25.ศัตรูคืนวันสิ้นปี

*วันสิ้นปี..ช่วงเช้า*

ความคึกคักก่อนวันสำคัญซึ่งตรงกับวันสิ้นปี อากาศเริ่มเย็นลงกว่าทุกเดือนเล็กน้อย ผู้คนเดินเข้าออกร้านไม่ขาดสาย เสียงหัวเราะและเสียงอวยพรวันปีใหม่ ยังคงดังสลับกับเสียงเครื่องคิดเงินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

แพนด้ายืนพิงอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน เธอมองตามแผ่นหลังแยมซึ่งเดินตรวจงานไม่หยุด ทั้งที่ร่องรอยความอ่อนล้าปรากฏจนเด่นชัด และใต้ตาดำคล้ำอย่างปิดไม่มิด

"เจ๊!!!" เสียงเรียกจากแพนด้าทำให้แยมชะงัก ก่อนจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบาง ราวกับคนอ่อนแรงจนแทบทนฝืนไม่ไหว

"อะไรแพนด้า~ ยังขาดตรงไหนอีกเหรอ" แยมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย แพนด้าได้ฟังถึงกับส่ายหน้าทันควัน เธอสูดลมหายใจยาวเหมือนตัดสินใจบางอย่าง

"ไม่ขาดอะไรแล้วค่ะ แต่เจ๊…พอเถอะนะ ควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว"

"นี่มันวันสิ้นปีเลยนะ งานยังไม่เรียบร้อยสักหน่อย จะให้เจ๊ทิ้งร้านและลูกน้องต้องมาเหนื่อยเกิน มันคงจะดูไม่ดีใช่ไหมล่ะ?" แยมเลิกคิ้วถามสาวน้อย

"หนูรู้ค่ะ แต่พรุ่งนี้..เป็นวันมงคลสมรสแล้วนะคะ เจ๊จะฝืนตัวเองทำไม ถ้าเหนื่อยจนหน้าซีดในงานขึ้นมา งานกร่อยแน่ๆ เฮียยูโรคงไม่พอใจพวกหนูแน่!" แพนด้ารีบเอ่ยขัดเจ้านายทันที น้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าทุกครั้ง ชื่อของเจ้าบ่าวทำให้แยมหลุดหัวเราะ

"กะจะ..โยนความผิดมาให้เจ๊เฉยเลย"

"หนูพูดจริงนะคะ สัปดาห์หนึ่งมีเจ็ดวัน.. เจ๊มาทำงานโดยไม่หยุดไปแล้วตั้งเจ็ดวัน!!!" แพนด้ากล่าวย้ำพร้อมยกนิ้วมือโชว์เจ้านาย จนแยมต้องเบะปากเพราะโดนตำหนิข้อหาขยันเกินเหตุ

"งานแต่งมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต เจ๊ต้องสวยและสดใส ไม่ใช่ยืนยิ้มแห้งทั้งที่แทบจะยืนไม่ไหวค่ะ หนูรักเจ๊นะถึงได้พูดเตือนน่ะ แม้ว่าคนอื่นจะกลัวโดนหักเงินเดือนก็ตาม.."

แยมยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดสายตามองไปรอบร้าน ราวกับพยายามจดจำทุกภาพตรงหน้าเอาไว้ เมื่อเห็นลูกค้าเริ่มทยอยเดินออกจึงรู้สึกโล่งใจทันที

"แพนด้า…ขอบใจนะ!!" แยมกล่าวด้วยรอยยิ้มแสนหวาน เธอรู้สึกดีใจมากที่ได้อบรมลูกน้องคนนี้มากับมือ

"ถ้าอย่างงั้น..ตกลงนะคะ เจ๊กลับบ้านไปพักผ่อนร่างกาย เดี๋ยวที่เหลือหนูจัดการเอง ลุงอนุชิตก็อยู่ถ้ามีปัญหาอะไร คงไม่ต้องถึงมือเจ๊หรอกค่ะ" แพนด้ายิ้มกว้าง แยมจึงพยักหน้าอย่างยอมแพ้

"ขอฝากร้านด้วยล่ะ..แม่สาวน้อย~"

คนสวยคว้ากระเป๋าสะพายใบใหญ่ และเก็บทรัพย์สินมีค่าออกจากตู้เซฟนิรภัย เพราะเป็นวันสิ้นปี.. เธอต้องตรวจสอบและทำบัญชีรวม แถมเตรียมตัวแจกโบนัสให้ลูกน้องภายในร้านอีก

แม้แยมจะรู้สึกไม่ค่อยดีที่ทิ้งร้านไป แต่มีคุณลุงอนุชิตและแพนด้าอยู่ ย่อมไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นมาแน่ เพราะทั้งคู่เปรียบเสมือนมือซ้ายขวาของตน

แยมก้าวเดินออกจากร้าน ท่ามกลางคำอวยพรปีใหม่ของลูกน้องทุกคน เสียงประตูปิดลงพร้อมความรู้สึกโล่งอกของแพนด้า… แต่ลึกๆ กลับรู้สึกไหววูบอย่างบอกไม่ถูก

ดวงตาที่กระตุกไม่ยอมหยุดตั้งแต่ออกจากบ้าน ทำให้แพนด้ากังวลมากกว่าทุกวัน เธอกดโทรศัพท์แจ้งเฮียยูโรให้กลับไปเป็นเพื่อนด้วย เพราะหัวใจยังไม่รู้สึกถึงความสงบสักที

*วันสิ้นปี..ช่วงกลางคืน*

ความเงียบปกคลุมราวกับซ่อนบางอย่างเอาไว้ เวลาเกือบจะเที่ยงคืนตรง แพนด้ากลับถึงบ้านหลังจากปิดร้านเรียบร้อย ส่วนคุณลุงอนุชิตได้เก็บเงินสดกลับไปด้วยตามหน้าที่ กลิ่นอาหารอุ่นๆ ลอยคลุ้งมาจากในครัว

"กลับมาดึกเหมือนกันนะ" เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น

แพนด้าหันไปเจอกฤษฎา พี่ชายแท้ๆ เขานั่งพิงเก้าอี้ตรงบริเวณโต๊ะอาหาร กำลังถือแก้วน้ำอยู่ในมือ สีหน้าเรียบเฉยและอ่านยากเหมือนเคย

"ไปทำงานอยู่เมืองหลวงมาซะนานเลยนะคะ ก็..มันเป็นวันสิ้นปีนี่พี่กฤษ ร้านที่หนูทำงานอยู่จึงมีลูกค้าเยอะเป็นพิเศษน่ะ"

"เหนื่อยไหม? พี่บอกแล้ว..เดี๋ยวทำงานส่งเธอเรียนเอง แต่ยังจะกลัวพี่ลำบากอีกนะ"

"นิดหน่อยเองค่ะ พวกเรามีกันอยู่แค่สองคนนี่นา พ่อกับแม่ก็หนีไปสวรรค์หมด คงต้องลำบากสักนิด ช่วยเหลือกันไปก่อนนะคะ"

บทสนทนายังคงดำเนินตามปกติ เพราะทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลาร่วมปีแล้ว จนกฤษฎาวางแก้วลงเหมือนไม่ตั้งใจ แล้วเอ่ยถามอย่างแนบเนียน ซึ่งครั้งนี้เขาได้รับมอบหมายงานใหญ่ด้วย

"แล้ว…ทำไมหนูนอนดึกจัง พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่นไปทำงานอีกเหรอ?"

เพราะคำถามนี้ของพี่ชาย ฟังแล้วรู้สึกแปลกใจพอสมควร เวลาสนทนาผ่านโทรศัพท์มีแต่ความห่วงใย อย่างเช่น..รักษาสุขภาพด้วยนะ แพนด้าจึงชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะเบาๆ และตอบกลับอย่างสบายใจ

"พรุ่งนี้ร้านปิดค่ะ มีแต่งานใหญ่ของเจ้านายหนู อาจจะต้องไปเข้าร่วมแสดงความยินดีด้วย หนูเอง..ก็น่าจะกลับบ้านดึกเหมือนกันค่ะ"

"อ้อ..งานอะไรล่ะ?" กฤษฎาพยักหน้าก่อนจะเลิกคิ้วถามอีกครั้ง ราวกับสงสัยความเป็นมาของเรื่องราวสำคัญ

"งานในฝัน..ของผู้หญิงหลายคนบนโลกใบนี้ค่ะ!!! เจ๊แยมกำลังจะแต่งงานกับเฮียยูโร พิธีการมีตั้งแต่เช้าเลยด้วย" น้ำเสียงแพนด้าเผลออบอุ่น แต่ทว่า..แววตาของกฤษฎากลับไหววูบเล็กน้อย

"จริงเหรอ..น่าดีใจกับเจ้านายหนูด้วยนะ"

"จริงสิคะ!!! กว่าทั้งคู่จะเดินทางมาถึงวันนี้ได้ ผ่านอะไรกันมาเยอะมาก หนูก็เป็นสักขีพยานรักของพวกเขาด้วยนะคะ" แพนด้ากล่าวต่อโดยไม่ทันสังเกตหน้าตาพี่ชาย

"ขอดูรูปหน่อยได้ไหม คนที่ชื่อว่า..ยูโรน่ะ" กฤษฎาคลี่ยิ้มบางๆ แพนด้าเองก็มีความสุขจนไม่ทันได้คิดอะไร หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหารูปจากงานวันเกิดเจ๊แยม ซึ่งเป็นรูปหมู่ของทุกคนที่ร่วมฉลอง

"นี่ค่ะพี่!"

จังหวะภาพปรากฏ.. บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเปลี่ยนไป ปลายนิ้วของกฤษฎาแตะขอบเครื่องแผ่วเบา สายตาทอดมองหน้าจอกลับนิ่งงัน จนเกิดความเงียบแผ่ซ่านทั่วห้อง

มันเป็นช่วงเวลายาวนานแพนด้าจึงเริ่มรู้สึกอึดอัด มุมปากของกฤษฎาเผยอยกขึ้นอย่างเชื่องช้า ซึ่งไม่ใช่รอยยิ้มยินดีอะไรนักหนา แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เจอศัตรูเก่าโดยไม่คาดคิด

"หึ!" เสียงหัวเราะโทนต่ำหลุดออกมาจากลำคอ

"พี่! กำลังยิ้มอะไรอยู่เหรอคะ" แพนด้าขมวดคิ้วถาม เธอยกฝ่ามือเล็กลูบละไล้เกลียวขนบนแขนตน กฤษฎายืนเงียบไม่ตอบกลับ แต่นิ้วโป้งลากผ่านหน้าจอเนิบนาบราวกับลูบคลำผ่านอดีตอยู่ แววตาเขามืดลงและเย็นเยียบจนแพนด้าขนลุกซู่

"ทั้งคู่ยังหน้าตาเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ…"

แพนด้าสะดุ้งกับประโยคของพี่ชายอย่างมีเลศนัย

"เอ่อ..พี่ว่าอะไรนะคะ?"

กฤษฎารีบเงยหน้าขึ้นทันที รอยยิ้มยังคงอยู่แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งอารมณ์

"เปล่า" เขาคืนโทรศัพท์ให้เธอ ปลายนิ้วเย็นเฉียบสัมผัสโดนมือแพนด้าเพียงแค่เสี้ยววินาที แต่ความเย็นยะเยือกกลับไต่ขึ้นมาตามสันหลังอย่างกะทันหัน จนแพนด้าต้องกลืนน้ำลายก่อนจะถาม

"พี่รู้จัก…เจ๊แยมกับเฮียยูโรเหรอคะ"

แม้จะไม่ได้คาดหวังคำตอบ แต่สถานการณ์กลับทำให้แพนด้าสงสัยหนัก กฤษฎาแค่นหัวเราะแผ่วเบาเหมือนคนกำลังนึกสนุก

"รู้จักสิ! คู่อริสมัยตอนเรียนอยู่มัธยมน่ะ!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หัวใจแพนด้ากระตุกฮวบเมื่อได้ยินเหตุผล

"คะ…?"

กฤษฎานั่งลงเอนหลังพิงเก้าอี้และหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยแววตาวาววับ

"พี่เองก็ไม่คิดเลยว่า… สุดท้ายจะได้กลับมาเจอกันอีกแบบนี้ โลกมันช่างกลมเสียจริงนะ"

"พี่กฤษฎา…" แพนด้ารู้สึกถึงลางไม่ดีที่อธิบายไม่ได้ และแอบเป็นห่วงพี่ชายตัวเองอยู่

"รีบไปนอนเถอะ! พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของเจ้านายหนูไม่ใช่เหรอ พี่ไม่ได้เป็นอะไรแค่คิดถึงอดีตน่ะ" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ค่ะ…ฝันดีนะคะพี่!" แพนด้ารีบพยักหน้าหงึก

เธอเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่รู้เลยว่า.. เมื่อเสียงประตูห้องนอนปิดลง กฤษฎาเลือกหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา เขาเปิดดูภาพถ่ายเก่าๆ สมัยวัยมัธยม ภาพรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน ความเกลียดชังและชื่อที่ไม่เคยลืม

"ยูโร…" รอยยิ้มชั่วร้ายค่อยๆ คลี่ออกมาในคืนสุดท้ายของปี ก่อนวันที่ทุกคนคิดว่าจะเป็นวันแห่งความสุขที่สุด