21.ชุดเครื่องเพรชหายไปไหน

*บ้านยูโรเมืองเหลามาจะฟัง*

ชายหนุ่มหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาจึงก้าวย่างลงบันไดพร้อมฮัมเพลงคลอตลอดทางเดิน ราวกับมีความสุขจนท่วมท้นแทบเก็บอาการไม่ไหว

เหล่าแม่บ้านทำความสะอาดต้องพากันเลิ่กลั่ก มองนายน้อย.. ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของคฤหาสน์หลังนี้ คล้ายดั่งเป็นคนสองบุคลิก อาจจะเพราะเขาทำตามอำเภอใจแต่เกิด

และมักจะเผลอแสดงพฤติกรรมทางด้านอารมณ์รุนแรง ไม่เคยไว้หน้าผู้ใดนอกเสียจากผู้ให้กำเนิดทั้งสองท่านนี้ หนึ่งท่านเปโซผู้เป็นบิดาและท่านดีนาร์ผู้เป็นมารดา

แม้ทั้งสองคนจะไม่ค่อยมีเวลาเลี้ยงดูลูกชายสักเท่าไร แต่ทว่า.. การอบรมสั่งสอนและมอบความรักก็ไม่ได้ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด ช่วงวัยเด็กจนถึงวัยเติบโตเป็นผู้ใหญ่ นายน้อยของพวกเขากลับมีคนหนึ่งที่เป็นเจ้าของหัวใจ คือ..คุณแยม ซึ่งทุกคนภายในคฤหาสน์หลังนี้รู้กันดี

พรึ่บ!!! เพล้ง!!!!

"ขอโทษด้วยค่ะ นายน้อย!!!" สาวรับใช้คนหนึ่งกล่าวอย่างตกใจ ฝ่ามือเล็กที่เดินถือถาดพลาสติกมีแก้ววางอยู่ด้วยอาการสั่นเทา ราวกับกลัวถูกต่อว่าอย่างรุนแรงเหมือนทุกครั้งที่เผลอขัดใจ

"ก็ยังไม่ทันแตกสักหน่อย จะกลัวอะไรขนาดนั้น!!! รีบเก็บกวาดก่อนที่พ่อแม่ฉันจะกลับมา ไม่เช่นนั้นเธอโดนหักเงินเดือนแน่!!!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ก่อนเขาจะเดินออกไปได้เพียงสองสามก้าวเท่านั้น

"ฉันอารมณ์ดีแค่อยากล้อเล่นเอง ฮ่า ๆ อย่าลืมไปแจ้งห้องครัวเตรียมอาหารมื้อเช้าให้สำหรับแยมด้วยนะ"

"รับทราบค่ะ!!" เธอตอบกลับพร้อมวิ่งไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด เพื่อเก็บกวาดเศษแก้วที่แตกเล็กน้อยบนพื้นกระเบื้องลายหินอ่อน ไม่รู้ว่านายน้อยแกล้งทำเป็นไม่เห็นหรือเปล่า ถึงได้ปล่อยเธอไปอย่างง่ายดาย

แสงจากหน้าจอโทรทัศน์สะท้อนบนใบหน้าของยูโร เขาเอนกายนอนอยู่บนโซฟาหนังสุดหรูภายในห้องนั่งเล่น

เสียงข่าวดังคลอเป็นพื้นหลัง แต่สมาธิของเขาไม่ได้อยู่กับภาพผู้ประกาศ หากลอยไปไกลกว่านั้น ไกลถึงรอยยิ้มของแยมและคำสัญญาที่เขาอยากทำให้เป็นจริง

เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก ยูโรหันไปมองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นคุณพ่อเปโซและคุณแม่ดีนาร์ก้าวเข้ามาพร้อมกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของแม่ลอยมาแตะจมูก ส่วนพ่อถอดสูทพาดพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า

"ยินดีต้อนรับ.. กลับมากันแล้วเหรอครับ" ยูโรเอ่ยทักทายน้ำเสียงสดใสกว่ายามปกติ

ดีนาร์ยิ้มบางๆ พยักหน้า ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านให้เตรียมน้ำชา เปโซเพียงพยักหน้ารับคำทักทาย แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สีหน้าครุ่นคิดราวกับมีบางอย่างค้างคาใจ ยูโรรอจังหวะไม่นาน เขาก้าวเข้าไปใกล้คุณแม่ แววตาฉายความจริงจัง

"แม่ครับ!!! ยูโรขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม"

ดีนาร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเหล่มองลูกชายตน เพราะไม่รู้ว่าไปสร้างเรื่องอะไรมาอีกแล้วหรือเปล่า

"มีอะไรเหรอจ๊ะ คุณลูกชาย"

"เครื่องเพชรของคุณยาย…ของชิ้นนั้น!!! ที่เป็นมรดกตกทอด ผมอยากเอาไปให้แยมครับ" ยูโรกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ พร้อมเม็ดเหงื่อเปียกชุ่มบนหน้าผาก

คำว่า..แยม ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที ดีนาร์ขมวดคิ้วแววตาวูบไหว เธอหลบสายตาลูกชายก่อนจะยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ เหมือนกำลังคิดหาคำตอบอยู่

"มัน…ไม่จำเป็นหรอกยูโร เจ้าสิ่งของแบบนั้น..เก็บมันเอาไว้ที่บ้านก็ดีอยู่แล้ว" เธอตอบเสียงเรียบพยายามให้ดูเป็นเรื่องเล็กน้อย

"ไม่สิครับ!!! มันมีความหมายกับผมมากครับแม่ คุณยายซื้อเก็บให้ไว้เพื่อคนที่ผมรักนี่นา ผมอยากให้แยมน่ะ!!!" ยูโรไม่ยอมถอยง่ายเพราะยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ ดีนาร์ฝืนยิ้มแห้งก่อนจะตอบกลับ

"เอาอย่างอื่นแทนไม่ได้เหรอ.."

เปโซที่นั่งฟังอย่างเงียบงัน เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงกระทบแผ่วเบาแต่ชัดเจน

"ดีนาร์!!! อย่าบ่ายเบี่ยงเลย" เขาเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอชะงักหันดวงหน้าสวยไปมองสามี แววตาเต็มไปด้วยความลังเล

"ฉันแค่ไม่อยากให้เขาเอาเรื่องเก่าๆ มาผูกมัดตัวเองไว้!!! ถ้าหากไม่ได้รักหนูแยมจริง เกิดแต่งงานขึ้นมาแล้วเลิกรากันอีกหน ฉันจะเอาใบหน้าแสนงดงามไปพบหนูแยมได้อย่างไรกัน"

"แม่หมายความว่ายังไงครับ เห็นปกติก็เชียร์ผมให้กลับมาคบกับแยม พอผมจะจริงจัง!!! แม่ก็อยากจะเปลี่ยนใจเสียอย่างนั้น" ยูโรเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นเหมือนรู้ว่าคุณแม่ตั้งใจแกล้ง

ดีนาร์จึงเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะส่ายหน้า เปโซถอนหายใจยาวพร้อมทั้งลุกขึ้นยืน เขามองลูกชายด้วยสายตาปะปนทั้งความสงสารและความจริงจัง

"ยูโร.. ลูกโตพอที่จะรับความจริงได้แล้วนะ"

ยูโรหันไปมองพ่อตนเอง สัญชาตญาณบอกเขาว่าสิ่งที่จะได้ยินไม่ใช่เรื่องเล็กแน่

"ความจริงเรื่องอะไรครับพ่อ!!!"

เปโซหันไปมองดีนาร์อีกครั้ง ราวกับขออนุญาตบอกแทน เธอนิ่งสงบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ น้ำตาคลอไม่รู้ว่าปลื้มปีติหรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

"บอกเขาไปเถอะ!!! เรื่องมันควรจบลงตรงนี้" เปโซกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ดีนาร์หลับตาพริ้มสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด

"เครื่องเพชรของคุณยาย…มันไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วน่ะ อีกอย่างแยม.. เป็นเหมือนดั่งลูกสาวพวกเราด้วยสิ!!!"

"สรุปมันอยู่ไหนกันแน่ครับ" เขาถามพร้อมขมวดคิ้วมุ่น เป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของยูโรร่วงหล่นวูบ เพราะคุณแม่มัวแต่กล่าวอ้อมแอ้มเฉไฉไปเรื่อย ทำให้เมื่อได้รับฟังย่อมชวนรู้สึกน่าอึดอัด

"มันอยู่กับแยมต่างหาก" เธอลืมตาขึ้นจ้องมองลูกชายตรงๆ คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด ยูโรยืนนิ่งรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าสั่นไหว

"ฮะ!! อยู่กับ…แยม?"

"แม่ได้มอบมันให้แก่เธอแล้ว ซึ่งเป็นวันที่พาเธอไปทานข้าว หลังจากเยี่ยมอาการยูโรที่โรงพยาบาลนั่นแหละ!!!"

ดีนาร์พยักหน้าพร้อมยกฝ่ามือเล็กปิดปากตนเอง แอบหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนานที่ได้แกล้งลูกชายสำเร็จ ส่วนเปโซได้แต่ส่ายหัวแอบอมยิ้มตาม

"ทำไม.. แม่ถึงไม่ยอมบอกผมออกมาตั้งแต่แรกล่ะครับ!!!" ยูโรกล่าวพร้อมยกฝ่ามือหนาตีหน้าผากตนเอง ราวกับรู้สึกอยากจะบ้าตายอยู่ตรงนี้ เปโซเดินเข้าไปตบไหล่ลูกชายปลอบโยนเขาเล็กน้อย

"บางที.. โชคชะตาก็เล่นตลกจัดวางอะไรไว้ให้เรียบร้อย ก่อนพวกเราจะรู้ตัวอีกนะ"

ยูโรมองออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง ภาพของแยมผุดขึ้นภายในสมองเขา พร้อมความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะยิ้มบางๆ

"ถ้าอย่างนั้น.. ผมขอแหวนเพชรมรดกจากคุณย่าก็ได้ครับ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น

"คุณไปเอาแหวนประจำตระกูลผมมาให้ยูโรเถอะ คงไม่ได้ให้หนูแยมไปใช่ไหม.."

ดีนาร์ส่งยิ้มแห้งเป็นคำตอบ ส่วนเปโซหรี่ตามองภรรยาสุดที่รักและยืนมองลูกชายด้วยแววตาภูมิใจ

"โชคดีนะ.. ไม่ได้มอบโฉนดบ้านสักแห่งให้เธอด้วย ถ้าไม่ได้มาเป็นลูกสะใภ้จะรับมาเป็นลูกสาวแท้ๆ แล้วใช่ไหมเนี่ย!!!"

"โธ่คุณ.. ชุดเครื่องเพชรนั้นพวกเราหารือร่วมกันนี่นา เอะอะจะโทษฉันคนเดียวไม่ได้สักหน่อย อีกอย่างไม่มีแผนไหนที่ฉันลงมือแล้วไม่สำเร็จนี่!!"

ครอบครัวต่างหัวเราะร่วนกันสนุกสนาน จนแยมพึ่งเดินลงมาจากบันได ยืนมองพร้อมยิ้มหวานมองภาพตรงหน้า พลันคะนึงหาครอบครัวตนที่ล่วงลับกันไปหมดแล้ว