บทที่ 7 มีคนคิดร้าย

เสี่ยวอวี่ถามด้วยความประหลาดใจว่า “พี่ใหญ่ ทำไมแม่ถึงรู้ว่ามีกลุ่มพวกค้ามนุษย์ด้วยล่ะคะ ?”

จินซานเอ่ยตอบด้วยความซื่อตรง ตรงไปตรงมาว่า “ก็พี่สะใภ้รองของเธอน่ะสิ ฝันเห็น ฝันเห็นว่า...ว่าเธอตามกลุ่มพวกค้ามนุษย์ไปเพราะอยากจะขายฝูซิงให้กับคนพวกนั้น”

เสี่ยวอวี่แอบคิดในใจ มือทองอยู่ที่พี่สะใภ้รองแน่ ๆ ดูเหมือนว่าพี่สะใภ้รองจะไม่อยากให้ซิงโจวแต่งงานสินะ คิดไปคิดมาก็อาจจะจริง ซิงโจวเก่งขนาดนั้น งานทุกอย่างในบ้านเขาเป็นคนทำหมด และยังทำแต้มแรงงานได้เยอะสุดในหน่วยผลิตด้วย

ขยันขันแข็ง พูดน้อย ไม่ใช้จ่ายอะไร ไม่สิ้นเปลือง ถ้าซิงโจวไม่แต่งงาน ก็ไม่ต่างอะไรกับแรงงานฟรีของตระกูลเย่ ตอนนี้...มีเธออยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกเขาอีก ระหว่างทางกลับ พวกเขาสองคนนั่งรถไถกลับไปที่หมู่บ้าน

เสี่ยวอวี่ได้ยินเสียงอึกทึกวุ่นวายดังมาจากหน้าบ้านตระกูลเย่แต่หน้าหมู่บ้านแล้ว เกาเฟินได้ยินลูกชายรองมาแจ้งข่าวแล้ว แต่...ในใจก็ยังไม่อยากเชื่อ ยังไงซะมันก็เป็นแค่ความฝัน ไม่เกิดขึ้นจริงหรอก เสี่ยวอวี่มาอยู่ชนบท 2 ปี สอนหนังสือมา 2 ปีเต็ม แม้แต่ไก่ก็ยังไม่กล้าฆ่า เธอคงไม่กล้าค้ามนุษย์หรอก

“เสี่ยวอวี่ไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก” แต่...สำหรับซิ่วห่าวแล้ว หล่อนกลับคิดว่า เสี่ยวอวี่ได้ไปตามหาพวกกลุ่มค้ามนุษย์แล้วจริงๆ ซึ่งแสดงว่าคำพูดของหยกนั้นเป็นเรื่องจริง

ซิงโจวมีวาสนาใหญ่หลวง เขาไม่เป็นอะไรเลย แต่...เสี่ยว อวี่กลับถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป ถ้าเป็นอย่างนั้น ซิงโจวก็จะเป็นของบ้านตระกูลเย่ตลอดไป ซิ่วห่าวเอ่ยขึ้นว่า

“แม่คะ ในความฝันของหนู ฝูซิงไม่เป็นอะไรเลย มีแต่เสี่ยว อวี่ที่น่าสงสาร ถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป ถือเป็นการรับกรรมที่คิดจะขายฝูซิงของเรา”

ทันทีที่พูดจบ เสียงหวานๆ ของเสี่ยวอวี่ก็ดังมาจากคันนา พร้อมกับความร่าเริงว่า

“แม่คะ หนูกับฝูซิงจดทะเบียนสมรสกันเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”

พวกเขาสองคนจดทะเบียนสมรสกันเสร็จก็กลับมาที่หมู่บ้าน ผู้คนที่มารวมตัวกันดูความวุ่นวายก็พากันสลายตัวไป สรุปแล้วมันก็เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน เพื่อนบ้านที่ชื่อ ‘ฮวาจือ หลาน’ ซึ่งเมื่อก่อนเคยทะเลาะเรื่องไข่ไก่กับซิ่วห่าวมาก่อนก็เบะปากพูดกับเกาเฟินว่า

“กลางวันคิดอะไรอยู่ กลางคืนก็จะฝันถึงสิ่งนั้นน่ะสิ นี่ป้า...ดูท่า ลูกสะใภ้รองของป้าไม่อยากให้ฝูซิงแต่งงานจริง ๆ สินะ” ซิ่วห่าวสวนกลับไปว่า

“เธอ !! พูดจาเหลวไหล !! อย่ามาทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัวฉันนะ !!”

เกาเฟินจ้องหน้าลูกสะใภ้รองเขม็ง ก่อนจะตวาดเสียงดังลั่นว่า

“เงียบ ! รีบไปอุ่นกับข้าวซะ !” อาหารเย็นชืดหมดแล้ว แต่...ไข่เจียวที่แม่สามีทำก็ยังหอมน่ากินอยู่

บ้านตระกูลเย่มีปากท้องมากกว่า 10 ข้าวสารไม่พอกิน จึงต้องผสมมันเทศลงไปหุงกับข้าวเพิ่ม ในความฝัน เสี่ยวอวี่รู้ดีว่าบ้านเย่ใช้ชีวิตกันยังไง เธอรู้จักทุกคนดี ทำให้รับมือกับสถานการณ์ในตอนนี้ได้

“แม่คะ ไข่เจียวหอมมากเลยค่ะ”

“อยากกินก็รีบไปกินเถอะ วันนี้หนูกับฝูซิงไปจดทะเบียนสมรสกันมา แม่ถึงได้ทำเมนูนั้นเพิ่มให้หนูกิน” เกาเฟินเอ่ยบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“แม่ดีกับหนูที่สุดเลยค่ะ” เสี่ยวอวี่ฉีกยิ้มหวาน เกาเฟินแอบคิดในใจ ตนไม่ได้ดีอะไรเลย

ไม่มีค่าสินสอดให้ ไม่ได้จัดงานแต่ง มีแค่ไข่เจียวจานเล็ก ๆ เสี่ยวอวี่กลับรู้สึกดีใจมีความสุขอย่างนั้นเหรอ ? ลูกชายกับลูกสะใภ้ตนนี่ ไร้เดียงสากันทั้งคู่ เกิดวันใดวันนึงตนจากโลกใบนี้ไป ไม่มีคนคอยปกป้องอีก จะไม่ถูกพวกพี่ชายกับพี่สะใภ้รังแกจนตายไปเลยเหรอ ?

ซิงโจวก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วก็ไม่หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารด้วย แม้ข้าวจะเต็มถ้วย แต่...ในถ้วยข้าวของเขากลับมีแต่มันเทศ ดูเยอะกว่าเมล็ดข้าวเสียอีก พอคีบ ๆ คุ้ย ๆ ดูไปสองสามตะเกียบ เห็นข้างล่างมีแต่มันเทศเต็มไปหมด ส่วนถ้วยข้าวของพี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองนั้น มีข้าวกว่าครึ่งถ้วย

ซึ่ง...เป็นฝีมือของซิ่วห่าว หล่อนเป็นคนตักข้าวนี้ให้ซิงโจว แค่นี้ก็รู้แล้วว่าซิ่วห่าวตั้งใจรังแกสามีเธอชัด ๆ เสี่ยวอวี่ไม่สนใจ รีบหยิบเอาจานไข่เจียวขึ้นมา แล้วแบ่งไข่เจียวครึ่งหนึ่งคีบใส่ในถ้วยของซิงโจว ส่วนไข่ที่เหลือ เธอได้แบ่งให้เด็ก ๆ คนละนิดละหน่อย ไข่เจียวหนึ่งจานถูกแบ่งจนหมดเกลี้ยง

ซิ่วห่าวไม่พอใจมาก เพราะบนโต๊ะอาหารมีแค่จานไข่เจียวที่เป็นของคาวที่อร่อยที่สุด หล่อนไม่ได้กินไข่ไก่มาเดือนกว่าแล้ว ด้วยความไม่พอใจ ซิ่วห่าวจึงหันไปพูดกับแม่สามีว่า

“แม่คะ เสี่ยวอวี่กินไข่เจียวคนเดียวหมดเลย ยังไม่มีใครได้กินเลยนะคะ”

“แม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ? เพราะวันนี้ฉันกับฝูซิงเพิ่งไปจดทะเบียนสมรสกันมา และไข่เจียวนี่คืออาหารที่แม่ทำให้ฉันกับฝูเซิงกิน ไม่เห็นหรือไงว่าฉันแบ่งไข่เจียวให้ต้าจู้ เอ้อร์จู้ แล้วก็เสี่ยวเอ้อร์ด้วยน่ะ พี่โตแล้ว อย่าบอกนะว่าพี่จะแย่งไข่เจียวเด็ก ๆ กิน”

ซิ่วห่าวแอบบ่นในใจ แล้วทำไมซิงโจวถึงได้กินไข่เจียวตั้งครึ่งจาน ซิงโจวหยุดชะงักไป ไข่เจียวครึ่งจานอยู่ในถ้วยของเขากองพูน เขายังไม่ได้คีบกินแม้แต่คำเดียว เอาแต่ก้มหน้าจ้องมองไข่เจียวในถ้วยข้าวอยู่แบบนั้น เพราะนำไข่เจียวมาอุ่นซ้ำ ต้นหอมที่โรยอยู่ข้างบนจึงเหี่ยวไป แต่...กลิ่นหอมก็ยังคงหอมฟุ้งชวนให้น้ำลายไหล

เกาเฟินเห็นอย่างนั้นรู้สึกปวดร้าวในใจ ลูกชายโง่ของตนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่เคยได้กินของดีๆ เลยสักครั้ง เกาเฟินหันไปมองซิ่วห่าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ก็แค่ไข่เจียวเอง จะอะไรนักหนา ทุกคนก็เคยกินกันแล้วไม่ใช่เหรอ ?” อินซานหยิกที่ขาภรรยาทีหนึ่ง ก่อนจะพูดกับภรรยาว่า

“รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวจะไปทำงานไม่ทัน” ตอนนี้...ยังอยู่ในช่วงระบบส่วนรวม กำหนดเวลาพักทานข้าวกลางวันชัดเจน ใครกินช้าแล้วไปทำงานไม่ทัน หัวหน้าหน่วยผลิตจะหักแต้มแรงงานของคนคนนั้น

เสี่ยวอวี่กินข้าวที่หุงกับมันเทศไปพลางคิดไปพลางว่า วัตถุดิบที่นี่สะอาดปราศจากสารเคมี กินแล้วก็รู้สึกหอมอร่อยดี แต่...ถ้าให้กินอาหารที่ไม่ใช้น้ำมันทอดแบบนี้ทุกวัน คนเราจะทนได้ยังไงกัน

ตอนนี้...เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว ชายหญิงต่างก็ต้องใช้แรงงานหนักกลางทุ่งกันทั้งนั้น เนื้อสัตว์ก็ไม่มี ไข่ไก่ถือว่าเป็นอาหารที่แพงที่สุดแล้ว