้าน บอกว่าอยากจะหมั้นกับเธอก่อน

ตระกูลเซี่ยสู้ตระกูลเหลียงไม่ได้ จึงทำให้เสี่ยวอวี่เกลียด เหลียงฝูสุดหัวใจ เธอแอบหนีออกจากบ้านมาอยู่ที่ชนบท ที่หมู่บ้านต้าเหอนี้ ผ่านไปไม่นาน อยู่ ๆ เทียนตงก็ปรากฎ เสี่ยวอวี่รู้ว่านี่เป็นฝีมือของเหลียงฝู เขาตั้งใจส่งเทียนตงมาเฝ้าติดตามเธอ

สองปีแรกที่มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ชีวิตของเธอสงบสุขมาก พออายุครบ 18 ปี เธอก็บรรลุนิติภาวะและมีสิทธิ์แต่งงานได้ เทียนตงจึงใช้ความพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปที่เมืองใหญ่ เพราะถ้าเธอไม่กลับ เหลียงฝูก็จะไม่อนุญาตให้หล่อนกลับไปเหมือนกัน เทียนตงไม่ลดละความพยายาม พยายามเกลี้ยกล่อมเสี่ยวอวี่ต่อว่า

“เสี่ยวอวี่ พี่ชายฉันมีวิธีช่วยเธอกลับไปที่เมืองใหญ่นะ เธอแต่งงานกับพี่ชายฉันเถอะนะ ถ้าเธอแต่งกับพี่ชายฉันละก็ เธอจะไม่ลำบาก ไม่ต้องทำงาน นั่งอยู่บ้านเฉยๆ พี่ชายฉันทำงานหาเลี้ยงเธอเอง ชีวิตดีกว่านี้เยอะ”

ทว่า...เสี่ยวอวี่กลับไม่ยอม หันไปเลือกซิงโจวไอ้โง่ของหมู่บ้านต้าเหอแทน ทำให้เหลียงฝูหมดหวังไม่มีโอกาสจะได้แต่งงานกับเธออีก วันนั้น...เทียนตงรีบเข้าไปที่อำเภอโทรหา เหลียงฝู แล้วบอกว่าเสี่ยวอวี่ยอมแต่งงานกับไอ้โง่ดีกว่ากลับไปที่นั่น เหลียงฝูไม่พูดอะไรมาก หัวเราะลั่น ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

“แต่งงานกับไอ้โง่แล้วไง ? ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต นังนั่นก็ต้องเป็นของฉัน !!”

เทียนตงพยายามเตือนสติเหลียงฝู ไม่ให้เขาก่อเรื่องวุ่นๆ อีก หมู่บ้านต้าเหอขึ้นอยู่กับอำเภอชิงเหอ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีความสงบเรียบร้อยที่สุด อำนาจของบ้านตระกูลเหลียงยังเอื้อมมาไม่ถึง เทียนตงอยากจะรีบกลับไปที่เมืองใหญ่ แต่...เสี่ยวอวี่ดื้อรั้น ยอมแต่งงานกับไอ้โง่ดีกว่ายอมตามหล่อนกลับไป หล่อนต้องกัดฟันพูดกับเหลียงด้วยความใจเย็นว่า

“พี่ ฉันทำให้นังนั่นเสียงานสอนที่โรงเรียนหมู่บ้านแล้ว ตอนนี้...นังนั่นต้องลงไปทำงานที่ทุ่งแล้ว อ่อนแอขนาดนั้นรับรองว่าทนทำงานหนักไม่ไหวแน่ อีกไม่กี่เดือนนังเสี่ยวอวี่ต้องเปลี่ยนใจ ถึงตอนนั้น นังนั่นหย่าแล้วกลับไปที่นั่น เราจัดการง่ายกว่านะ นังเสี่ยวอวี่แต่งงานกับไอ้โง่ซิงโจว ถ้านังนั่นหย่า ฉันรับรองเลยว่ายังบริสุทธิ์อยู่”

คนอย่างเหลียงฝูกลับไม่สนใจว่าเสี่ยวอวี่จะผ่านมือชายมาแล้วกี่คน เขารีบตอบกลับ

“ต่อให้นังนั่นกลายเป็นศพก็ต้องแต่ง แล้วเอาศพนังนั่นมาฝังรวมกับหลุมศพบรรพบุรุษบ้านเรา”

..........

เสี่ยวอวี่กำลังแจกขนมแต่งงานให้กับเพื่อน ๆ อยู่ เทียนตงก็วิ่งมา

“เสี่ยวอวี่ ฝูซิงทั้งโง่ทั้งดุ ระวังเขาโมโหแล้วตีเธอตายนะ เธอดูสภาพตัวเองสิ ผอมอย่างกับไม้จิ้มฟัน เขาใช้มือเดียวบีบคอเธอก็ตายแล้ว”

“นี่เทียนตง พูดจาดี ๆ เหมือนคนอื่นเขาจะตายหรือไง ? อยู่ต่อหน้าสามีฉันหัดพูดให้มันดี ๆ หน่อย สิ” เสี่ยวอวี่โมโหอยากจะตบเทียนตงสักฉาดสองฉาด

“ก็โง่จริง ๆ นี่ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เรากำลังคุยกันอยู่หรอก เธอลองหันไปดูเขาสิ โกรธไม่เป็นด้วยซ้ำ เอาแต่ทำหน้าขรึม ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เลย ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าเธอชอบผู้ชายอย่างเขาได้ยังไง ? ทำไมเธอถึงไม่เลือกพี่ชายฉัน ? เธอใจร้ายกับฉันที่สุดเลย”

“ไอ้ต้าหวงหน้าหมู่บ้านก็ชอบเธอเหมือนกัน ทำไมเธอถึงไม่แต่งงานกับมันล่ะ ?”

ปัญญาชนที่กลับมากินข้าวกลางวัน พอได้ยินอย่างนั้นถึงกับหัวเราะลั่น ต้าหวงคือควายใช้ไถนาของหน่วยผลิต ก็จริงอย่างที่เสี่ยวอวี่พูด ความชอบ ความรัก เป็นเรื่องของคนสองคน เสี่ยวอวี่ได้ปฏิเสธบ้านตระกูลเหลียงไปแล้ว แต่...ฝั่งนั้นกลับไม่ยอม กดดันเสี่ยวอวี่จนเธอต้องมาแต่งงานกับคนโง่อย่างซิงโจว

เสี่ยวอวี่ไม่สนใจเทียนตงอีก หยิบลูกอมผลไม้กำใหญ่ยื่นให้หลิวอวิ๋น หลินอวิ๋นเป็นคนที่มาถึงที่นี่ก่อนหน้าหลายปี และดูแลเหล่าปัญญาชนที่มาใหม่เป็นอย่างดี คูปองน้ำตาลของเธอก็เป็นของที่หลิวอวิ๋นสะสมไว้ ไม่กล้าใช้ จึงนำมาให้เธอ

หลิวอวิ๋นเห็นซิงโจวยืนที่หน้าประตูหันหลังให้ทุกคนในห้อง เธอก็รู้สึกเสียดายแทนเสี่ยวอวี่ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้โรคจิตบ้านตระกูลเหลียงนั่น เสี่ยวอวี่คงไม่ต้องมาแต่งงานกับคนโง่อย่างซิงโจวหรอก แต่...ในเมื่อเสี่ยวอวี่เลือกแล้วเธอก็ต้องอวยพรให้ทั้งคู่ครองรักกันไปจนแก่เฒ่า

“เมื่อคืนไม่รู้ทำไม รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างลื่น ๆ เคลื่อนตัวผ่านลำคอฉันไป” หลินอวิ๋นเอ่ยบอกพลางช่วยเสี่ยวอวี่เก็บของไปด้วย

“ไม่ใช่งูหรอกใช่ไหม ?” ฤดูร้อนมีแมลงเยอะ หมู่บ้านก็อยู่ติดภูเขาด้านหนึ่ง ติดแม่น้ำอีกด้านหนึ่ง ถ้างูน้ำจะเลื้อยผ่านเข้ามาในห้องก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เสี่ยวอวี่เก็บของเสร็จแล้ว ก็บอกให้เพื่อน ๆ ทุกคนออกไปก่อน จากนั้น...เธอก็ได้เดินไปลากซิงโจวเข้ามาข้างใน

“ฝูซิง ช่วยพี่หลิวที ไปตรวจดูว่าในห้องพี่หลิวมีตัวอะไรไหม ?”

เทียนตงแค่นเสียงหัวเราะดูถูกเหยียดหยาม ในใจแอบคิด ไอ้คนโง่นี่มันจะทำอะไรได้ ? ถ้ามีงูจริง ๆ ก็จับไม่ได้หรอก ไปเรียกหัวหน้าหน่วยผลิตมาตรวจดูให้ละเอียดสบายใจกว่าเยอะ...

ผ่านไปไม่กี่นาที ซิงโจวก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ เขายิงก้อนหินขึ้นไปบนหลังคากระเบื้อง ฟังเสียงสะท้อนกลับเพื่อระบุตำแหน่ง พอถึงก้อนที่สาม เขาก็ยิงโดนงูน้ำตัวค่อนข้างยาว งูตัวนั้นตกลงมา ทำเอาปัญญาชนคนอื่นๆ กรีดร้องเสียงดังลั่น เสี่ยวอวี่เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอกระโดดกอดร่างกำยำไม่ยอมปล่อย

“ฝูซิง ยังมีอีกไหม ?”

“หมดแล้ว หมดสติ” ซิงโจวพูดไม่กี่คำ ก่อนจะแกะมือเล็กขาวเนียนออก แล้วเขาก็รีบถอยห่างจากเสี่ยวอวี่

เสี่ยวอวี่ยิ้มร้าย เธอลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ชอบให้คนอื่นแตะเนื้อต้องตัวเขา เธอรู้ว่า ซิงโจวรอให้งูตัวนั้นเลื้อยมาตรงตำแหน่งที่นอนของเทียนตงเขาถึงลงมือ แรงที่ใช้ในการโจมตีนั้นแม่นยำ คาดว่าอีกไม่นานงูก็คงจะฟื้นคืนสติ ใครว่าสามีเธอโง่กัน ? เขากำลังช่วยแก้แค้นให้เธอต่างหากล่ะ