16.มาเป็นแฟนกันเถอะ

*อาคารสองชั้นสุดหรู*

เสียงเครื่องยนต์จอดนิ่งและดับสนิทลงท่ามกลางความมืดมิด แยมเปิดประตูฝั่งคนขับออกมายืนเท้าสะเอวมองอย่างชั่งใจ หัวคิ้วคนสวยขมวดมุ่นเธอเบะปากราวกับโมโหยูโรอยู่ไม่น้อย แต่ทว่าสองขาเรียวเล็กกลับเดินไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร เธอแบกร่างกายอันหนาเตอะของชายขี้เมาออกมาทันที

"เอามา!" แยมตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมแสดงสีหน้าโกรธเคือง เธอยื่นฝ่ามือเล็กแบออกอยู่ตรงหน้าเขา แต่กลับโดนอีกฝ่ายเอาคางมาเกยแทน

"จะเอาหัวใจของผมเหรอครับคนสวย~" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงยานคางเขายิ้มหวานอย่างกวนอารมณ์

"นายอยากตายมากนักเหรอ ฉันเป็นใครกันแน่ นายช่วยลืมตาดูหน่อยเถอะนะ" แยมสวนกลับทันควัน เพราะคิดว่าเขายังเอาแต่คิดถึงสาวร้านคาราโอเกะอีก

"คุณเป็น..ภรรยาของผมน่ะสิ!" ยูโรยิ้มแป้นตาแทบปิด เตรียมจะยกฝ่ามือหนาลูบละไล้ดวงหน้าเห่อร้อนของเธอ แต่แยมเลือกที่จะผลักเขานอนลงกับพื้นปูนซีเมนต์แทน

"ส่งกุญแจมาสักที! ยุงกัดจะตายอยู่แล้วเนี่ย!" แยมตวาดใส่แก้เขินอาย เธอยืนเม้มริมฝีปากแน่นพร้อมกอดอกตนเอง หวังเพียงให้ดวงใจเต้นอย่างสงบลง

เขารีบล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วส่งให้เธออย่างว่าง่าย เมื่อประตูบานเล็กถูกเปิดออกแยมจึงลากยูโรเข้ามานั่งรอบนโซฟา ก่อนจะเดินไปกดล็อกลูกบิดประตูทันที

"ห้องนอนของนายอยู่ตรงไหน" แยมนั่งยองแล้วถามเขาอีกครั้ง แต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คล้ายจะมันเขี้ยวคนมึนงง

"ชั้นสองห้องแรกนับจากทางเข้าหน้าบ้าน อึก! เจ็บนะยัยบ้า!" ยูโรตอบพร้อมโวยวายหลังจากโดนแยมหยิกที่บริเวณเอวหนา เขายกมือลูบคลำผิวเนื้อตรงช่วงนั้นอยู่ซ้ำๆ

"สมน้ำหน้า! รีบลุกขึ้นมาจะพยุงนายไปส่ง ฉันง่วงจะตายอยู่แล้วเนี่ย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมพาเขาเดินขึ้นบันได

เสียงประตูห้องนอนเปิดกว้าง คนสวยรีบแบกร่างอันหนาใหญ่ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย ก่อนจะทิ้งคนเมาลงบนเตียงพร้อมนอนหอบหายใจอยู่ด้านข้าง

เพราะอากาศระหว่างเดินมาห้องนอนมันช่างร้อนระอุ จึงเอื้อมมือไปหยิบรีโมตคอนโทรลเครื่องปรับอากาศมาเปิด และคิดจะหลับตาพริ้มพักผ่อนสักครู่แต่ทว่ากลับเผลอหลับไป

*ช่วงเวลา 11:45น.*

แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านมู่ลี่จนกระทบสายตาคนบนเตียงทั้งคู่ ลมหายใจอุ่นร้อนของใครบางคน ซึ่งกำลังเป่ารดบนศีรษะมาโดยไม่ขออนุญาต หญิงสาวขยี้ดวงตาเพราะเสียงเรียกจากคนที่เธอนอนกอดอยู่

"แยม..." เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเบาๆ เหมือนกลัวจะปลุกให้ฝันดีของเธอจางหายไป

หญิงสาวที่ยังคงนอนกอดรัดเขาแน่นอยู่บนเตียง เริ่มขยับเขยื้อนเรือนร่างพร้อมบิดขี้เกียจ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองอย่างเหม่อลอย เพราะคิดว่าตนเองกำลังเพ้อฝันอยู่มากกว่าความเป็นจริง

"แม้ว่าจะกำลังหลับฝันอยู่..แต่นายก็อย่ามายุ่งเหอะ! ฉันจะนอนต่ออีกหน่อย!" เสียงเธออู้อี้จากลำคอตอบเขาและยังคงหลับตาพริ้มเพรา สัมผัสนุ่มนวลบนพวงแก้มป่องทำให้แยมเบิกตาโพลงโตทันที

"มันใกล้จะเที่ยงแล้ว เธอช่วยลุกขึ้นไปอาบน้ำและกินข้าวก่อน อยากจะนอนพักผ่อนต่อก็ไม่เป็นไรหรอก" เสียงทุ้มต่ำรีบอธิบายทั้งที่เธอยังเอาแต่มองเขาไม่เลิก

"อืม!" แยมตอบกลับพร้อมลุกขึ้นยืนตรง เร่งฝีเท้าไปเข้าห้องน้ำอย่างว่องไว ราวกับระบบอัตโนมัติของหุ่นยนต์เสียอย่างนั้น จนทำให้ยูโรต้องนั่งอมยิ้มหวานมองตามแผ่นหลังคนตัวเล็ก เธอเร่งรีบปิดประตูห้องน้ำคล้ายเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี

หลังจากแยมได้อาบน้ำเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง ประตูห้องน้ำจึงเปิดออกช้าๆ เธอนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนสีขาว ก่อนจะก้าวย่างออกมาพร้อมชะโงกหน้ามองหายูโร เหมือนเธอจะไม่เห็นแม้แต่เงาของเขาเลยด้วยซ้ำ จึงยืนถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที

เมื่อเล็งเห็นตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เธอจึงเปิดหาเลือกชุดที่พอเหมาะจะเปลี่ยนได้ แต่มีเพียงแค่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำตัวใหญ่เท่านั้น เธอนั่งเช็ดกลุ่มเส้นผมที่ชุ่มน้ำจนแห้งสนิท เหม่อมองเงาตัวเองภายในกระจก พร้อมกับคำถามมากมายซึ่งอัดอั้นตันใจ

เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออก นัยน์ตากลมโตจ้องค้างเพียงชั่วขณะหนึ่ง ปรากฏเป็นยูโรใส่ผ้ากันเปื้อนเดินถือจานอาหารมาเสิร์ฟ ได้เพียงแต่นึกสงสัยว่าคุณชายอย่างเขา ไปหัดเรียนทำอาหารมาตั้งแต่ตอนไหน

"มากินก๋วยเตี๋ยวลุยสวนของโปรดเธอกัน" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง และรอยยิ้มหวานของเขาทำให้ลืมความโกรธไปจนหมดสิ้น

"นี่นายเป็นคนทำเหรอ"

"ใช่สิ!"

"กินได้จริงเหรอ ถึงแม้ว่าหน้าตาของอาหาร อาจจะดูน่ารับประทานมากก็ตามเถอะ!" แยมมองอย่างเลิ่กลั่ก เพราะเธอไม่ค่อยมั่นใจฝีมือการทำอาหารของเขา

"ให้ไอ้ยอดแวะไปซื้อมาให้น่ะ แต่เราเป็นคนจัดจานเองนะ" ยูโรกล่าวอย่างกลบเกลื่อนความเขินอายของตน

"เห็นนายใส่ผ้ากันเปื้อน ฉันก็ตกใจหมดเลยเนี่ย ถ้าเรื่องการใช้เงินและใช้คนฉันไม่เถียง แต่หากมันเป็นงานอดิเรกของนายคือการทำอาหาร ฉันคิดว่า..มันเป็นเรื่องน่าหนักใจอยู่พอสมควร"

"ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง~"

"ก็ช่วงวัยเด็ก.. ตอนที่ฉันตกลงคบกับนายวันแรกยังจำได้อยู่ไหม แค่บอกว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวลุยสวน นายก็วิ่งแจ้นเข้าครัวไปสั่งแม่บ้านให้ทำ แต่ดันอยากมีส่วนร่วมด้วยอีก!"

"เพราะใช้มีดหั่นวัตถุดิบแค่ไม่กี่วินาทีเอง ต้องแตกตื่นพาไปส่งโรงพยาบาลกัน โดนหมอเย็บบนฝ่ามือไปตั้งกี่เข็ม จนคุณลุงคุณป้าสั่งห้ามเด็ดขาดเรื่องการฝึกทำอาหาร" แยมกล่าวด้วยน้ำร้อนรน ภาพเหตุการณ์วันนั้นยังฉายชัดอยู่เลย

"อุ๊ย! เธอยังจำวันแรกที่เป็นแฟนกันได้ด้วยเหรอเนี่ย"

"คบกันวันแรกต้องพาไปส่งโรงพยาบาล ใครเขาจะไปลืมได้ลงกัน หึ!"

"ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีอยู่นะ"

"อะไรนะ เรื่องดีอย่างนั้นเหรอ"

"เพราะมันเป็นความทรงจำที่เธอไม่เคยลืมน่ะสิ"

แยมเอาแต่ยืนนิ่งเงียบไม่ตอบโต้ต่อบทสนทนา แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อยเต็มไปด้วยม่านน้ำใสบดบังอยู่ เธอกำลังรู้สึกถึงความคาดหวังและผิดหวังในขณะเดียวกัน ภาพสะท้อนเกี่ยวกับเรื่องราวที่ขุ่นเคืองใจทั้งอดีตและปัจจุบันทับซ้อน ราวกับคอยย้ำเตือนถึงความเจ็บปวดอยู่เสมอ

"แยม..ฉันขอโทษนะ เรื่องของเรไรตั้งแต่อดีตจนถึงล่าสุด" เขาสัมผัสฝ่ามือเล็กมากอบกุมถ่ายทอดความจริงใจต่อเธอ สายตาจ้องมองอย่างลึกซึ้งคล้ายอยากจะสะกดเวลาให้หยุดนิ่ง เหมือนเป็นประโยคจากเขาที่เธอตั้งใจรอฟังมานานอยู่หลายปี

"อดีตฉันผิดจริงที่ไม่บอกให้เธอรู้ถึงความสัมพันธ์แสนยุ่งเหยิง ณ ช่วงเวลาที่เราคบกันเป็นแฟน แต่เธอไม่ให้โอกาสได้อธิบายเลยสักครั้ง ส่วนเรื่องเมื่อคืนเรไรเข้ามาใกล้เองนะ เรไรได้สารภาพความจริงทั้งหมดแล้ว มันถึงเวลาที่เราควรจะจบปัญหาค้างคากัน"

"หลายปีที่ผ่านมา ฉันทั้งสำนึกผิดและทบทวนตัวเองอยู่ตลอด มันไม่มีวันไหนจะลืมเธอได้เลย ทุกความทรงจำมันยังคงฝังลึกอยู่ภายในหัวใจดวงนี้เสมอ เธอเองก็รู้ว่า..ฉันมันปากไม่ดี พูดจาให้ไพเราะเหมือนไอ้บรรเจิดไม่เป็น"

เขายกฝ่ามือเล็กมาทาบบริเวณหน้าอกซ้ายของตน ราวกับอยากให้เธอรับรู้จังหวะการเต้นหัวใจของเขา เมื่อแยมยังไม่กล่าวอะไรเลยทำให้เขาต้องน้ำตาคลอเบ้าแทน

"ครั้งนี้เธอไม่เลือกบรรเจิดอีกได้ไหม ขอโทษที่ไม่เอาไหนจริงๆ เรากลับมาคบกันได้หรือเปล่า ฉันไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว"

ยูโรก้มหน้าลงมองพื้นกระเบื้องห้องไม่กล้าคาดหวังเลยสักนิด เพราะผู้หญิงตรงหน้านี้เป็นแยม สิ่งที่เธอกระทำมักเหนือทุกสิ่งที่เขาจะสามารถควบคุมได้

"อืม" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ฝ่ามือเล็กสัมผัสข้างแก้มคนตัวโตอย่างอ่อนโยน ราวกับปลอบประโลมเขาให้รู้สึกดี

"ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างกันนะแยม" ยูโรกล่าวพร้อมโอบกอดร่างบางจนแน่น คล้ายว่าเขากลัวเธอจะหนีหาย

"ฉันหายใจไม่ออก ไอ้บ้านี่!" แยมตะโกนเสียงดังลั่นห้อง

"ว่าแต่..เธอหายไปไหนตั้งนานหลายปีเหรอ ขนาดสั่งให้คนตามสืบยังไม่พบร่องรอยเลยด้วยซ้ำ" ยูโรกล่าวถามพร้อมปล่อยเธอให้เป็นอิสระจากอ้อมกอด

"ไปอาศัยอยู่ต่างประเทศน่ะ"

"ไปเรียนต่อที่ประเทศอื่นเหรอ แล้วคุณลุงคุณป้าสบายดีไหม"

"พวกเขาทั้งสี่คนเสียชีวิตหมดแล้วตอนนี้ ช่วงที่หายตัวไปนั้น พ่อกับแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ คุณลุงกับคุณป้ารับฉันไว้เป็นลูกบุญธรรมน่ะ มรดกทุกคนจึงอยู่ที่ฉันอย่างที่เห็น" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาสีหน้าหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันเสียใจด้วยนะ ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ ที่เธอเปลี่ยนนิสัยจากเดิม คงเป็นเพราะเจอเรื่องเจ็บปวดสาหัสมาเยอะสินะ ต่อไปนี้เธอจะต้องมีความสุขมากแน่เลย" ยูโรกล่าวพร้อมยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

"ทำไม"

"เพราะเธอกำลังมีแฟนทั้งหล่อและรักเธอมากน่ะสิ!"

"กินอาหารได้แล้ว ปวดท้องจะแย่!" แยมกล่าวพร้อมเดินไปนั่งตรงโซฟาตักก๋วยเตี๋ยวลุยสวนเข้าปาก ดวงหน้าของเธอแดงก่ำมีความเขินอาย ราวกับย้อนเวลากลับไปช่วงวัยเด็ก ยูโรเห็นภาพตรงหน้าก็คิดว่าเป็นเพียงแค่ความฝันฉากหนึ่ง เขาทรมานมาตั้งนานหลายปีวันแห่งความสุขก็ได้ปรากฏ

"กินแค่คนเดียว เดี๋ยวได้อ้วนตายหรอก!" เขากล่าวพร้อมเอื้อมมือไปจับช้อนตั้งท่าจะแย่งอาหารบนจาน

"ไม่ให้กินหรอก หึ!" เธอกล่าวบอกพร้อมหอบจานนั้นอย่างทะนุถนอม คล้ายว่ากลัวคนอย่างเขาจะมาแย่งไปกินจริงๆ

เหตุการณ์ทั้งหมดมีพยานรับรู้อยู่ตรงหน้าประตูห้องถึงสามคน ลูกน้องคนสนิทของยูโรทั้งยอดกับใหญ่ และแพนด้าลูกน้องของแยม ทั้งสามคนยืนยิ้มหวานราวกับดีใจที่เจ้านายได้มีความสุขสักที