สัญญาณ (1)

                สายตาของเฉินอวี้หลันเคลื่อนไปยังชายหนุ่มที่กำลังอมยิ้มอยู่กับผ้าพันแผลที่นางเป็นคนพันให้ ในใจเต็มไปด้วยความสับสน

                “ข้าว่าเขาต้องชอบท่านมากๆ เป็นแน่” ไฉเม่ยหุยกระซิบสิ่งที่คาดเดา

                เฉินอวี้หลันได้ยินก็นิ่งไปเล็กน้อย นับตั้งแต่ที่นางได้เจอกับเขาครั้งแรกที่จวนสกุลเฉิน ครั้งนี้ก็เป็นครั้งที่สองเท่านั้น ความสัมพันธ์ที่นางมีต่อเขาสมควรจะห่างเหินยิ่งกว่าพ่อค้าขายซาลาเปาที่นางมักจะแอบหนีไปซื้อเสียด้วยซ้ำ

                แล้วเช่นนั้นเขาจะถูกใจนางได้อย่างไร เจอหน้ากันครั้งแรกก็ไม่ทำความรู้จักอะไรแต่กลับสู่ขอนางตรงๆ เห็นได้ชัดเจนว่าเขาเข้าหานางเพราะมีผลประโยชน์บางอย่างที่เขาจะได้หากแต่งงานกับนาง

                ไฉเม่ยหุยเห็นสีหน้าตึงเครียดของเฉินอวี้หลันก็คิดว่าอีกฝ่ายคงยังตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจึงไม่กลัวว่าจะเผลอไปรบกวรนอีก “เช่นนั้นข้าขอตัวไปไหว้พระก่อนนะ”

                เฉินอวี้หลันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปจ้องมองเซียวซู่หยางอีกครั้งด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ

                ราวกับรับรู้ถึงสายตาของนางได้ เพราะเขาก็หันกลับมามองนางเช่นกัน

                สายตาที่คมกริบของเขาทำให้เฉินอวี้หลันรู้สึกราวกับโจรที่ถูกจับได้ จนต้องรีบหันหน้าหนีทันที ทั้งๆ ที่ในใจก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะหันหนีเขาด้วยเหตุใด ทำให้นางไม่ได้สังเกตเห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของเขา

                เฉินอวี้หลันทอดถอยใจระหว่างที่รอมารดาไหว้พระอยู่ พลันรู้สึกว่าวันนี้เจอเรื่องหนักเสียเหลือเกิน พูดกันตามตรงว่าถ้าหากไม่ได้เขาไปช่วยเหลือได้ทันท่วงที นางคงจะตกเป็นเหยื่อของโจรป่าพวกนั้นแล้ว

                ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ ชอบกล เหตุใดเซียวซู่หยางจึงปรากฏตัวได้เหมาะเจาะเช่นนั้น หรือว่า...?

                เฉินอวี้หลันหันหน้ามองเขาอีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงไปหาเขา จนกระทั่งถึงระยะที่ใกล้มากพอที่จะจ้องหน้าของเขาได้ นางก็เอ่ยคำพูดออกมาอย่างช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ “เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่?”

                เซียวซู่หยางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเฉินอวี้หลันพลันอึ้งไปเล็กน้อย “ข้าเพียงมีนัดกับใครบางคนเท่านั้น”

                “ท่านจะบอกว่าท่านนัดคนไว้พอดีกับที่ข้ามาที่นี่” เฉินอวี้หลันหรี่ตา ก่อนจะจงใจกดเสียงให้ต่ำลง “มันจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนั้นด้วยหรือ?”

                “ถูกต้อง” เซียวซู่หยางพยักหน้า ก่อนจะเบนสายตาไปทิศทางอื่นอย่างจงใจ “อาจจะเป็นเรื่องบังเอิญอย่างที่เจ้าว่าก็ได้”

                คำตอบจากใบหน้าที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มของเขา รวมไปถึงอาการอึ้งเมื่อนางถาม ทำให้นางมั่นใจได้ทันทีว่าเขาจะต้องแอบสะกดรอยตามนางกับมารดามาอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกโมโหยิ่งนัก

                “ท่านแอบสะกดรอยตามข้า!”  ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนช่วยนางไว้จากเงื้อมมือของโจรป่า แต่การที่ต้องถูกสะกดรอยตามเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่นางจะยอมรับได้จริงๆ

                “ข้ายังมิได้พูดเลยว่าข้าสะกดรอยตามเจ้า” เซียวซู่หยางทำท่าใสซื่อบริสุทธิ์เต็มที่ “ข้าเพียงแค่บอกว่าการที่ข้านัดคนที่นี่จนได้เจอกับเจ้าอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้”

                “เรื่องบังเอิญอะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนั้น” เฉินอวี้หลันกัดฟัน อยากจะใช้กำปั้นต่อยคนตรงหน้าเสียเหลือเกิน “ท่านยอมรับความจริงมาเสียดีๆ ว่าท่านแอบสะกดรอยตามข้า”

                “ก็ข้ามิได้สะกดรอยตามเจ้า” เซียวซู่หยางปฏิเสธหนักแน่น แต่ด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเขาทำให้ความน่าเชื่อถือของเขาลดลงฮวบฮาบ “จะให้ข้ายอมรับได้อย่างไร”

                เฉินอวี้หลันกำหมัดแน่ มองหน้าเขาอย่างโกรธแค้น อยากระบายความโมโหที่อัดแน่นอยู่เต็มอกใส่เขาสักหมัด แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่ว่าทั้งขนาดร่างกายหรือพละกำลัง นางล้วนเป็นรองเขาอย่างสิ้นเชิง

                เซียวซู่หยางเห็นท่าทางอดกลั้นเช่นนั้นของนางก็เชิดหน้าขึ้นก่อนเผยยิ้มกว้างราวกับผู้ชนะ

                เฉินอวี้หลันพลันนึกได้ว่าเขามาสู่ขอนาง เช่นนั้นเขาคงไม่ต้องการให้การกระทำอันเสียเกียรติเช่นนี้เข้าถึงหูของครอบครัวนางเป็นแน่ “ดี ในเมื่อท่านไม่ยอมรับ ข้าก็นำเรื่องนี้ไปบอกท่านแม่ของข้า”

                บุรุษมากแผนการและคาดเดาไม่ได้ผู้นี้ ยิ่งอยู่ห่างได้เท่าไรยิ่งดี ดังนั้นนางต้องดึงมารดามาเป็นพวกให้ได้

                เซียวซู่หยางได้ยินก็ ชะงักไป เขาก้มหน้ามองนางและเอ่ยเบาๆ “ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าได้ทำเช่นนั้นดีกว่า”

                คำพูดของเขาทำให้นางยิ่งแน่ใจจนอดที่จะยิ้มในใจไม่ได้ เมื่อในที่สุดนางก็สามารถอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่าอีกฝ่ายได้สำเร็จ “ข้าอยากจะรู้จริงๆ ว่าท่านแม่ของข้าจะจัดการท่านอย่างไร”

                เพิ่งจะพูดจบ นางก็เห็นมารดาเดินออกมาจากอารามพอดี จึงรีบวิ่งไปหามารดาพร้อมตะโกนเรียกเสียงดังโดยไม่สนใจเซียวซู่หยางอีก “ท่านแม่”

                “มีอะไรหรือ?” เฉินฮูหยินจับมือบุตรสาวที่วิ่งมาหาก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ เซียวซู่หยาง

                “ก็...” เฉินอวี้หลันเหลือบมองเซียวซู่หยางอีกครั้งหนึ่ง แต่พอเห็นว่าเขากำลังยิ้มให้โดยไม่มีท่าทีหวาดกลัวราวกับมั่นใจว่านางจะไม่พูดก็ยิ่งโมโห “ท่านแม่ทัพเซียวแอบสะกดตามรอยข้ากับท่านมาจนถึงที่นี่”

                สิ้นคำพูดของเฉินอวี้หลัน สายตาของเฉินฮูหยินก็เผยแววไม่อยากจะเชื่อ นางจ้องมองใบหน้าบุตรสาวอยู่พักหนึ่งก่อนจะหันไปมองแม่ทัพเซียว จากนั้นก็ยิ้มออกมา

                “แม่ว่าเจ้าเข้าใจผิดแล้ว” เฉินฮูหยินตบหลังมือของบุตรสาวเบาๆ “แม่เป็นคนนัดให้เขามาที่นี่เอง”

                เฉินอวี้หลันได้ยินสิ่งที่มารดาพูดออกมาก็ได้แต่อ้าปากค้าง พอนางหันไปมองเซียวซู่หยางก็เห็นเขากำลังหันหน้าหนีไปเพื่อกลั้นหัวเราะอยู่

                นางได้แต่กรีดร้องออกมาในใจ อยากจะวิ่งเข้าไปต่อยเขาจริงๆ เสียเหลือเกิน เห็นได้ชัดเลยว่าเขาจงใจปั่นหัวนาง...!

                แต่ด้วยมารดาที่ยังยืนอยู่ข้างๆ นางจึงทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย นอกจากข่มกลั้นจิตใจที่กำลังโกรธแค้นของตัวเอง

                เฉินอวี้หลันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าไปจนเต็มปอด ก่อนจะหันมากล่าวอย่างอ่อนแรงราวกับจิตใจออกจากร่างไปแล้วกับมารดา “ท่านแม่ ลูกขอตัวไปไหว้พระก่อน”

                เฉินฮูหยินยิ้มพลางพยักหน้าให้บุตรสาว พอเห็นว่าบุตรสาวเข้าไปในอารามแล้ว นางก็เดินมาเอ็ดเซียวซู่หยางเบาๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าจงใจทำให้นางเข้าใจผิด”

                แม้จะถูกดุ แต่เซียวซู่หยางก็ยอมรับตรงๆ เพราะเขาเห็นว่าในดวงตาของเฉินฮูหยินมีแววเอ็นดูอยู่ “สมกับเป็นท่านจริงๆ แม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่สามารถรอดไปจากสายตาท่านได้”

                “มัวแต่ทำตัวอย่างนี้ แล้วเมื่อไหร่นางถึงจะจำเจ้าได้เล่า” เฉินฮูหยินส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย

                เซียวซู่หยางเพียงแค่ยิ้มไม่ยอมตอบ เอาแต่เหม่อมองแผ่นหลังของเฉินอวี้หลันที่เพิ่งเดินเข้าไปในอารามเท่านั้น