บทที่ 6 ยังไม่คุ้นเคย

“เลือกผ้า” เขายังจำสิ่งที่แม่บอกเขาก่อนออกจากบ้านได้ ว่าให้พาเธอไปซื้อผ้ากลับมาตัดเสื้อผ้าชุดใหม่

เสี่ยวอวี่ไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้า พ่อแม่ของเธอเป็นคนชอบแต่งตัว ทุก ๆ ปี พ่อกับแม่จะคอยส่งเสื้อผ้าใหม่มาให้เธอใส่เสมอ ตรงกันข้าม ซิงโจวกลับขาดแคลนเสื้อผ้าใส่ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นกับกางเกงผ้าสีดำที่ดูสะอาดสะอ้าน ไม่มีรอยปะใด ๆ ที่เขาใส่อยู่ตอนนี้ เป็นชุดเดียวที่ยังดูเรียบร้อยที่สุดของเขา

ปกติออกไปทำงานที่ทุ่งเขาไม่กล้าหยิบชุดนี้มาใส่ วันนี้...เขามาจดทะเบียนสมรสกับเธอถึงได้หยิบมาใส่ เสี่ยวอวี่กลับไม่มีคูปองผ้า เธอล้วงเอาลูกอมกำหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้พนักงานขาย ก่อนจะเอ่ยถามว่ามีผ้าที่ไม่ต้องใช้คูปองซื้อขายไหม ? ผ้าที่ซื้อได้โดยไม่ต้องใช้คูปอง มักเป็นผ้าที่มีตำหนิ ราคาก็จะถูกกว่าหน่อย ปกติแล้ว ถ้าไม่รู้จักคนในร้าน ไม่มีทางซื้อได้

เสี่ยวอวี่เป็นคนปากหวานช่างพูดช่างจาก เอ่ยชมพนักงานร้านไม่กี่คำก็ทำให้พนักงานขายอารมณ์ดีใจหยิบม้วนผ้ามาให้เธอเลือกอยู่หลายสี เธอเลือกผ้าสีเทากับสีดำมา ซื้อแค่ไม่กี่หลา หลังจากนั้น ก็ได้ซื้อเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันเพิ่มอีกไม่กี่อย่าง ซิงโจวเห็นผ้าที่เธอเลือกก็ขมวดคิ้วแน่น

ซิงโจวแอบคิดในใจ ผ้าลายดอกไม้พวกนั้นเหมาะกับเธอมากกว่าสีมืดทึบพวกนี้เสียอีก ทว่า...ด้วยนิสัยและการฝึกฝนอย่างเข้มงวดมาตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้เขาเติบโตขึ้นมาโดยรู้เพียงอย่างเดียวว่าต้องเชื่อฟังคำสั่งเท่านั้น ถ้าพูดมากเกินไป โทษเบาก็แค่ถูกทำโทษ โทษหนักถึงตาย

ซิงโจวก้มหน้าต่ำ เขาไม่อยากมองผ้าลายดอกไม้พวกนั้น เพราะกลัวจะถูกทำโทษ หลังจากที่ซื้อของทุกอย่างเสร็จ เสี่ยวอวี่ให้เขาเป็นคนถือของแทน ข้าง ๆ สหกรณ์คือร้านถ่ายรูป เธอไม่พูดอะไร จูงมือเขาเข้าไปในร้านถ่ายรูปทันที อยากจะถ่ายรูปในยุคนี้ไม่ยุ่งยากอะไรเลย เจ้าของร้านกดถ่ายครั้งเดียวก็เสร็จแล้ว

ซิงโจวไม่ชินเมื่อต้องใกล้ชิดกับคนอื่น เสี่ยวอวี่ชี้ไปที่รูปถ่ายหน้าร้าน ก่อนจะพูดกับเขาว่า

“ฝูซิง นั่งนิ่ง ๆ นะ รอหนึ่งอาทิตย์ รูปถ่ายของเราสองคนจะตั้งอยู่ที่หน้าร้าน ในอนาคต พอเราอายุมากขึ้น เราก็จะได้เห็นว่าตอนเรายังหนุ่มยังสาวเป็นยังไง”

เมื่อชาติที่แล้ว ตอนที่ถูกอาจารย์แทงทะลุหัวใจ อายุเขาเพิ่งจะ 20 และตอนนี้ เขาก็อายุ 20 เหมือนเดิม กฎหมายสมรสในยุคนี้ก็ยังไม่แก้ไข ผู้ชายอายุ 20 ส่วนผู้หญิงอายุ 18 ก็สามารถจดทะเบียนสมรสได้แล้ว เสี่ยวอวี่เมื่อก่อนป่วยเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่กำเนิด มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานก็ต้องจากทุกคนไป

ชาตินี้...เธอได้มาอยู่ในร่างปราศจากโรคภัย ก็อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับซิงโจวไปจนแก่เฒ่า จะพาเขามาถ่ายรูปที่นี่ทุกปี จะได้มีรูปเก็บไว้ดูตอนที่พวกเขาถึงวัยชรา ซิงโจวไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าถ่ายรูปคืออะไร สิ่งที่เขาเข้าใจคือ...

ทุกคนเรียกมันว่ากล้องถ่ายรูป ซึ่งเป็นเครื่องมือชนิดหนึ่งที่สามารถบันทึกรูปร่างของมนุษย์ลงบนกระดาษพิเศษได้ คู่บ่าวสาวที่แต่งงานกันจะมาที่นี่ เพื่อบันทึกดวงวิญญาณของคนสองคนให้อยู่ในภาพถ่ายเดียวกัน ที่นี่ไม่เรียกว่าเหมือนยุคที่เขาจากมา แต่เรียกว่าแต่งงาน

อาจารย์ของเขาเคยกำชับว่า คนอย่างพวกเขาที่เป็นทหารพลีชีพหรือหน่วยตายแทนนั้น ห้ามมีอารมณ์ความรู้สึกอย่างเด็ดขาด ห้ามมีครอบครัวหรือสหายคนสนิท และห้ามมีพันธะผูกพันใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้น เขาจึงไม่ได้รับอนุญาตให้แต่งงาน

ซิงโจวจำได้ว่า มีครั้งหนึ่งเขาเคยเก็บลูกสุนัขที่ได้รับบาดเจ็บมาได้ตัวหนึ่ง เขาเลี้ยงดูมันอย่างเงียบ ๆ คิดว่าจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ จนกระทั่งสุนัขตัวนั้นหายดี เขาก็เริ่มรู้สึกผูกพันกับมัน ทว่า...อาจารย์กลับลงมือจัดการสุนัขตัวนั้นต่อหน้าต่อเขาอย่างไร้ความปรานี

ร่างกำยำลุกพรวด สีหน้าของซิงโจวพลันซีดเผือด ก่อนจะรีบวิ่งออกจากร้านถ่ายรูปไป เจ้าของร้านยังไม่ทันจะได้กดถ่าย เห็นอย่างนั้นถึงกับทำตัวไม่ถูก จึงรีบเอ่ยถาม

“เขาเป็นอะไร ? ยังอยากถ่ายไหม ?”

“ต้องขอโทษด้วยนะพี่ เราไม่ถ่ายแล้วค่ะ” ขอโทษเจ้าของร้านเสร็จ เธอก็รีบวิ่งตามซิงโจวไป

ซิงโจวไม่ได้วิ่งไปไหนไกล เขาวิ่งออกมารอเธอที่หน้าร้าน เสี่ยวอวี่วิ่งตามมาก็เห็นพี่ชายคนโตของเขา ‘เย่จินซาน’ กำลังเดินมา สีหน้าแลดูเป็นกังวลมาก

“พี่ใหญ่ พี่มาทำอะไรที่นี่คะ ? ฉันกับฝูซิงกำลังจะกลับค่ะ” จินซานเห็นทั้งสองเดินออกมาจากร้านถ่ายรูปก็ประหลาดใจมาก เขาจึงเอ่ยถาม

“จดทะเบียนกันเสร็จแล้วเหรอ ?”

“เสร็จแล้วค่ะ” ว่าแล้ว...เสี่ยวอวี่ก็ได้ยื่นใบทะเบียนสมรสให้จินซานดู พอจินซานเห็นทะเบียนสมรสแล้ว เขาถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

“แล้ว...เรื่องพวกค้ามุนษย์อะไรนั่นเป็นยังไงกันแน่ ?” แม่บอกให้เขามาที่อำเภอให้มาตามหาน้องชาย

เขากับน้องชายอีกคน ‘เย่อินซาน’ รีบวิ่งไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านยืมจักรยานปั่นมาที่อำเภอทันที พอมาถึงที่อำเภอ เขาก็สอบถามไปทั่ว แต่...กลับได้ยินผู้คนพูดกันว่า วันนี้...มีเรื่องแปลกเกิดขึ้น มีเจ้าสาวคนหนึ่งคิดอยากจะขายสามีโง่ๆ ของตัวเองให้กับกลุ่มพวกค้ามนุษย์

นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีใครรู้รายละเอียดอะไรเพิ่มเติมอีก อินซานกลัวมาก จึงปั่นจักรยานกลับไปรายงานแม่ จินซานอยู่ที่อำเภอเพื่อสืบถามต่อ หาทางอยู่นานกว่าจะหาสถานีตำรวจเจอ ตำรวจที่สถานีบอกว่า คู่สามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นั้นพากลุ่มพวกค้ามนุษย์มาที่นี่แล้ว พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็ได้ไปจดทะเบียนสมรสกันแล้ว

ตำรวจบอกให้เขาไปตามหาที่สำนักงานกิจการพลเรือนดู มาถึงสำนักงานกิจการพลเรือนก็ไม่เจอใครเลย พอเดินออกมาข้างนอกก็เจอพวกเขาอยู่ตรงหน้าร้านถ่ายรูปพอดี