LOGIN*บ้านยูโรเมืองเหลามาจะฟัง*
"ฉันไม่ได้มีความอดทนมากพอนะแยม!!" เขาขมวดคิ้วมุ่นรีบหันใบหน้ากลับไปมองเธอ พยายามกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก "ฉันแค่รู้สึกทรมานร่างกาย ไม่ได้เสียสติสักหน่อย นายจะใจร้ายกล้าทิ้งฉันไปจริงเหรอ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนส่งสายตาเว้าวอนเขา "หากเธอยังไม่ยอมปล่อยมือ ฉันจะจัดการเธอจริงแล้วนะ!!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เส้นเลือดบนขมับกลับกระตุกไม่หยุด เขาจึงค่อยๆ หย่อนลำตัวนั่งลงบนพื้นกระเบื้องข้างขอบอ่างอาบน้ำ สายตาคมกริบมองคนดวงตากลมโตอย่างอ้อยอิ่ง "จะจัดการเลยสิ! แค่เรื่องพวกนี้เอง.. นายคิดว่าฉันกลัวหรือไง อุ้ย!" แยมกล่าวด้วยเสียงตะกุกตะกัก แต่โดนฝ่ามือหนาสัมผัสช่วงลำคอระหงจนถนัด ริมฝีปากทั้งสอง.. กลับถูกประทับตราลงอย่างหมดความอดทน เกลียวลิ้นร้อนไล่แตะคว้านทั่วผนังโพรงปากนุ่ม ค้นหาความหวานจากริมฝีปากของกันและกัน อุณหภูมิภายในร่างกายของทั้งคู่ เริ่มร้อนระอุจนความต้องการโหนทะยานขึ้นสูง ชุดกระโปรงสีน้ำเงินถูกเขาถอดออกอย่างง่ายดาย จนเหลือแค่เพียงชุดชั้นในสีพื้นเท่านั้น แววตาทั้งสองสอดประสานกัน ราวกับโลกใบนี้ของพวกเขาได้หยุดหมุนลงกะทันหัน ฝ่ายชายถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง จ้องฝ่ายหญิงซึ่งมีดวงหน้าหวานแดงระเรื่ออยู่ เขากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะกล่าวออกมา สายตาเจ้าเล่ห์ปรากฏจนแยมต้องใจเต้นแรงตึกตัก "พวกเราควรย้ายไปทำเรื่องแบบนี้.. บนเตียงกันดีกว่านะ" ยูโรกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า แขนแกร่งโอบอุ้มเรือนร่างบอบบางออกจากอ่างอาบน้ำ เขาเร่งฝีเท้าเดินสู่ห้องนอนอย่างว่องไว ร่างผอมเพรียวถูกร่างสูงใหญ่วางลงบนเตียง เธอนอนแผ่หลาเย้ายวนเขาให้เชยชมทันที ชายหนุ่มยืนถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเขียวขี้ม้าทิ้งลงบนพื้น เผยหน้าอกแกร่งที่ไล่เรียงกล้ามเนื้อเป็นมัดเอาไว้ "ซ่อนรูปชะมัด! ปกติเห็นใส่เสื้อผ้าตัวโคร่งนึกว่านายจะแค่ผอมเฉยๆ ดูไม่ออกเลยว่า.. เป็นพวกชอบออกกำลังกายด้วย" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย จ้องตาไม่กะพริบจนน้ำลายสอตรงบริเวณมุมปาก "ยัยหื่นเอ๊ย! เธอกล้าพูดจาแบบนี้ด้วยสายตาหื่นกระหายแบบนั้น อยากสลบอยู่บนเตียงเหรอ!" ยูโรกล่าวเสียงห้วนๆ เขารีบปลดตะขอกางเกงพร้อมสวมใส่เครื่องป้องกันทันที หญิงสาวเมื่อได้ฟังเขาเอ่ย เธอต้องรีบยกฝ่ามือเล็กสัมผัสดวงหน้าหวาน ซึ่งตอนนี้มันกำลังแดงระเรื่อดั่งลูกตำลึงสุกอยู่ ลมหายใจเริ่มติดขัดด้วยความขวยเขิน เพราะร่างหนาล่ำกำลังคลานเข่าอยู่บนเตียงใหญ่แล้ว "อา~" เสียงครวญครางอย่างเสียวซ่าน "ค่อยๆ ลิ้มรสชาตินะครับคุณผู้หญิง" เขากล่าวด้วยโทนเสียงนุ่มทุ้มราวกับหยอกเย้า จนเธอติดอยู่ภายในภวังค์ห้วงแห่งอารมณ์ทันที ขาเรียวสวยถูกแหกอ้ากว้างภายใต้แขนแกร่ง เจ้าของใบหน้าคมเข้มฝังลงบริเวณเนินสวาท ลิ้นสากเร่งสำรวจทั้งร่องแคบและเม็ดสวาท เขาไล่เกี่ยวพันพร้อมดูดดึงจนเธอแทบหายใจไม่ทัน เต้าอวบอึ๋มถูกเขาคว้านวดคลึงเคล้น แทบจะแตกสลายคาฝ่ามือเลย จนรอยแดงขึ้นตามเรียวนิ้วยาว เจ้าของดวงหน้าเกลี้ยงเกลาหลับตาพริ้มเพรา เธอเม้มริมฝีปากกลั้นเสียงครางอยู่ภายในลำคอ แฟนหนุ่มเหลือบมองเธออย่างนึกสนุก เลื่อนตำแหน่งมือสัมผัสบนเนินสวาท กดขยี้จุดกระสันเล่นพร้อมสอดใส่เรียวนิ้วยาวด้วยรอยยิ้มสะใจ "อาอื้อ~ มวลท้องจังเลย!" "หือ~ ขนาดยัดไปตั้งสามนิ้ว!! เธอก็บีบรัดจนแทบดึงออกไม่ได้แล้วเนี่ย!!" "นายช่วยใส่เข้ามาสักทีจะได้ไหม~" "กระวนกระวายใจขนาดนี้เลยเหรอ โชคดีนะ!!! ที่ยังไม่มีไอ้ตัวผู้หน้าไหน ได้มองเห็นเธอในสภาพตอนนี้.. หึ!" "กรี๊ด!!!" คนน่ารักโดนคนขี้หงุดหงิดจับลำแข็งขืนอัดกระแทกร่องสวาท ไล่จังหวะเนิบนาบก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร่งรีบ น้ำเมือกใสไหลชโลมท่อนเอ็นจนชุ่มฉ่ำ เขาโน้มใบหน้าจูบปลอบโยนเธออย่างดุดัน จนคนสวยต้องสติพร่าเบลอไปชั่วขณะ ร่างเนียนนุ่มหลับตาพริ้มเพรา สองมือเล็กจิกผ้าปูระบายความซาบซ่าน ร่างกำยำกระเด้งสะโพกตอกย้ำร่องสวาท จนได้ยินเสียงน้ำและบริเวณเนื้อช่วงด้านล่างกระทบกัน ความทรมานจากทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน สร้างความกระหายและแรงปรารถนาต่อกัน จนเรือนร่างทั้งสองแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกันไปโดยปริยาย เสียงร้องครวญครางสอดประสานอย่างไม่ยอมกัน น้ำตาแห่งความสุขสันต์ไหลอาบบนพวงแก้มใสจนเป็นคราบ ร่างบึกบึนพรมจูบทั่วใบหน้าพร้อมกระแทกกายใส่เธอไม่ยั้ง ร่างอรชรตอบสนองโดยการกระตุกตอดรัดลำอวบใหญ่ ยูโรเลื่อนตำแหน่งใบหน้าไปแถวบริเวณลำคอขาวผ่อง อ้าปากงับดูดดึงจนเป็นร่องรอยคล้ายดั่งกลีบดอกกุหลาบ จังหวะการหายใจของทั้งคู่เริ่มสั่นกระเส่าขึ้นอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายทั้งสองฝ่ายเกร็งเรือนร่างกระตุกเมื่อถึงจุดหมายปลายทางพร้อมกัน ช่องทางรักมีน้ำเมือกสีใสนองเจิ่งเป็นดวงขนาดใหญ่บนผืนผ้าปูที่นอน เจ้าของหน้าอกแน่นตึงรีบลุกขึ้นพรวดพราด ถอนแก่นกายออกดึงเครื่องป้องกันทิ้งลงพื้น ก่อนจะจับคนสวยให้นอนพลิกอยู่ในท่าตะแคง เขาใช้แขนแกร่งง้างเรียวขาเล็กขึ้น และจับลำอวบอัดที่ยังไม่หดตัวสอดใส่ร่องคับแคบอีกครั้ง เขาจงใจกระแทกเสยจนเสียดสีชนผนังด้านถึงขั้นจุก ร่างนุ่มนิ่มกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านและเจ็บแปลบ ปวดหน่วงบริเวณท้องน้อยนอนงอตัวงุ้ม กระเพื่อมไปตามแรงสวนกระแทกที่ไม่รู้จบ แต่คนด้านหลังยิ่งกระหน่ำเข้าออกใส่ช่องทางรักถี่ระรัว ศึกบนเตียงครั้งแรกจบลงที่ฟ้าเกือบสว่าง ทั้งคู่นอนกอดรัดจนแน่น คล้ายดั่งงูเหลือมรัดอาหารอย่างหวงแหนก็ไม่เกินจริง*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*แยมนั่งทำตารางบัญชีรายจ่ายประจำเดือน อยู่แถวบริเวณโซฟาตัวยาว สองนิ้วเรียวเล็กกดแป้นพิมพ์บนอุปกรณ์คอมพิวเตอร์แบบพกพา เธอหันมองภายในห้องเพื่อหาคนหยิบของให้ เจอยูโรนั่งตรวจบิลสินค้าอยู่บนโต๊ะเอกสาร"คุณสามี! รบกวนหยิบแฟลชไดรฟ์ในลิ้นชักฝั่งขวาให้หน่อยค่ะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสและรอยยิ้มหวาน"ได้สิ!" เขาตอบกลับทันควัน พร้อมเปิดลิ้นชักหยิบสิ่งของที่ภรรยาต้องการ แต่สายตาคมกริบเหลือบเห็นปืนหนึ่งกระบอก เขาจึงคว้ามาถามเธออย่างสงสัย"ขอบคุณมากนะคะ..." เธอกล่าวยังไม่ทันจบ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยประโยคถัดมา"พกของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ถึงว่า..วันแรกที่เราเจอกันด้วยความบังเอิญ เธอถึงไม่รู้สึกกลัวหรือคิดป้องกันตัวเองเลยสักนิด"เขาเลิกคิ้วรอฟังคำตอบจากเธอ แต่แยมกลับขมวดคิ้วจ้องวัตถุอันตราย ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นและคิดถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้น ด้วยหัวใจเต้นตุบตับราวกับเป็นประสบการณ์ที่เธอจำได้ไม่เคยลืม#ย้อนอดีต#หลังจากเรียนจบปริญญาตรีที่ต่างประเทศ หญิงสาวเลือกตั๋วเที่ยวบินกลับร้านด้วยหัวใจแตกสลายอีกครั้ง เพราะคุณลุงและคุณป้าผู้เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่บนโลก ได้ลาจากด้วยโรคภัยไข้เจ็บเ
#ย้อนกลับไปหนึ่งวันก่อนเกิดเหตุ..#*ร้านคาราโอเกะ*แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพู กำลังหมุนเลื้อยตามบนผนังร้านคาราโอเกะ คล้ายดั่งเจ้างูยักษ์กับเจ้างูเล็กกำลังเคลื่อนไหว เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังอยู่เป็นระยะ เหมือนน้ำหวานเคลือบคมมีดเอาไว้แยมยืนนิ่งตรงบริเวณมุมหนึ่งของร้าน.. ไม่ใช่ฐานะลูกค้าแต่เป็นฐานะคนเลือกเหยื่อ เธอมองโต๊ะตัวหนึ่งอย่างไม่วางตา ทุกคนไร้ซึ่งความหมายเมื่อผ่านสายตาเธอชายวัยกลางคน สวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเพียงแค่สองเม็ดอย่างผ่อนคลาย พุงยื่นเล็กน้อยตามอายุชายขี้เมา มือหนึ่งถือแก้วเหล้า ส่วนอีกมือโอบเอวผู้หญิงอย่างเคยชิน ดวงตาเขาวาววับไม่ใช่เพราะแสงไฟ แต่เพราะความมั่นใจว่า..ตัวเองยังเหนือกว่าใครบนโลก"ผู้ชายแบบนี้.. ไม่ต้องผลักไสก็พร้อมล้มอยู่แล้ว" แยมกล่าวพึมพำเบาๆส่วนยูโรยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลมากนัก เขาไม่ได้ห้ามหรือเร่งเธอให้รีบกลับร้าน เขาแค่มองภรรยาของตัวเอง ซึ่งกำลังอยู่ภายใต้โหมด..เจ้าหนี้ทวงแค้นโหดแยมเดินไปที่บาร์ก่อนจะนั่งลงอย่างนวยนาด เธอเลือกสั่งน้ำอัดลมธรรมดาไม่ใช่เหล้า เพราะเธอต้องการสติครบทุกวินาทีต่อแผนการ ผู้หญิงร้านคาราโอเกะคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ มีผิวกายขาวจั๊วะและแ
*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*"พี่ยอด! ช่วยไปส่งของที่ตลาดกับร้านคาราโอเกะหน่อยสิ"แพนด้าเอ่ยขอความช่วยเหลือจากคนรัก หลังจากตรวจสอบสินค้าและทำใบเสร็จเรียบร้อย แต่เพราะลูกน้องฝ่ายขนส่งไม่พอ ทำให้สาวน้อยต้องกุมขมับ"พี่ติดบิลอื่นอยู่น่ะสิ ต้องแวะอีกเจ็ดแห่งเลยด้วย น่าจะไปส่งไม่ทันแน่เลย ทำยังไงดีล่ะ?"ยอดกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพราะเขาแยกร่างไม่ได้จริงๆ ก่อนจะยืนเท้าสะเอวขมวดคิ้วมองสินค้าสองชุดใหญ่นี้"เดี๋ยวกูไปส่งของกับเมียเอง มึงไปทำหน้าที่ตนเองเถอะ ขับรถอย่ารีบมากเน้นความปลอดภัยด้วย เข้าใจไหม?" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมก่อนจะเดินมาใกล้พร้อมกับแยม"แพนด้าฝากดูแลร้านด้วยนะ เจ๊จะจัดการส่วนนี้แทนเอง" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส"ครับเฮีย! งั้น..ผมไปล่ะ!""ค่ะเจ๊! หนูจะไปตรวจสอบบิลของวันพรุ่งนี้ต่อ""แผนกยกสินค้าจัดการด้วย!" ยูโรกล่าวสั่งทันทีลูกน้องทั้งสองจึงเข้าสู่โหมดทำงานอื่นตามหน้าที่ต่อไป.."คงต้องรับสมัครพนักงานเพิ่มแล้วแหละ!" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยหลังจากยูโรลงทุนร่วมกัน ลูกค้าก็มีปริมาณมากยิ่งขึ้น เพราะตัวเลือกของสินค้ามีหลากหลาย ทำให้กิจการรุ่งเรืองกว่าเมื่อก่อนเข้
เหมือนว่าจะจบแค่ตรงนี้.. แต่ทว่าคนเจ้าเล่ห์กลับพลิกร่างกายเธอนอนคว่ำแทน คนด้านหลังจับลำแข็งเขื่อนจ่อร่องสวาทอีกครั้ง ก่อนจะสอดใส่เข้าลึกจนสุดลำอวบเด้ง ความจุกเริ่มแผ่ซ่านทั่วเรือนร่างคนด้านหน้า ฝ่ามือเล็กจึงกำผ้าปูที่นอนระบายอารมณ์ "ลึกจัง!" แยมร้องครวญครางจนร่างกายสั่นสะท้าน "หืม..ถึงใจดีไหมครับ คุณภรรยา! ฮึก!" ยูโรโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูเธอทันที ร่างกำยำกระหน่ำแทงท่อนรักถี่ยิบอย่างบ้าคลั่ง ไล่แตะคว้านชนผนังโพรงนุ่มลึก จุกจนต้องปวดหน่วงตรงท้องน้อย ความรุนแรงถาโถมไม่หยุดหย่อน ใบหน้าร่างบางต้องบิดเบี้ยวเสียวกระสันหนักขึ้น คนดิบเถื่อนควงสะโพกกระทุ้งร่องสวาท ราวกับเป็นแม่เหล็กดึงดูดคุณภาพดี ร่องรักคนบอบบางขมิบรัดลำอวบอ้วนทุกครั้งที่โดนกระแทก ฝ่ามือหนาขยับแถวบริเวณเอวคอดกิ่วจับจนแน่นถนัด พร้อมเสียดสีโพรงเนื้อเยื่ออย่างไร้ความปราณี "กรี๊ด! เสียวเกินไปแล้ว!" แยมกล่าวด้วยเสียงกระเส่า "แตกออกมาสิ! ถึงยังไงก็ต้องโดนตอกยันสว่างอยู่ดีแหละ" เขากดเสียงต่ำพร่ำบอกเธอ "อา..ขอพักหน่อย ไม่ได้เหรอ.." เธอทักท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "อะไรกัน..ไหนบอกจะชดเชย?" เขากล่าวอย่างเย้ยหยัน ความซาบซ่านแล
ดวงตากลมโตแอบเหล่มอง เพราะกล่องกระดาษวางอยู่ตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว หลังจากเปิดทำให้เธอตะโกนใส่เขาทันที"ไอ้บ้านี่!!!""เธอ..ไม่ชอบมันเหรอ?""ฉันค้นหาสินค้าชิ้นนี้ภายในอินเทอร์เน็ตตั้งนาน..""ทำไมเป็นคนไร้สาระได้ขนาดนี้นะ!!!""พวกเรายังไม่ทันได้เข้าหอกันดีๆ เลยนะแยม!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย เขาก้มหน้ามองพื้นคุกเข่าต่อหน้าเธอทันที"ฉันขอโทษ..อย่าน้อยใจกันสิ! หลายเดือนก่อนพวกเราเจอมรสุมกันนี่นา กว่าจะจัดการทุกอย่างได้ลงตัว ทำให้ล่วงเลยเวลาจนละเลยความรู้สึกของนาย แต่ว่าตอนนี้ยังไม่สายหรอกเนอะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อนดวงหน้าหวานส่งยิ้มแย้ม ฝ่ามือเล็กสัมผัสแผงอกล่ำอย่างเชื่องช้า สายตาหยาดเยิ้มทำให้อารมณ์ยูโรผ่อนคลายลง เขากลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ต่อเธอเสียอย่างนั้น"ถ้าอย่างนั้น..ชุดนี้เธอต้องสวมนะ!" เขากล่าวเสียงอ่อนเสียงหวาน ฝ่ามือหนาดึงชายเสื้อเธอราวกับเป็นเด็กน้อย คล้ายว่าจะขัดกับอุปนิสัยของเขาที่ผู้อื่นเห็นมากอยู่"ก็ได้! เลิกดึงชายเสื้อสักที! ส่วนงานค่อยไปทำต่อพรุ่งนี้แทน ขอไปอาบน้ำก่อนนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอวิ่งเข้าห้องน้ำพร้อมชุดนอนลายลูกไม้สีดำ ซึ่งมันเป็นข
ยูโรไม่ได้บอกจุดหมายปลายทาง เขาแค่บอกให้แยม เตรียมตัวและออกจากเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ รถยนต์แล่นผ่านถนนโล่งมีต้นไม้ขนาบตลอดทาง เสียงเพลงเบาๆ คลอไปกับแสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ แยมพิงกระจกมองดูทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากบ้านเรือนกลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยไม่ถามอะไรสักคำ.. เธอไม่มีแรงจะถามและยูโรก็ไม่เร่งให้เธอพูด จนกระทั่งรถจอดสนิทตรงเนินเขาเล็กๆ เธอมองเห็นอ่างเก็บน้ำทอดยาวสุดสายตา ลมเย็นพัดเอื่อยจนกระทบดวงหน้าสวย กลิ่นหญ้าชื้นยามเช้าทำให้หัวใจที่อัดแน่นของแยมคลายลงอย่างประหลาด "ลงมาเถอะ" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เขายังเปิดประตูให้เธอก่อนเสมอ แยมก้าวลงจากรถยนต์ทันที ความเงียบที่นี่ไม่น่าอึดอัด มันเป็นความเงียบที่ไม่ถาม ไม่ตัดสิน และไม่คาดหวังอะไร.. ยูโรปูเสื่อผืนเล็กใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาวางกระติกน้ำกับถุงกระดาษ ซึ่งเต็มไปด้วยขนมทานเล่นเยอะแยะ ทุกอย่างคล้ายจะดูธรรมดา…แต่คนพามาคงตั้งใจอยู่ไม่น้อยเลย "ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเธอ" เขาพูดขึ้นขณะนั่งลง "ไม่มีข่าวซุบซิบ ไม่มีอดีต ไม่มีใครเรียกร้องคำอธิบายด้วย" แยมยืนหลับตาพริ้มฟังเขาอย่างใส่ใจ ลมพัดผมเธอปลิวปะหน้า ดวงตาที่เคยแห้งกลับร้อนผ







