LOGIN“พอดีหนูสัญญากับเสี่ยวห้าวเอาไว้ค่ะ ว่าจะรีบไปหาเขาที่ปักกิ่งเร็วๆ” “ดีจริง ป้าก็จะรอหนูลี่จิ่นเหมือนกับเสี่ยวห้าวนะจ๊ะ” หลังจากที่พูดคุยกับจางลี่จิ่นไปได้อีกสักพัก เธอก็ต้องวางสายไปก่อน เนื่องจากว่าพวกเธอใช้เวลาในการพูดคุยกันมานานแล้ว ก่อนที่หลี่เหว่ยถิงจะเรียกหลานชายตัวน้อยของเธอให้มาบอก
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 56 “เสี่ยวห้าวจ้ะ ย่าขอพูดกับพี่สาวลี่จิ่นของเสี่ยวห้าวหน่อยได้ไหมจ้ะ” เนื่องจากหลี่เหว่ยถิงเอ็นดูจางลี่จิ่นเหมือนกับล
“ในตอนนี้พวกนั้นคงจะได้ใจและไม่ทันระมัดระวังแล้วละ” หานเฉียงรุ่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะเขาเชื่อว่าที่อีกฝ่ายพยายามยื่นเรื่องเพื่อขอเข้ามาดูเขาในวันนี้ ก็เพราะต้องการมั่นใจว่าเขาจะไม่สามารถขัดขวางตัวเองได้ และเมื่อวันนี้อีกฝ่ายได้เห็นร่างกายที่กำลังนอนแน่นิ่งแบบนี้แล้ว หานเฉียงรุ่ยเชื่อว่าอี
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 55 เติ้งฮุ่ยหมิ่นมองร่างซูบผอมของชายหนุ่มซึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนที่แววตาของเขาจะแปรเปลี่ยนไปเป็นร่องลอยข
จางลี่จิ่นยืนมองชาวบ้านที่กำลังเข้าแถวด้วยความเรียบร้อย แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาต่างก็ส่งเสียงขอบคุณมาให้พวกเธอไม่หยุดหย่อน “เอาละคะ ตอนนี้หมูป่าทั้งสองตัวก็ถูกแล่เรียบร้อยแล้ว สำหรับเนื้อหมูป่าในวันนี้พวกเรายุวชนทุกคนต่างก็ตกลงกันแล้วว่าจะมอบให้กับชาวบ้านทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เพราะพวกเราต่างก็รั
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 54 “เหนื่อยมาก” เฉิงต่งทิ้งร่างลงบนพื้นโดยที่ไม่สนใจเลยว่าร่างกายของเขาจะเปรอะเปื้อนไปมากกว่าเดิมหรือไหม เพราะตอนนี้เขารู้ส
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 9“ได้ยังไงกัน เธอควรที่จะแบ่งปันพวกเราถึงจะถูกสิ ใช่ไหมจินเยว่” ซูเฟยอวี่หันไปหาเพื่อนสนิทของเธอที่พูดออกมาเป็นคนแรก เธอรู้ดีว่าถังเจียวมิ่งเป็นคนจิตใจดีและไม่อยา
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 8จางลี่จิ่นนั่งลงบนเบาะที่เจ้าหน้าที่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้า หลังจากที่เธอขึ้นมาบนรถไฟเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จางลี่จิ่นกวาดสายตามองไปรอบตัว ซึ่งภายในตู้นั่งแห่งนี้มีเพีย
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร







