เข้าสู่ระบบแชร์
ไม่ปล่อย
วันที่เผยแพร่:
2026-08-21 21:31:29
บทล่าสุด
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ยุ่งยาก
คำพูดนั้นทำนางที่หลับตาลงเพราะความเจ็บลืมตาพึ่ง“ท่าน…หึงหวงข้าหรือ!!” ท่าทางอมยิ้มนิดๆทำเขาวางสีหน้าไม่ถูก“เพ้อเจ้ออะไร!! ข้าแค่คิดว่าหากเจ้าตายใครจะเป็นเสาหลักของจวนไป๋ เจ้าไม่เห็นหรือ พี่ชายกับพี่สาวเจ้า…วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแบ้ว!!” นางถอยมานั่งท่าเดิมพร้อมกับหลับตาลงเมื่อสิ่งที่เขาพูดมาเป็นจริงทุกคำ“ข้าเริ่มท้อแล้ว หากกู่ไม่กลับ ข้าจะคัดหางปล่อยวัดให้หมด!!” น้ำเสียงนั้นเด็ดเดี่ยวแต่มุมปากเขากลับกระตุกขึ้นสูง“ว่าแต่…ท่านมาได้อย่างไร?” แม้ถามแต่ยังคงหลับตา นางกลัวใจตัวเอง กลัวจะกระโจนเข้าไปหาเขาและทำตามใจชอบ เพื่อขอบคุณที่เขาแก้แค้นให้คนสกุลไป๋ในชาติที่แล้ว“เมื่อวาน ที่เจ้าบอกว่าให้การบ้านข้าไปทำ…ข้ารู้คำตอบแล้ว” นางไม่ตื่นเต้นเพราะรู้คำตอบอยู่แล้ว ทำเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น“แล้วท่านได้คำตอบหรือยัง”“ยัง” นางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอก“เช่นนั้นข้าจะบอกให้…” นางลืมตาและลุกขึ้นนั่งดีๆ แม้ร่างกายเจ็บปวดจนแทบจนแหลกสลายก็วางเฉยไม่ได้“ว่ามาเถอะ!!” นางมองตรงให้เขารับความจริงใจจากนาง“องค์ชายสาม ข้าไม่รู้จุดประสงค์ว่าการเข้าร่วมการกระทำชั่วร้ายนี้เพราะถูกบังคับหรือว่าต้องการสิ่งใด แต่องค
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน นั่นน้องสาวข้า!!
มีดเล่มเล็กลอยลิ่วตามแรงขว้างปาไปปักลงบนหัวไหล่เขาทันที“นังเด็กสกุลไป๋ เจ้าทำบ้าอะไร!! ข้าไม่ยอมโดนจับหรอกโว้ย!!” เขาคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่มือยังคงกุมบังเหี่ยนหลังม้าเอาไว้แน่น พร้อมบังคับให้มันทะยานออกไป“ทำให้เจ้าตายทั้งเป็นอย่างไรเล่า!!” นางควบม้าเร่งความเร็วขึ้นไปอีก แววตาของนางมุ่งมั่นจะจัดการเขาให้ได้ ความแค้นนี้นางไม่เก็บเอาไว้อีกแล้ว นางควบมาให้วิ่งออกไปเที่ยบข้างก่อนจะมองเขานิ่ง ด้านหน้ามีหน้าผาอยู่แต่นางไม่สน“จื่อซวน บอกข้ามา เจ้าต้องการอะไร!! แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!!” ชาตินี้นางต้องมีพยาน ต่อให้นางตาย พี่ชายก็จะจัดการต่อเอง“ข้าไม่บอก!! ข้าจะทำอะไร มันก็ไม่เกี่ยวกับเด็กน้อยอย่างเจ้า!!” เขายังคงท้ายทาย และเพราะนี่คือเฮือกสุดท้ายแล้ว เขาเตรียมวิ่งไปใกล้หน้าผา และตั้งใจจะบังคับม้าให้หักหลบไปอีกทาง เพื่อให้พี่ชายนางที่ตามมาด้านหลังทรงตัวไม่อยู่และอาจตกเหว“หึ!! ก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ข้าอยากเอาชีวิตเจ้ามากกว่า!!” พูดจบนางเที่ยบมาจนใกล้ก่อนกะระยะสายตา จิตใจแน่วแน่และตั้งมั่นก่อนจะคว้าตัวชายชั่วผู้นั้นเอาไว้มั่นและกระชากลงจากหลังม้าไปพร้อมกัน ตุบ!! ทั้งนางและเขากลิ้งไปตามทางอ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ไม่ปล่อย
“จิ่งเจา เจ้าจะออกเรือนกับจื่อซวนอยู่ใช่หรือไม่” เหลียงคุนที่เงียบมานาน สุดท้ายเมื่อเห็นบุตรชายยืนก้มหน้าก็ถอนหายใจ เขาคิดว่าบุตรชายก็คงกู่ไม่กลับอีกแล้วเช่นกัน“ท่านพ่อ ข้า…” จิ่งเจาที่อยากจะลองร้องขออีกหนรีบเดินไปหาบิดา แต่ผู้เป็นพ่อกลับใช้ฝ่ามือตบเบาๆที่หลังมือของนาง“หากเจ้าเลือกแล้วพ่อก็จะไม่ขวาง แต่เจ้าจงรู้ไว้ สกุลไป๋คือซากปรักหักพังที่เจ้าทิ้งขว้าง ไปเถอะ ไปตามทางที่เจ้าเลือก” น้ำตานองอาบหน้า หันหน้ามาหาใครทุกคนก็มองนางอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่มีอ้อนวอนให้อยู่อีกแล้ว“ท่านพี่” จิ่งเจาหันไปหาจื่อซวนที่พยายามยืนเงียบที่สุด เขาถอนหายใจก่อนยินยอม“ไปเถอะ!!” ตอนนี้ไม่ต่อความยาวใดๆแล้ว เขาไม่อยากให้เรื่องบางเรื่องมันโผล่ขึ้นมาจากผืนดินที่เขาฝังเอาไว้ คนสองคนที่กำลังจะก้าวเท้าขึ้นรถม้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ยอมถอยออกไปตั้งหลัก เหวินหลงที่ยังไม่ได้จัดการอดีตทหารคู่ใจของตัวเองเตรียมเข้าขวาง แค่ร่างสตรีที่อยู่ข้างกายกลับวิ่งไปกระชากแขนจื่อซวนผู้นั้นเอาไว้สุดแรง!!“จื่อซวนท่านจะทิ้งข้าเช่นนี้ไม่ได้!! ท่านจะปล่อยให้ข้าเจอความยากลำบากคนเดียวได้อย่างไร!!”คำพูดนี้ทำทุกคนเบิกตากว้าง มีเพียงรั่วซีที่
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน เงียบงัน!!
น้ำเสียงนั้นเยียบเย็นและเด็ดขาด ”รั่วซี เจ้ามากเกินไป!!“ จิ่งเจาออกหน้าแทนสามี จนลืมตัวหันมาตวาดน้องสาวเสียงดังลั่น“น้องเล็กมากเกินไปงั้นหรือ ? แต่ข้าว่า…เจ้ามากกว่าที่มากเกินไป” ร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากมุมนึงมีสีหน้าขึงขัง เขาตรงเข้ามากลางวงสนทนาที่ไม่มีบิดาก่อนตวัดมือขึ้นตบลงบนแก้มของน้องสาวคนรองเพี้ยะ!!“พี่ใหญ่!!”“ท่านแม่ทัพ!!”“พี่ใหญ่!!/เหวินหลง!!” รั่วซีรีบคว้านแขนพี่ชายแต่ไม่ทัน เขาทีบลงบนอกจื่อซวนเต็มแรงพลั่ก!!“อึก!!”“พี่ใหญ่ท่านบ้าไปแล้ว!! ท่านทำร้ายสามีข้าได้ยังไง!!” รั่วซีมองพี่สาวตัวเองด้วยความเดือดดาร ก่อนหน้านี้ปฏิเสธเสียงแข็งแรงไม่มีใจให้จื่อซวน ดึงดันให้นางแต่งงานกับชายผู้นร้ให้ได้!! แต่วันนี้กลับรักเขาเสียเต็ทประดา!!“ข้ารับรายงานจากคนของข้ากับเรื่องเกิดขึ้นเมื่อวานแล้ว มีสักครั้งไหมจิ่งเจา ที่เจ้าจะหวนคิดว่า บิดามารดารักเจ้ามากแค่ไหน!!” ทหารที่ติดตามพี่ชายของนางรีบเข้ามาประจำการพร้อมจัดการหากจื่อซวนคิดอยากลองดี“พี่ใหญ่ท่านจะรู้อะไร!! ในเมื่อท่านอยู่แต่สนามรบ ข้าคิดจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า!!” เหวินหลงที่ได้ยินน้องสาวที่คลานตามกันมาพูดแบบนี้เป็นครั้งแรกกัดฟ
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน บาดหมางใจ
คำถามของมารดาทำนางหายใจไม่ทั่วท้อง เรื่องชั่วของพี่สาวในชาติที่แล้วนางละเว้นไว้ไม่ได้เอ่ยให้มารดาฟัง แม้บิดาจะรู้แต่ท่านก็เงียบเอาไว้ ความไม่สบายใจนี้ไม่อยากส่งต่อไปไหนทั้งนั้น“ไม่รู้จริงๆเจ้าค่ะ นางไม่ได้…ตายพร้อมกับพวกเรา” เรื่องคำพูดที่วัดร้างนางก็ไม่ได้หยิบยกมาพูดให้มารดาไม่สบายใจเช่นกัน“เห้ออออ” เสียงถอนหายใจอย่างปลงตกไม่ทำให้รั่วซีรู้สึกดีขึ้น“สินเดิม แม่แบ่งให้ทุกคนเท่าๆกันคน คนละ150หีบ นั่นของพี่ใหญ่เจ้า นั่นก็ของเจ้า และนี่ก็ของพี่สาวเจ้า แม่จะให้นางไปแค่ครึ่งเดียว หลังนางคลอดแม่ค่อยส่งไปอีกครึ่ง อย่างน้อย…หากนางถึงทางตัน นางก็ยังมีที่ให้ถอยหลังกลับ” เป็นดั่งที่นางคิดมารดาไม่ใช่คนใจร้าย ทั้งยังมีแผนไว้ในใจ“ท่านแม่ หากพี่ใหญ่พาคนกลับมา” นางมั่นใจว่าอย่างไรก็ต้องพามา ในชาติที่แล้วก็เป็นเช่นนี้ และครานั้น จวนไป๋ต้อนรับเม่ยหลินอย่างดี กินนอนที่นี่ รอเข้าพิธีแต่งงาน แต่ไม่นานหลังพี่ชายนางกลับไปชายแดนเปี้ยนจิ้งที่ถูกจู่โจมอย่างรวดเร็ว สตรีผู้นั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เม่ยหลินร้องขอสินเดิมในส่วนของพี่ชาย บอกว่าจะกลับบ้านเดิม ซึ่งนางก็ยอมแต่โดยดี สุดท้ายจึงรู้ว่านางมีลูกกับจื่อซวน
ย้อนเวลากลับมาพลิกชะตาคนทั้งจวน ร้อนเป็นไฟ2
“เจ้าอาจหาญเอ่ยต่อหน้ารัชทายาทว่ามีใจรัก เจ้าเอ่ยปากขอพระราชทานสมรสจากฮองเฮา ฮึก!! เจ้าถูกปีศาจตนใดเข้าสิง!! หรือมโนสำนึกของเจ้ามันถูกหมากินไปแล้ว!!” ไป๋เหลียงคุนเชื่อแล้วว่าข่าวคาวแบบนี้จะไปไวเหมือนไฟลามทุ่งรั่วซีมองความพังพินาจในบ้านด้วยแววตาเจ็บปวด ถึงย้อนเวลากลับมาได้ นางเปลี่ยนเส้นทางชีวิตทุกคนแล้วก็จริง แต่มันเหมือนมีราคาที่ต้องจ่าย บ้านของนางร้อนเป็นไฟไม่เหลือชิ้นดีทีเดียว”พ่อเจ้าถึงจะเป็นพ่่อค้าที่ทำงานรับใช้ราชวงศ์มาหลายสิบปี คุณความดีมีมากมาย พี่ชายเจ้าสละชีวิตตัวเองไปเฝ้าชายแดนเป็นทัพหน้า แต่เจ้า!! หัวใจเจ้า ตัวเจ้าหมกมุ่นอยู่กับเรื่องรักใคร่และความโลภที่…ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร!!“ จ้าวซือหอบหายใจแรง”ข้ากับน้องเจ้าเสนอให้เจ้าแต่งงานกับชายที่รักอย่างจื่อซวน แต่เจ้าปฏิเสธบอกว่ามีใจภักดีกับรัชทายาท จนข้าต้องหาคู่ที่เหมาะสมให้เจ้าใหม่ สุดท้าย…เจ้าหลอกพวกเราทั้งหมด!!“ ไม่เคยเลยสักครั้งที่มารดาจะมองนางด้วยสายตาผิดหวังเช่นนี้ จิ่งเจายังคงเกาะขามารดาเอาไว้แน่น และปล่อยเสียงร้องโฮออกมาอย่างไม่อาย”สกุลไป๋ ป่นปี้เพราะเจ้า แม่ไม่รู้หรอกนะ ว่าเจ้าทำเช่นนี้ด้วยเหตุผลอะ
บางทีคุณอาจจะชอบ
แต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม122.6K viewsท่านพ่อ...ข้าคือบุตรสาวของท่าน
SnailW23.1K viewsวังวนแห่งรัก หมอหญิงพลิกชีวี
ทองประกาย169.9K viewsท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน61.5K viewsศิษย์พี่เจ้าขา ศิษย์น้องพวกนี้รังแกข้า 18+
วันว่างว่างของหญิงใหญ่30 viewsหอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย
ภัสสพิชชา2.0K viewsข้าจะร้ายให้สุดทาง
ธชิรินญ์63 viewsล่าปีศาจหมู
เฟยหรง35 views
