บทที่ 5 จดทะเบียนสมรส

ซิ่วห่าวกลับไปที่ห้อง ก่อนจะเปิดตู้หยิบเอากล่องไม้เล็กมาดู สิ่งที่เห็นทำให้ซิ่วห่าวหน้าชาวูบ หยกที่เมื่อคืนยังเปล่งแสงระยิบระยับ ตอนนี้...กลับแตกละเอียดกลายเป็นผงสีขาวฟุ้ง เศษผงเกาะติดอยู่เต็มชุดเสื้อผ้าใหม่เพียงชุดเดียวของหล่อน ซิ่วห่าวรีบหยิบเอาเสื้อผ้าชุดนั้นออกมาปัด แต่...ยิ่งปัดก็ยิ่งเปรอะเปื้อน

ซิ่วห่าวกัดริมฝีปากแน่น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ในใจกลับสั่นสะท้าน หยกที่แตกเป็นผงแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ มันเหมือนลางร้ายบอกเหตุบางอย่างที่กำลังจะมาถึง หล่อนเดินออกมาจากห้อง ก่อนจะเปรยกับแม่สามีด้วยน้ำเสียงแผ่ว ๆ ว่า

“แม่ หนูว่าฝูซิงแต่งกับเสี่ยวอวี่ต้องไม่ดีแน่ ๆ แม่ก็รู้นี่คะ ปัญญาชนที่หมู่บ้านเรายื่นหนังสือกลับเมืองใหญ่กันหมดแล้ว เสี่ยวอวี่เองก็คงยื่นหนังสือกลับเมืองใหญ่แล้วเหมือนกัน ยังไง เสี่ยวอวี่ก็ต้องกลับเมืองใหญ่นะแม่”

“ก็ดีน่ะสิ จะได้พาฝูซิงไปอยู่ที่นั่นด้วยเลย”

“ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกค่ะ ผู้หญิงอย่างเสี่ยวอวี่ไม่ชอบฝูซิงหรอก ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบคนโง่อย่างเขาหรอกแม่ แม่ดูปัญญาชนที่หมู่บ้านข้าง ๆ เราสิคะ เพราะอยากจะกลับเมืองใหญ่ ถึงกับทิ้งลูกตัวเอง ยังขอหย่ากับแม่ของลูกด้วยนะ” เกาเฟินไม่พอใจ ตวาดเสียงดังลั่น

“ฝูซิงไม่ใช่คนโง่ !” ถ้าเป็นคนนอกพูดคำนั้นเกาเฟินยังพอทนได้ ถ้าเป็นคนในบ้านพูดคำนั้นออกมา ตนจะตบสั่งสอนให้พูดไม่ได้อีกเลย

ซิ่วห่าวเห็นแม่สามีเริ่มโกรธก็รีบขอโทษขอโพย ก่อนจะหาทางเกลี้ยกล่อมแม่สามีให้ทำตามที่หล่อนบอก ซิ่วห่าวนำเรื่องหยกประหลาดนั่นเปลี่ยนเป็นความฝัน

“แม่คะ ที่หนูพูดอย่างนั้นออกมา เพราะเมื่อวานหนูฝันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หนูฝันเห็นเสี่ยวอวี่เข้าเมือง แล้วไปพบกับพวกค้ามนุษย์ ก่อนจะขายฝูซิงให้กับเหมืองถ่านหินค่ะแม่”

สีหน้าของเกาเฟินพลันเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น เกาเฟินเชื่อว่าความฝันเป็นสัญญาณเตือน ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ทุ่งตามลูกชายอีกสองคนกลับมาที่บ้าน

“ซิ่วห่าวฝันว่าเสี่ยวอวี่ขายฝูซิงให้กับพวกค้ามนุษย์ เข้าเมืองไปตามหาน้องเดี๋ยวนี้ !”

..........

เสี่ยวอวี่กับซิงโจวเพิ่งมาถึงที่สำนักงานกิจการพลเรือน ก็รีบเดินไปต่อแถวรอจดทะเบียนสมรส หนังสือสำคัญเธอเตรียมมาหมดแล้ว ซิงโจวทำหน้าขรึมตลอดทางไม่ยิ้มไม่แย้มเลย เธอเดาว่า เขากำลังกังวลอยู่แน่ ๆ เพราะยังไง ยุคนี้ก็แตกต่างจากยุคโบราณยุคที่เขาจากมามาก ไม่มีพิธีอะไรให้ยุ่งยาก

ยุคนี้...คู่รักคู่ไหนอยากจะแต่งงาน พวกเขามาที่สำนักงานกิจการพลเรือน ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้ใบทะเบียนสมรสกลับบ้านแล้ว เจ้าหน้าที่ไม่รู้ว่าซิงโจวมาจากยุคโบราณ มองชายหนุ่มที่มาจดทะเบียนสมรสด้วยสีหน้าเคร่งขรึมราวกับกำลังไปร่วมงานศพ ช่างเป็นภาพแปลกตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจริง ๆ

“สหายเย่ซิงโจว ได้ภรรยาสวยขนาดนี้ ทำไมถึงทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ? ไม่ดีใจเหรอ ? ไม่กลัวคนรักเสียใจเหรอ ?” ซิงโจวไม่สนใจ ถลึงตาใส่เจ้าหน้าที่

“ทำไมถึงมองฉันแบบนั้นเล่า ? ฉันพูดอะไรผิด ? ถ้าไม่อยากแต่งก็แค่บอก”

ซิงโจวก้มหน้า มือหนาวางที่เข่า เขาบีบเข่าตัวเองจนแดง เสี่ยวอวี่เห็นอย่างนั้น กลัวว่าเขาจะบีบขาตัวเองหัก เธอจึงรีบหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ว่า

“พี่คะ สามีฉันตื่นเต้นไปหน่อยถึงได้มีปฏิกิริยาเหมือนเมื่อครู่ค่ะ ความจริงแล้ว สามีฉันดีใจมาก ๆ เลยนะคะ เขาดีใจจนนอนไม่หลับ เขาดีใจจนพูดไม่ออกค่ะพี่”

“เป็นอย่างนี้นี่เอง” เจ้าหน้าที่หญิงฉีกยิ้มกว้าง พลางกดตรายางบนกระดาษสีชมพู เสียงนั้นชัดเจนราวกับประกาศให้โลกรู้ว่า จากนี้ไป ทั้งคู่ได้กลายเป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์แล้ว

“เสร็จแล้ว ตอนนี้...คุณสองคนเป็นสามีภรรยาถูกต้องตามกฏหมายแล้ว รักกันให้มาก ๆ ดูแลกันไปจนแก่เฒ่านะ”

“ขอบคุณมากค่ะ” เสี่ยวอวี่คือยุวปัญญาชนที่ถูกส่งมาประจำที่หมู่บ้านต้าเหอ ไม่มีรายได้อะไร

ถ้าอยากจะกินเนื้อหมูสักมื้อก็ต้องควักเงินซื้อกินเอง พ่อกับแม่ส่งเงินมาให้เธอเมื่อ 6 เดือนก่อน ส่งมาแค่ 20 หยวน เธอยังเก็บเงิน 20 หยวนนั้นไว้ไม่กล้านำออกมาใช้ วันนี้...มาจดทะเบียนสมรส เธอได้นำเงินนั่นติดตัวมาด้วย ตอนที่เดินออกมาจากที่พัก ปัญญาชนคนอื่น ๆ ได้รวบรวมคูปองน้ำตาลให้เธอหลายใบ เธอจึงหันไปพูดกับซิงโจวว่า

“ฝูซิง เราแวะไปที่สหกรณ์ซื้อขนมแต่งงานกันเถอะ” แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้จัดงานแต่ง แต่...ที่หมู่บ้านมีเด็กเยอะ ไหนจะเพื่อนที่ช่วยรวบรวมคูปองน้ำตาลนำมาให้เธออีก ยังไงก็ต้องซื้อขนมแต่งงานกลับไปด้วย เพื่อได้แบ่งปันความยินดีนี้กับทุกคน

ซิงโจวล้วงเอาคูปองในกระเป๋ากางเกงออกมา สิ่งนี้เปรียบเสมือนเงินขาวในยุคนี้ นี่เป็นเงินที่แม่ให้เขามา แม่บอกกับเขาว่า เสี่ยวอวี่ไม่ต้องการค่าสินสอด แต่...ต่อให้บ้านลำบากแค่ไหน ก็ต้องพยายามรวบรวมเงินให้ได้สักหน่อย เพื่อนำไปซื้อผ้ามาตัดเสื้อผ้าใหม่ให้เสี่ยวอวี่

“ให้คุณ” ซิงโจวยื่นเงินให้เธอ เสี่ยวอวี่รับเงินนั้นมานับดู มีทั้งหมด 18 หยวน 8 เหมา

ทั้งหมู่บ้านต้าเหอต่างรู้ว่า เกาเฟินคือหญิงหม้าย ผู้หญิงคนเดียวเลี้ยงดูลูกตั้ง 3 คน ไหนจะต้องรับผิดชอบค่าสินสอดงานแต่งของพี่ชายทั้ง 2 ของเขาอีก บ้านยากจนถึงขนาดว่า จะหาของมีเสียงกระทบกันสักชิ้นก็แทบไม่มี ถ้าเป็นบ้านอื่นแต่งเมีย จะวิ่งเต้นหายืมเงินไปทั่ว

สำหรับงานแต่งของเสี่ยวอวี่แล้ว เธอไม่เรียกสินสอดแม้แต่เฟินเดียว ไม่จัดงานแต่งด้วย สุดท้าย...บ้านเย่ก็ไม่ต้องเป็นหนี้ใคร ในฝัน...เสี่ยวอวี่รู้ดีว่าสิ่งของแต่ละอย่างในยุคนี้มีค่าแค่ไหนและราคาเท่าไร ลูกอมผลไม้ 2 จิน 7 เหมา ลูกอมกระต่ายขาวจะแพงหน่อย

แต่ว่า...หมู่บ้านตามชนบท ไม่มีบ้านไหนซื้อลูกอมราคาแพงให้ลูกหลานกินในวันแต่งงานหรอก ไม้ขีดไฟ 1 กล่องราคา 2 เฟิน ยังต้องใช้อย่างประหยัดเลย เสี่ยวอวี่ล้วงเอาคูปองน้ำตาลออกมา ซื้อลูกอมผลไม้ 4 จิน 1 หยวน 4 เหมา ครู่นั้น...เธอก็นึกได้ว่าสบู่อยู่ที่พักปัญญาชนใช้หมดแล้ว เธอจึงเดินไปหยิบสบู่มา 1 ก้อน

ซิงโจวชี้นิ้วไปที่ม้วนผ้าหลากสีที่อยู่ในร้าน ก่อนจะหันมาพูดกับเธอว่า