Share

บทที่ 7 มีคนคิดร้าย

last update publish date: 2026-03-09 22:08:54

เสี่ยวอวี่ถามด้วยความประหลาดใจว่า “พี่ใหญ่ ทำไมแม่ถึงรู้ว่ามีกลุ่มพวกค้ามนุษย์ด้วยล่ะคะ ?”

จินซานเอ่ยตอบด้วยความซื่อตรง ตรงไปตรงมาว่า “ก็พี่สะใภ้รองของเธอน่ะสิ ฝันเห็น ฝันเห็นว่า...ว่าเธอตามกลุ่มพวกค้ามนุษย์ไปเพราะอยากจะขายฝูซิงให้กับคนพวกนั้น”

เสี่ยวอวี่แอบคิดในใจ มือทองอยู่ที่พี่สะใภ้รองแน่ ๆ ดูเหมือนว่าพี่สะใภ้รองจะไม่อยากให้ซิงโจวแต่งงานสินะ คิดไปคิดมาก็อาจจะจริง ซิงโจวเก่งขนาดนั้น งานทุกอย่างในบ้านเขาเป็นคนทำหมด และยังทำแต้มแรงงานได้เยอะสุดในหน่วยผลิตด้วย

ขยันขันแข็ง พูดน้อย ไม่ใช้จ่ายอะไร ไม่สิ้นเปลือง ถ้าซิงโจวไม่แต่งงาน ก็ไม่ต่างอะไรกับแรงงานฟรีของตระกูลเย่ ตอนนี้...มีเธออยู่ตรงนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมารังแกเขาอีก ระหว่างทางกลับ พวกเขาสองคนนั่งรถไถกลับไปที่หมู่บ้าน

เสี่ยวอวี่ได้ยินเสียงอึกทึกวุ่นวายดังมาจากหน้าบ้านตระกูลเย่แต่หน้าหมู่บ้านแล้ว เกาเฟินได้ยินลูกชายรองมาแจ้งข่าวแล้ว แต่...ในใจก็ยังไม่อยากเชื่อ ยังไงซะมันก็เป็นแค่ความฝัน ไม่เกิดขึ้นจริงหรอก เสี่ยวอวี่มาอยู่ชนบท 2 ปี สอนหนังสือมา 2 ปีเต็ม แม้แต่ไก่ก็ยังไม่กล้าฆ่า เธอคงไม่กล้าค้ามนุษย์หรอก

“เสี่ยวอวี่ไม่มีทางทำอย่างนั้นหรอก” แต่...สำหรับซิ่วห่าวแล้ว หล่อนกลับคิดว่า เสี่ยวอวี่ได้ไปตามหาพวกกลุ่มค้ามนุษย์แล้วจริงๆ ซึ่งแสดงว่าคำพูดของหยกนั้นเป็นเรื่องจริง

ซิงโจวมีวาสนาใหญ่หลวง เขาไม่เป็นอะไรเลย แต่...เสี่ยว อวี่กลับถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป ถ้าเป็นอย่างนั้น ซิงโจวก็จะเป็นของบ้านตระกูลเย่ตลอดไป ซิ่วห่าวเอ่ยขึ้นว่า

“แม่คะ ในความฝันของหนู ฝูซิงไม่เป็นอะไรเลย มีแต่เสี่ยว อวี่ที่น่าสงสาร ถูกพวกค้ามนุษย์จับตัวไป ถือเป็นการรับกรรมที่คิดจะขายฝูซิงของเรา”

ทันทีที่พูดจบ เสียงหวานๆ ของเสี่ยวอวี่ก็ดังมาจากคันนา พร้อมกับความร่าเริงว่า

“แม่คะ หนูกับฝูซิงจดทะเบียนสมรสกันเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”

พวกเขาสองคนจดทะเบียนสมรสกันเสร็จก็กลับมาที่หมู่บ้าน ผู้คนที่มารวมตัวกันดูความวุ่นวายก็พากันสลายตัวไป สรุปแล้วมันก็เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน เพื่อนบ้านที่ชื่อ ‘ฮวาจือ หลาน’ ซึ่งเมื่อก่อนเคยทะเลาะเรื่องไข่ไก่กับซิ่วห่าวมาก่อนก็เบะปากพูดกับเกาเฟินว่า

“กลางวันคิดอะไรอยู่ กลางคืนก็จะฝันถึงสิ่งนั้นน่ะสิ นี่ป้า...ดูท่า ลูกสะใภ้รองของป้าไม่อยากให้ฝูซิงแต่งงานจริง ๆ สินะ” ซิ่วห่าวสวนกลับไปว่า

“เธอ !! พูดจาเหลวไหล !! อย่ามาทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัวฉันนะ !!”

เกาเฟินจ้องหน้าลูกสะใภ้รองเขม็ง ก่อนจะตวาดเสียงดังลั่นว่า

“เงียบ ! รีบไปอุ่นกับข้าวซะ !” อาหารเย็นชืดหมดแล้ว แต่...ไข่เจียวที่แม่สามีทำก็ยังหอมน่ากินอยู่

บ้านตระกูลเย่มีปากท้องมากกว่า 10 ข้าวสารไม่พอกิน จึงต้องผสมมันเทศลงไปหุงกับข้าวเพิ่ม ในความฝัน เสี่ยวอวี่รู้ดีว่าบ้านเย่ใช้ชีวิตกันยังไง เธอรู้จักทุกคนดี ทำให้รับมือกับสถานการณ์ในตอนนี้ได้

“แม่คะ ไข่เจียวหอมมากเลยค่ะ”

“อยากกินก็รีบไปกินเถอะ วันนี้หนูกับฝูซิงไปจดทะเบียนสมรสกันมา แม่ถึงได้ทำเมนูนั้นเพิ่มให้หนูกิน” เกาเฟินเอ่ยบอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“แม่ดีกับหนูที่สุดเลยค่ะ” เสี่ยวอวี่ฉีกยิ้มหวาน เกาเฟินแอบคิดในใจ ตนไม่ได้ดีอะไรเลย

ไม่มีค่าสินสอดให้ ไม่ได้จัดงานแต่ง มีแค่ไข่เจียวจานเล็ก ๆ เสี่ยวอวี่กลับรู้สึกดีใจมีความสุขอย่างนั้นเหรอ ? ลูกชายกับลูกสะใภ้ตนนี่ ไร้เดียงสากันทั้งคู่ เกิดวันใดวันนึงตนจากโลกใบนี้ไป ไม่มีคนคอยปกป้องอีก จะไม่ถูกพวกพี่ชายกับพี่สะใภ้รังแกจนตายไปเลยเหรอ ?

ซิงโจวก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วก็ไม่หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารด้วย แม้ข้าวจะเต็มถ้วย แต่...ในถ้วยข้าวของเขากลับมีแต่มันเทศ ดูเยอะกว่าเมล็ดข้าวเสียอีก พอคีบ ๆ คุ้ย ๆ ดูไปสองสามตะเกียบ เห็นข้างล่างมีแต่มันเทศเต็มไปหมด ส่วนถ้วยข้าวของพี่ชายใหญ่กับพี่ชายรองนั้น มีข้าวกว่าครึ่งถ้วย

ซึ่ง...เป็นฝีมือของซิ่วห่าว หล่อนเป็นคนตักข้าวนี้ให้ซิงโจว แค่นี้ก็รู้แล้วว่าซิ่วห่าวตั้งใจรังแกสามีเธอชัด ๆ เสี่ยวอวี่ไม่สนใจ รีบหยิบเอาจานไข่เจียวขึ้นมา แล้วแบ่งไข่เจียวครึ่งหนึ่งคีบใส่ในถ้วยของซิงโจว ส่วนไข่ที่เหลือ เธอได้แบ่งให้เด็ก ๆ คนละนิดละหน่อย ไข่เจียวหนึ่งจานถูกแบ่งจนหมดเกลี้ยง

ซิ่วห่าวไม่พอใจมาก เพราะบนโต๊ะอาหารมีแค่จานไข่เจียวที่เป็นของคาวที่อร่อยที่สุด หล่อนไม่ได้กินไข่ไก่มาเดือนกว่าแล้ว ด้วยความไม่พอใจ ซิ่วห่าวจึงหันไปพูดกับแม่สามีว่า

“แม่คะ เสี่ยวอวี่กินไข่เจียวคนเดียวหมดเลย ยังไม่มีใครได้กินเลยนะคะ”

“แม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ? เพราะวันนี้ฉันกับฝูซิงเพิ่งไปจดทะเบียนสมรสกันมา และไข่เจียวนี่คืออาหารที่แม่ทำให้ฉันกับฝูเซิงกิน ไม่เห็นหรือไงว่าฉันแบ่งไข่เจียวให้ต้าจู้ เอ้อร์จู้ แล้วก็เสี่ยวเอ้อร์ด้วยน่ะ พี่โตแล้ว อย่าบอกนะว่าพี่จะแย่งไข่เจียวเด็ก ๆ กิน”

ซิ่วห่าวแอบบ่นในใจ แล้วทำไมซิงโจวถึงได้กินไข่เจียวตั้งครึ่งจาน ซิงโจวหยุดชะงักไป ไข่เจียวครึ่งจานอยู่ในถ้วยของเขากองพูน เขายังไม่ได้คีบกินแม้แต่คำเดียว เอาแต่ก้มหน้าจ้องมองไข่เจียวในถ้วยข้าวอยู่แบบนั้น เพราะนำไข่เจียวมาอุ่นซ้ำ ต้นหอมที่โรยอยู่ข้างบนจึงเหี่ยวไป แต่...กลิ่นหอมก็ยังคงหอมฟุ้งชวนให้น้ำลายไหล

เกาเฟินเห็นอย่างนั้นรู้สึกปวดร้าวในใจ ลูกชายโง่ของตนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่เคยได้กินของดีๆ เลยสักครั้ง เกาเฟินหันไปมองซิ่วห่าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ก็แค่ไข่เจียวเอง จะอะไรนักหนา ทุกคนก็เคยกินกันแล้วไม่ใช่เหรอ ?” อินซานหยิกที่ขาภรรยาทีหนึ่ง ก่อนจะพูดกับภรรยาว่า

“รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวจะไปทำงานไม่ทัน” ตอนนี้...ยังอยู่ในช่วงระบบส่วนรวม กำหนดเวลาพักทานข้าวกลางวันชัดเจน ใครกินช้าแล้วไปทำงานไม่ทัน หัวหน้าหน่วยผลิตจะหักแต้มแรงงานของคนคนนั้น

เสี่ยวอวี่กินข้าวที่หุงกับมันเทศไปพลางคิดไปพลางว่า วัตถุดิบที่นี่สะอาดปราศจากสารเคมี กินแล้วก็รู้สึกหอมอร่อยดี แต่...ถ้าให้กินอาหารที่ไม่ใช้น้ำมันทอดแบบนี้ทุกวัน คนเราจะทนได้ยังไงกัน

ตอนนี้...เข้าสู่ฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว ชายหญิงต่างก็ต้องใช้แรงงานหนักกลางทุ่งกันทั้งนั้น เนื้อสัตว์ก็ไม่มี ไข่ไก่ถือว่าเป็นอาหารที่แพงที่สุดแล้ว

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทส่งท้าย ความสุขและรอยยิ้ม

    วันรุ่งขึ้น ซิงโจวกลับไปที่ศาลเจ้าอีกครั้ง เขาเห็นแค่ร่างของเหลียงฝูที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ร่างของเหลียงฝูเริ่มแข็งตัวแล้ว คาดคะเนเวลาที่เสียชีวิต เหลียงฝูคงมาที่นี่หลังจากที่พวกเขาออกไปจากที่นี่ ไม่รู้ว่าวิญญาณของเหลียงฝูนั้นล่องลอยไปอยู่ที่ไหน ซิงโจวเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเงียบ ๆสามวันต่อมา ชาวบ้านก็ได้พบศพของเหลียงฝูที่ศาลเจ้า ก็รีบลงจากเขาไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตำรวจก็รีบไปหาครอบครัวเหลียงเพื่อสอบถามดู เทียนตงร้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าตนไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าพี่ชายไปทำอะไรอยู่ที่ศาลเจ้านั่น ในใจของเทียนตนแม้จะรู้สึกเศร้าโศก แต่...หล่อนกลับรู้สึกโล่งอกมากกว่า ในที่สุด...ก็ไม่มีใครบังคับให้หล่อนอยู่ที่ลั่วเฉิงอีกต่อไปคนเป็น ๆ หายตัวไป เสี่ยวอวี่อยากจะแจ้งความคนหาย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ก่อนหน้านี้เธอได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว พนักงานในร้านก็เป็นพยานว่าเถ้าแก่เนี้ยเกาเดินทางไปดูที่ทำเลเพื่อขยายสาขาร้านบะหมี่ เหตุผลนี้ทำให้เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สงสัยอะไร ทั้งครอบครัวต่างก็โศกเศร้าแต่...มีแค่ซิงโจวกับเสี่ยวอวี่เท่านั้นที่รู้ความจริงว่าเรื่องราวเป็นมายังไง แต่...พวกเขาก็ยังคงกังวล กังว

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 90 ต้องไปแล้ว

    แต่...เกาเฟินยังห่วงทุกคนที่อยู่ที่นี่อยู่ จึงพูดกับทุกคนว่า “แต่ว่า...อวี่เอ๋อร์กำลังท้องอยู่ แม่อยากจะกลับไปคิดดูอีกที”“จะคิดอะไรอีกเล่า ทางนี้ไม่มีอะไรให้ลูกต้องห่วงเลยอาเฟิน แม่ยังแข็งแรงดี ร่างกายแม่ดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว แม่ดูแลหลานกับเหลนของแม่ได้สบาย ลูกลองคิดดูสิอาเฟิน อาจิ่งอยู่ที่นั่นคนเดียวน่าสงสารแค่ไหน อาจิ่งเฝ้ารอลูกอยู่ตลอดเวลา แม่จะบอกอะไรให้นะ แม่รู้จักลูกชายของแม่ดี ถึงแม้จะอยู่ที่อื่นอยู่บนโลกนี้ เรื่องความรักน่ะ อาจิ่งรักใครรักจริง รักฝังใจไม่แบ่งใจให้ผู้หญิงคนอื่นหรอก ถ้าลูกไม่ยอมไปอยู่กับอาจิ่งที่นั่น ลูกชายแม่จะต้องเสียใจมากแน่ ๆ เกิดในอนาคตอวี่เอ๋อร์ไม่ฝันถึงอาจิ่งอีกจะทำยังไง ? เราก็จะไม่รู้ว่าอาจิ่งจะใช้ชีวิตต่อจากนี้ยังไง ? ถึงตอนนั้นลูกต้องเสียใจมากแน่ ๆ อาเฟิน เชื่อแม่เถอะนะ ไปอยู่กับอาจิ่งที่นั่นเถอะ ฝากดูแลอาจิ่งแทนแม่ด้วย”คำพูดของย่าโจวได้ปัดเป่าความลังเลสุดท้ายของเกาเฟินออกไปจนหมดสิ้น สุดท้าย...เกาเฟินก็ตัดสินใจที่จะไปอยู่กับหวงจิ่งที่นั่น..........เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก เสี่ยวอวี่ใกล้คลอดแล้ว ซิงโจวจึงรีบพาเธอมาที่โรงพยาบาล ไม่นาน...พี่ชายกับพี่ส

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 89 เบาะแสสำคัญ

    เกาเฟินพาเสี่ยวอวี่กลับมาพักที่บ้าน ไม่ลืมกำชับให้พักผ่อนเยอะ ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง จากนั้น...ก็โทรศัพท์ไปที่ทีมโบราณคดีบอกให้ซิงโจวรีบกลับมาที่บ้าน เกาเฟินไม่ลืมที่จะโทรศัพท์ไปแจ้งข่าวดีให้กับย่าโจวด้วย พอวางสายจากย่าโจว กำลังหมุนตัวจะกลับออกไปก็บังเอิญนึกได้ว่ายังไม่ได้โทรไปแจ้งข่าวดีให้กับพี่ชายกับพี่สะใภ้ของลูกสะใภ้ทราบด้วยซิงโจวทราบข่าวก็รีบตรงดิ่งมาที่บ้านทันที พอมาถึงเขาก็เห็นเสี่ยวอวี่กำลังนั่งอาบแดดอยู่บนเก้าอี้เอน เขาเดินไปนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอาหูแนบท้องแบนราบของเธอ หวังอยากจะได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อย ๆ สักหน่อย“คุณ ~ ตอนนี้ยังไม่ได้ยินเสียงหัวใจลูกหรอกค่ะ”“ผมได้ยินเสียงหัวใจคุณแล้ว มันแตกต่างจากปกติมาก”“คุณนี่จริง ๆ เลยนะ ฉันท้อง ก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา” เสี่ยวอวี่ดึงเก้าอี้เล็ก ๆ มาให้เขานั่ง พลางพูดกับเขาว่า“วันนี้...ฉันเดินผ่านสหกรณ์ บังเอิญได้ยินเทียนตงคุยโทรศัพท์กับเหลียงฝู ฉันว่าเหลียงฝูต้องเดาออกแน่ ๆ เลยค่ะ ว่ากุนซือข้างกายองค์ชายสิบเอ็ดคือพ่อของคุณที่ทะลุมิติไปอยู่ที่นั่น”ซิงโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกให้เธอพักผ่อนไม่ต้องคิดมาก เขาจะจัดการเรื่องนี้

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 88 เจ้าตัวน้อยมาแล้ว

    เสี่ยวอวี่ตื่นขึ้นมารู้สึกร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนไม่อยากลุกไปไหน นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่อลหม่านกันเกือบทั้งคืน เธอก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมร่างไว้มิดชิดด้วยความเขินอาย ไม่ได้ลุกไปกินข้าว แม่สามีก็ไม่ได้มารบกวนเธอ ใกล้เที่ยง...ซิงโจวก็ได้นำมันเผาหอมกรุ่นเข้ามาให้“อวี่เอ๋อร์ คุณบ่นว่าอยากกินมันเผาไม่ใช่เหรอ ?” ทั้งสองมองหน้ากันแล้วอมยิ้มเสี่ยวอวี่รีบลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วทั้งสองก็ไปนั่งกินมันเผาด้วยกันใต้ชายคาบ้าน ซิงโจวแอบหยิกแก้มขาวนวลเธอเบา ๆ ด้วย เกาเฟินยืนมองอยู่ข้างหลังพลางอมยิ้มไปด้วย แค่นี้จริง ๆ ที่ตนอยากจะเห็น ยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก็หมุนตัวเดินกลับเข้าครัวไปทำอาหารกลางวันต่อก่อนหน้านี้ซิงโจวกับเสี่ยวอวี่ก็ดีต่อกัน แต่...รู้สึกว่ามันยังมีช่องว่างบางอย่างอยู่ระหว่างลูก ๆ สองคน ตอนนี้...ทุกอย่างราบรื่น ดีทุกอย่าง ลูกทั้งสองเข้าหอกันแล้ว ความสัมพันธ์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก มื้อเที่ยงวันนี้ ตนต้องทำอาหารอร่อย ๆ บำรุงลูกทั้งสองสักหน่อยแล้วในช่วงเดือนอ้าย เสี่ยวอวี่กลับไปที่เมืองหยุนซินไปเยี่ยมพี่ชายกับพี่สะใภ้ เธอถามพี่สะใภ้ว่าอยากจะเปิดร้านบะหมี่เกาจี้

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 87 ได้เข้าหอสักที

    เกาเฟินสับเนื้อหมูติดมันติดเนื้อให้ละเอียด เทเครื่องเทศลงไป นวดกับแป้งแล้วปั้นเป็นลูกชิ้น เถาฮวาก่อไฟในครัวอุ่นน้ำมันในกระทะ เกาเฟินปั้นลูกชิ้นไปพลางพูดไปด้วยว่า“หาเงินไว้เยอะ ๆ แล้วซื้อบ้านในเมืองสักหลัง ซื้อบ้านไว้ไม่ขาดทุนหรอก ดีที่สุดคือซื้อในเมืองใหญ่ ต้นไม้ย้ายที่ก็รอด คนย้ายที่ก็จะรุ่งเรือง อย่าไปกลัว ก็แค่ย้ายบ้านไปเปิดร้านบะหมี่ในเมืองเอง”“ค่ะแม่ ฉันจะเชื่อฟังแม่” หลังจากที่คืนเงินให้แม่เสร็จ เถาฮวาก็กลับบ้านไป ระหว่างทาง ก็เจอกับซิ่วห่าว“พี่ไปหาแม่มาเหรอ ?”“อืม พี่เอาเงินทุนไปคืนแม่น่ะ”“แม่รับเงินนั่นจริง ๆ เหรอ ?” แม่สามีมีร้านที่ลั่วเฉิง มีร้านที่ปักกิ่ง มีบ้านไม่รู้กี่หลัง หลายปีมานี้แม่สามีหาเงินได้เยอะมากแน่ ๆ เงินทุนให้ลูกชายยืมไปตั้งตัว ทำไมต้องเอาคืนด้วยก็ไม่รู้“ทำไมจะไม่รับล่ะ ?” เถาฮวาคลี่ยิ้ม แล้วจงใจพูดเสียงดังว่า“ตอนนั้น...เราเขียนสัญญากู้ยืมนี่นา ปีนี้...เราทั้งสองครอบครัวหาเงินได้ไม่น้อยเลยนะ บ้านเธอไม่ถึงกับจ่ายไม่ไหวหรอกมั้ง ใกล้ตรุษจีนแล้ว อย่าทำให้แม่โกรธเลยนะ”อินซานเตรียมเอาเงินไปคืนให้แม่เหมือนกัน ปีนี้...ร้านบะหมี่ของเขาที่สถานีรถไฟหาเงินได้ไม่น

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 86 ตามติดยิ่งกว่าปลิง

    เทียนตงกลับบ้านไปหาเหลียงฝู หลายปีมานี้ กลอุบายของพี่ชายเหี้ยมโหดขึ้นเรื่อย ๆ ปีที่แล้วก็ได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงงาน แล้วหล่อนก็ได้เล่าให้พี่ชายฟังว่า ร้านอาหารเล็ก ๆ ของเสี่ยวอวี่ทำเงินได้มาก แต่…พี่ชายก็ไม่ได้รังเกียจที่เสี่ยวอวี่ทำมาค้าขาย และเสี่ยวอวี่ยังขยายร้านอีกหลายแห่ง ทำเงินไม่น้อยเลย หลายปีมานี้ พี่ชายก็คอยดูแลเรื่องค่าใช้จ่าย แต่…หล่อนไม่อยากไปฝึกงานที่ลั่วเฉิงจริง ๆ“พี่ พี่อยากให้ฉันไปที่ลั่วเฉิงจริง ๆ เหรอ ? มันคุ้มค่าเหรอ ? ตอนนี้…ฝูซิงมีฐานะร่ำรวยแล้ว หาเงินได้เยอะกว่าเราเสียอีก เสี่ยวอวี่ไม่หย่ากับเขาหรอกค่ะ”เหลียงฝูหัวเราะ ชาติที่แล้วหลังจากตัดสินใจติดตามองค์ชายสาม เพื่อสร้างชื่อเสียงและอำนาจ เขาไม่เคยกลัวหรือหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยทตอนนี้ก็เช่นกัน เขายังคงรักผู้หญิงที่ยื่นข้าวกล่องให้เขากินในยามที่เขาลำบากยากจนที่สุด ต่อให้ต้องตายก็จะไม่ปล่อยมือเธอเด็ดขาด“คนเราต้องมีเป้าหมาย เมื่อกำหนดเป้าหมายแล้วจะละทิ้งความตั้งใจไม่ได้ เพราะถ้าสูญเสียเป้าหมายไป ชีวิตก็ไร้ความหมาย”เทียนตงรู้ว่าเป้าหมายที่พี่ชายพูดถึงก็คือเสี่ยวอวี่ แต่…หล่อนก็ไม่เข้าใจอยู่ดี พี่ชายหล่อนมีทุกอย

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 9 รู้เห็นทุกอย่าง

    วันนั้น...มีหมูป่าตัวหนึ่งวิ่งลงมาจากเขา วิ่งไปที่หน่วยผลิต 3 ของหมู่บ้านต้าเหอ มันพุ่งชนชาวบ้านบาดเจ็บ 2 คน ก่อนจะวิ่งไปเหยียบย่ำแปลงพืชผลเสียหายยับเยินไปทั้งแถบ ซิงโจวเป็นคนที่ชกหมูป่าตัวนั้นตายคาที่แล้วผู้ใหญ่บ้านก็ได้แบ่งเนื้อหมูป่าให้ทุกคน รวมถึงปัญญาชนคนอื่นๆ ด้วย ได้รับส่วนแบ่ง 4 ชั่ง ในบรร

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 8 เป็นห่วง

    เสี่ยวอวี่เห็นซิงโจวกำลังเหม่อ เธอก็เขย่าแขนเขาเบา ๆ พลางเอ่ยว่า“คุณ ~ อาหารอยู่ในถ้วยของคุณ นั่นหมายความว่าเป็นของคุณแล้ว รีบกินได้แล้ว”ตั้งแต่เล็กจนโต เขาได้กินไข่ไก่นับครั้งได้ อยู่ที่สนามฝึกซ้อมมีคนอยู่หลายร้อยคน ข้าวโพดชุบแป้งทอดที่ขึ้นราอยู่ในตะกร้าไม้ถูกโยนลงมาจากข้างบน ใครแย่งได้ก็มีกิน ใ

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 6 ยังไม่คุ้นเคย

    “เลือกผ้า” เขายังจำสิ่งที่แม่บอกเขาก่อนออกจากบ้านได้ ว่าให้พาเธอไปซื้อผ้ากลับมาตัดเสื้อผ้าชุดใหม่เสี่ยวอวี่ไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้า พ่อแม่ของเธอเป็นคนชอบแต่งตัว ทุก ๆ ปี พ่อกับแม่จะคอยส่งเสื้อผ้าใหม่มาให้เธอใส่เสมอ ตรงกันข้าม ซิงโจวกลับขาดแคลนเสื้อผ้าใส่ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นกับกางเกงผ้าสีดำที่ดูสะอาดสะอ

  • ยุค 80 ฉันคือภรรยาตัวร้ายของมือสังหาร   บทที่ 5 จดทะเบียนสมรส

    ซิ่วห่าวกลับไปที่ห้อง ก่อนจะเปิดตู้หยิบเอากล่องไม้เล็กมาดู สิ่งที่เห็นทำให้ซิ่วห่าวหน้าชาวูบ หยกที่เมื่อคืนยังเปล่งแสงระยิบระยับ ตอนนี้...กลับแตกละเอียดกลายเป็นผงสีขาวฟุ้ง เศษผงเกาะติดอยู่เต็มชุดเสื้อผ้าใหม่เพียงชุดเดียวของหล่อน ซิ่วห่าวรีบหยิบเอาเสื้อผ้าชุดนั้นออกมาปัด แต่...ยิ่งปัดก็ยิ่งเปรอะเปื้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status