LOGINไป๋รั่วซีมองร่างเล็กของหานหมิงห้าวด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นไปส่งยิ้มให้กับหลี่เหว่ยถิง “พอดีเลย พวกเราแม่ลูกก็มาทานอาหารที่นี่เหมือนกัน ในเมื่อเรามีวาสนากันแบบนี้ ทำไมพวกเราทุกคนไม่ไปทานข้าวด้วยกันละคะ” หานเฉียงรุ่ยรู้สึกไม่ชอบใจกับความไร้มารยาทของอีกฝ่าย “ขอโทษด้วยนะครับ พ
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 71 “สวัสดีค่ะคุณพี่ ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับคุณพี่และครอบครัวที่นี่นะคะ” ไป๋รั่วซีเดินเข้าไปหาหลี่เหว่ยถิงด้วยรอยยิ้ม ถึงแ
จางลี่จิ่นรู้สึกชื่นชอบกับการรักษาความปลอดภัยของคอนโดแห่งนี้ นอกจากนี้พนักงานของคอนโดก็พูดจาดีและให้ความช่วยเหลือเรื่องการขนข้าวของเป็นอย่างดีอีกด้วย หลังจากขึ้นมาถึงห้องพักของเธอในชั้นที่เจ็ด ซึ่งแน่นอนว่าในแต่ละชั้นจะมีห้องพักเพียงแค่ห้าห้องเท่านั้น หลังจากที่จางลี่จิ่นเดินเข้ามาภายในห้องพักก
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 70 หลี่เหว่ยถิงเอื้อมมือไปเกาะกุมมือบางของจางลี่จิ่นเอาไว้ “ใช่แล้วค่ะแม่ ในเมื่อหนูลี่จิ่นของพวกเราสอบได้ถึงขนาดนี้ เราก็ต
“อิอิ ผมเก่งใช่ไหมครับคุณย่า” หลี่เหล่วยถิงหัวเราะให้กับท่าทางของหลานชายตัวน้อย ที่ตอนนี้กำลังยืดอกด้วยความภูมิใจ “เก่งมากจ้ะ หลานชายของย่าเก่งที่สุดเลยละ” หานหรงเจ๋อมองลูกชายของตัวเองที่เดินตามลูกชายของตัวเองและหญิงสาวมาทีหลังด้วยแววตาเป็นประกาย เขาไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นท่าทางเช่นนี้จากลูก
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 69 จางลี่จิ่นจ้องมองบ้านตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย เพราะบ้านของตระกูลหานดูน่าอยู่มากกว่าที่คิด ในตอนแรกเธอคิดว่าบ้านของครอบ
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 2หลังจากที่จางลี่จิ่นกดรับภารกิจแล้วนั้น เธอก็เดินออกจากห้องนอนของตัวเองทันที แต่ก่อนที่จางลี่จินจะได้ก้าวเข้าไปภายในห้องครัว เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาเสียก่อน
แต่อู๋เจิ้งเซียวกับคิดว่าถังเจียวมิ่งผู้นี้ดูจะชื่นชอบเรื่องของคนอื่นมากเกินไปแล้ว“เธอพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน เจียวมิ่งก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง” หวังจินเยว่ทนไม่ได้ที่ถังเจียวมิ่งกำลังถูกรังแก ทั้งๆ ที่เธอเพียงเป็นห่วงและต้องการสอบถามจางลี่จิ่นออกไปเท่านั้นเอง“ฉันไม่พูดกับคนที่คิดจะขโมยของของคนอื่นหร
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
คุยกันสักนิด ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 1ภายในวัดร้างแห่งหนึ่งมีร่างบางของหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ จางลี่จิ่นไม่คิดเลยว่าตอนจะกลายเป็นที่ไม่ต้องการเช่นนี้ ทั้งอดีตคนรักก็ตีตัวออกห่า







