บทที่ 8 เป็นห่วง

เสี่ยวอวี่เห็นซิงโจวกำลังเหม่อ เธอก็เขย่าแขนเขาเบา ๆ พลางเอ่ยว่า

“คุณ ~ อาหารอยู่ในถ้วยของคุณ นั่นหมายความว่าเป็นของคุณแล้ว รีบกินได้แล้ว”

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาได้กินไข่ไก่นับครั้งได้ อยู่ที่สนามฝึกซ้อมมีคนอยู่หลายร้อยคน ข้าวโพดชุบแป้งทอดที่ขึ้นราอยู่ในตะกร้าไม้ถูกโยนลงมาจากข้างบน ใครแย่งได้ก็มีกิน ใครแย่งไม่ได้ก็อด ต่อมา...เมื่อผู้คนลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ ถึงจะได้กิน และตอนนั้นก็จะได้กินมันเทศ ไม่ก็ซาลาเปาแป้งสาลี

กระทั่งเหลือเพียงไม่กี่สิบคน นาน ๆ ครั้งถึงจะได้ลิ้มรสไข่ไก่ แต่...ไข่ไก่นั้นก็ไม่ได้หอมอร่อยเหมือนตอนนี้ เสี่ยวอวี่บอกว่า ไข่ไก่อยู่ในถ้วยข้าวของเขาแล้ว นั่นก็หมายความว่าไข่ไก่นี้เป็นของเขา ซิงโจวจึงเริ่มคีบอาหารกิน ก้มหน้าก้มตากินข้าวที่หุงกับมันเทศซึ่งโปะเต็มไปด้วยไข่เจียว

ซิ่วห่าวมองด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม กิน กิน เอาแต่จะกินอย่างเดียว กินคนเดียวแต่เหมือนกินอยู่สองคน ไม่กลัวอาหารจะติดคอตายหรือไง ? ซิ่วห่าวเริ่มสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ไอ้โง่คนนี้น่ะมองยังไงก็ไม่เหมือนคนมีวาสนาใหญ่หลวงเลยสักนิด บางที...หล่อนอาจจะฟังผิดไปก็ได้

หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ซิ่วห่าวก็ได้หยิบเอาผ้ามาเช็ดปาก แล้วพูดขึ้นว่า

“แม่ ยังไงเสี่ยวอวี่ก็ไม่ต้องออกไปทำงานที่ทุ่ง ให้เสี่ยวอวี่ล้างจานแทนนะ”

ตอนนี้...เสี่ยวอวี่เธอปวดมือจริง ๆ ไม่ได้แสร้งทำ เธอพลิกมือขาว ๆ ขึ้นมา ตรงข้อมือและฝ่ามือยังคงมีรอยเชือกที่รัดจนแดงก่ำเป็นรอยอยู่เลย

“แม่คะ วันนี้หนูเกือบถูกกลุ่มค้ามนุษย์พวกนั้นจับไปขายแล้วค่ะ มือหนูถูกคนพวกนั้นจับมัด รอมือหนูหายดีก่อนแล้วหนูค่อยมาช่วยงานบ้านได้ไหมคะ ?”

เกาเฟินมองดูดี ๆ แล้ว ข้อมือของเสี่ยวอวี่นั้นแดงจริง ๆ เธอไม่ได้โกหก มือขาวเนียนตอนนี้บวมแดงไปหมดแล้ว เสี่ยวอวี่ก็เป็นคุณหนูที่อ่อนแอจริง ๆ นั่นแหละ อย่าว่าแต่ลงไปทำงานที่ทุ่งเลย จะมีแรงจับเชือกหรือเปล่าก็ไม่รู้

“ซิ่วห่าว ไปล้างจานเถอะ” ซิ่วห่าวไม่พอใจ รีบตอบกลับว่า

“แม่ หนูต้องไปทำงานนะ ไปช้าจะถูกหักแต้มแรงงานนะแม่”

“รู้ว่าจะถูกหักแต้มยังไม่ไปล้างจานอีก มัวชักช้าอยู่ได้” ซิ่วห่าวโมโหจนพูดอะไรไม่ออก แต่งสะใภ้ใหม่ก็เหมือนไม่แต่ง ปล่อยให้ซิงโจวอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตไม่ดีกว่าเหรอ ? อย่างน้อยก็ไม่ต้องหาเลี้ยงลูกคุณหนูอย่างเสี่ยวอวี่ และตอนนั้นเอง สะใภ้ใหญ่บ้านเย่ที่กำลังท้องอยู่ก็ได้พูดขึ้นมาว่า

“แม่ เดี๋ยวฉันล้างจานเอง” เกาเฟินปวดหัวไม่รู้จะพูดอะไร ครอบครัวลูกชายคนโตเชื่องเหมือนดิน ตีจนไม้หักก็ไม่ยอมปริปากร้อง

ลูกชายรองของเกาเฟินตอนแรกก็ดีอยู่หรอก พอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว ถูกภรรยาเป่าหูอะไรๆ ก็ไม่อยากทำ ขี้เกียจตัวเป็นขน ส่วนลูกชายคนเล็กแข็งแรง ขยันขันแข็ง ทำงานเก่ง แต่...นิสัยกลับแปลกคน ลูกสะใภ้คนเล็กกลับเป็นหญิงงามตัวเล็กที่อ่อนแอราวกับตะเกียงที่เจอพายุ เจอลมหน่อยก็ดับแล้ว เลี้ยงดูยากเสียเหลือเกิน

ทุกคนเป็นแบบนี้ครอบครัวเย่ก็ยิ่งลำบาก เสี่ยวอวี่แจกลูกอมให้หลาน ๆ คนละ 1 กำ ก่อนจะถือถุงลูกอมเดินไปหาแม่สามี จากนั้น...ก็ได้ล้วงลูกอมให้แม่สามี

“แม่คะ กินขนมก่อนค่ะ วันนี้...ให้ฝูซิงพักครึ่งวันได้ไหมคะ ? หนูอยากจะให้เขาไปช่วยหนูขนของจากที่พักมาที่บ้านค่ะ”

“ไปเถอะๆ” เกาเฟินโบกมือไล่ เสี่ยวอวี่ถือถุงขนมเดินไปหาซิงโจว แล้วพูดกับเขาว่า

“ฝูซิง เราไปแจกขนมแต่งงานให้กับชาวบ้านกันเถอะ” ซิ่วห่าวเหลือบตามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แต่...ก็ไม่ได้พูดอะไร

ซิ่วห่าวแอบคิด เสี่ยวอวี่กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าแต่งงานกับไอ้โง่ คิดอะไรอยู่ไม่รู้ถึงได้ไปแจกขนมแต่งงานให้ชาวบ้าน เสี่ยวอวี่นี่โง่กว่าไอ้โง่ซิงโจวนั่นเสียอีก !

ซิงโจวลุกขึ้นยืน แล้วมองไปที่จอบที่วางอยู่ตรงมุมกำแพง หลายวันที่อยู่ที่นี่ทำให้เขารู้ว่า ถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ต้องทำงานถึงได้อาหารมากิน ถ้าไม่ทำงานก็จะถูกหักแต้มแรงงาน พอสิ้นปีก็จะได้อาหารมาน้อย ถ้าไม่มีแต้มแรงงานก็จะอดตาย เขาหันไปมองหน้าเสี่ยวอวี่ ร่างบอบบางอย่างนั้น ลมพัดผ่านก็ปลิวแล้ว ถ้าเธอไม่ได้กินข้าวหนึ่งมื้อ เธอได้ตายจริง ๆ แน่

“ทำงาน ตอนเย็นค่อยไปขนของ” เกาเฟินได้ยินอย่างนั้น กลัวว่านิสัยใจคอของลูกชายตนจะทำให้เสี่ยวอวี่เบื่อหน่าย จึงรีบพูดขึ้นว่า

“ฝูซิง วันนี้...ลูกเพิ่งไปจดทะเบียนสมรสกับเสี่ยวอวี่มา พัก 1 วันนะ ไม่ต้องออกไปทำงานหรอก แม่ไปคุยกับหัวหน้าหน่วยแล้ว หัวหน้าหน่วยไม่หักแต้มแรงงานลูกหรอก”

เกาเฟินแอบคิดในใจ ไม่ทำงานย่อมถูกหักแต้มอยู่แล้ว แต่...ตนก็ไม่อยากบอกให้ลูกชายรู้ความจริงแล้วเสี่ยวอวี่ไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเบื่อหน่ายเขาเลยสักนิด เพราะเธอเข้าใจสิ่งที่เขาบอก ถ้าไม่มีข้าวกิน เธอก็จะอดตาย เขาไม่อยากให้เธอลำบากถึงได้บอกว่าจะออกไปทำงาน

เขาเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกเลย จากนั้น...พวกเขาสองคนไปที่เขตที่พักของยุวปัญญาชน ตอนนี้...จุดรวมพลของหมู่บ้านต้าเหอยังมีคนเหลืออยู่ 10 กว่าคน 6 คนอยู่รวมกันในห้องเดียว เตียงนอนจะเป็นเตียง 2 ชั้นขนาดใหญ่ ทันทีที่มาถึง เสี่ยวอวี่ก็ได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า

“ชาวบ้านต้าเหอ ใครๆ ก็รู้ว่าฝูซิงทั้งโง่ทั้งดุ คราวก่อน...เป็นฝีมือเขานั่นแหละ หมัดเดียวฆ่าหมูป่าได้ ผู้ชายน่ากลัวอย่างนั้น แถมยังโง่อีก ไม่รู้ว่าเสี่ยวอวี่คิดอะไรอยู่ถึงได้ไปแต่งงานกับผู้ชายอย่างนั้นได้ก็ไม่รู้ เสี่ยวอวี่ตัดสินใจเลือกคู่ชีวิตเอง ถ้าเกิดวันใดวันนึงเสี่ยวอวี่ถูกผู้ชายคนนั้นฆ่าตาย ฉันไม่ช่วยหรอกนะ”

ฟังจากน้ำเสียงแล้วน่าจะเป็น ‘เหลียงเทียนตง’ เสี่ยวอวี่ที่ได้ยินอีกฝ่ายหาว่าสามีเธอโง่ อารมณ์โกรธก็ปะทุ ซิงโจวเขาไม่ได้โง่ เขาแค่มีความบกพร่องทางการสื่อสารเท่านั้นเอง สามีเธอฉลาดกว่าคนอื่นในหมู่บ้านนี้เสียอีก

เสี่ยวอวี่ถีบประตูเดินเข้าไปข้างใน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะโมโห

“เหลียงเทียนตง คำพูดเมื่อกี้ที่เธอพูด เธอไม่รู้สึกละอายบ้างเหรอ ? เธอได้กินเนื้อหมูป่านั่นไหม ? แน่จริงก็อ้วกเนื้อหมูป่านั่นออกมาสิ แล้วค่อยไปนินทาว่าร้ายคนอื่นเขา !!”