ผู้อยู่เบื้องหลัง

ท่ามกลางสายฝนที่รินรดดั่งฟ้ารั่ว ทั่วจวนสกุลไป๋กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ไหลนองผสมปนเปไปกับน้ำฝนที่หลั่งไหลลงมาไม่ขาดสาย

“อึก!!” ร่างหนาที่มีบาดแผลเต็มตัวกำลังหายใจรวยรินของไป๋เหวินหลง แม่ทัพแห่งเปียนจิ้ง…บุตรชายคนโตของจวนสกุลไป๋

“อย่า…” ร่างบอบบางของน้องสาวคนสุดท้องที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ถูกทหารชุดดำกำลังจับนางให้คุกเข่ามองดูทุกคนตายช้าๆ เสียงกรีดร้องของไป๋รั่วซีที่โดนอุดปากด้วยผ้าหยาบๆ บาดใจพี่ชายเหลือเกิน

“ห่วงนางหรือ? เหตุใดเจ้าต้องห่วงกัน…ไม่นานนางก็ตามเจ้าไปอยู่แล้ว น่าเสียดาย…น่าเสียดายที่นางเปลี่ยนแซ่ไม่ทัน!!“ ดวงตากลมโตที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ส่ายหน้าขอร้องให้พี่ชายอย่าทิ้งนางไป

“เหวินหลงเจ้าคิดหรือว่า…เพียงแค่เจ้ามีความรักจะทำให้เจ้าเป็นรองศัตรูได้งั้นหรือ หึ!! ข้าจะบอกให้เอาบุญหากวันนี้ข้าไม่ส่งเม่ยหลินไปหลอกล่อเจ้า ข้าจะได้ขึ้นเป็นใหญ่ในตำแหน่งแม่ทัพผู้ปราบกบฏได้อย่างไร!!”

“จื่อซวนเหตุใดเจ้าจึง ใจร้ายเช่นนี้!!”

“เพราะว่า….เจ้าไม่ควร…เป็นคนโปรดของรัชทายาทอย่างไรหล่ะ เพราะอีกไม่นาน ใต้หล้าแห่งนี้จะต้องเปลี่ยนรัชทายาทคนใหม่ คนที่…มีข้าเป็นผู้สนับสนุนและจากนั้นอำนาจทั้งหมดก็จะอยู่ในมือข้า!!”

ฉึบ!!

”อึก!!“ คมดาบที่อาบด้วยเลือดพรากลมหายใจของพี่ชายนางไปแล้ว

”อื้ออออออ“ แม้จะเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาเท่าไหร่ก็ไม่สามารถระบายความเจ็บปวดที่อยู่ในใจนางได้ รองเท้าผ้าสีดำสนิทเดินตรงเข้ามาหานางช้าๆ แววตาคมกริบก้มลงมามองนางชิดใกล้

”ไป๋ รั่ว ซี นามของเจ้าแปลว่า…แสงอรุณแรกงั้นหรือ“ มือหยาบกระด้างบีบปลายคางของนางจนเจ็บ

”ข้าเคยต้องการแสงอรุณนั้น แต่เจ้ากลับ…ปฏิเสธจะแต่งงานกับข้าเพียงเพราะอยากท่องยุทธภพ หึ!! การเลือกของเจ้ามันโง่เง่าสิ้นดี!!“ แววตาเหี้ยมโหดไม่ทำนางกลัว ในใจกลับคิดให้เขาลงมือกับนางเสียที!!

”หากวันนี้เจ้ายอมแต่งเข้าจวนแม่ทัพหยางของข้า คนในครอบครัวเจ้าอาจจะยังมีชีวิตรอด แต่…ก็ยกเว้นพี่ชายเจ้าไว้สักคน เพราะว่า…หากเขายังอยู่รัชทายาทจะแข็งแกร่งจนใครก็โค่นไม่ได้!! เจ้าก็รู้…ศึกชิงอำนาจหน่ะมันเหลือใครไว้ไม่ได้หรอก!!“ มือเล็กกำแน่นจนข้อมือขาวซีด นางมองเขาด้วยแววตาเกลียดชังที่สุด

บุรุษใจอำมหิตผู้นี้คือสหายคนสนิทของพี่ชาย คือรองแม่ทัพที่ร่วมเป็นร่วมตายกับพี่ชายของนางมายาวนาน นางเคยคิดว่า การที่นางไม่แต่งงานกับคนดีๆเช่นเขา เพราะนางมีความฝันและไม่ควรดึงรั้งเขาไว้เพียงเพราะความเหมาะสมที่ผู้ใหญ่เห็น

แต่ใครเลยจะคิด รองแม่ทัพหยางจื่อซวนผู้นี้ ทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูงเกินคน!!

พรึบ มือหนาดึงผ้าอุดปากนางอยู่โยนทิ้งอย่างไม่ใยดี

”เจ้าคง…อยากจะอ้อนวอนข้าใช่หรือไม่“ นางยกยิ้มมุมปากก่อนจะถมน้ำลายลงพื้น

“ถุย!!”

“ข้าหรือจะอ้อนวอน จื่อซวนหากจะฆ่าเจ้าก็รีบฆ่าเสียเถิด แต่ว่า…ก่อนจะพรากลมหายใจข้าไป ข้าขอถามสิ่งที่ค้างคาใจอีกหน่อย” ใบหน้าบึ้งตึงยอมพยักหน้าให้คนของตนเอง ปล่อยมือจากการจับกุมนางเอาไว้ สตรีร่างเล็กสบัดข้อมือเล็กน้อยคลายความเมื่อยขบ

”พี่สาวของข้า…นางอยู่ที่ใด!!“ ก่อนหน้านี้พี่สาวนางริอาจปีนขึ้นเตียงรัชทายาทปีศาจ ทั้งที่เป็นสตรีซื่อบื่อ จะเอาความคิดพวกนี้มาจากไหน!! ไป๋รั่วซีหาคำตอบมาตลอด แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของรองแม่ทัพชั่วผู้นี้ก็เข้าใจทันที…เขามีส่วนกับเรื่องนี้แน่นอน!!

”สตรีที่โง่งมจนเทิดทูลความรักเช่นนั้น เจ้าคิดว่าถูกชาวเมืองเหยียดหยามและด่าทอเรื่องเป็นสตรีหยำฉ่า กล้ายั่วยวนรัชทายาท จะกล้ามีชีวิตอยู่ต่อหรือ ข้าก็แค่มอบผ้าขาวให้นาง1ผืน นางก็ยินดีรับมันไปแต่โดยดี เห็นหรือไม่…ตั้งแต่ต้นจนจบนางมีแต่ความโง่เขลาและเป็นได้แค่หุ่นเชิดที่รอรับคำสั่งจากข้าเท่านั้น!!“ ไป๋รั่วซียกยิ้มขื่น

นางหัวเราะในลำคอ ก่อนจะทนไม่ไหวแหงนหน้าขึ้นหัวเราะกลางสายฝน หัวเราะจนดังลั่นลานจวนสกุลไป๋ที่มีแต่ศพคนในจวนนอนตายเกลื่อนกลาดดูน่ากลัวพิลึก

”ฮ่าๆ ฮ่าๆ ฉลาด ฮ่าๆ ฉลาดจริงๆ“

ทหารชั่วทั้งหลายกำดาบแน่น หยางจื่อซวนขบฟันจนกรามโหนกนูน

”เจ้าหัวเราะอะไร!!“

”นายท่านมิใช่ว่าแม่นางน้อยไป๋ผู้นี้วิปลาศไปแล้วหรือขอรับ!!“