ปลอมตัว (1)

                ไฉเม่ยหุยเห็นสีหน้าของเฉินอวี้หลันนิ่งไปก็สงสัย “พี่อวี้หลันคิดอะไรอยู่หรือ?”

                เสียงของไฉเม่ยหุยเรียกสติของเฉินอวี้หลันให้ดึงกลับมาสู่ปัจจุบันทันที “ข้าแค่พยายามลองคาดเดาใบหน้าของบุรุษในดวงใจเจ้าเฉยๆ”

                “ข้าว่าท่านต้องคาดเดาไม่ออกแน่” ไฉเม่ยหุยอมยิ้มราวกับกำลังครอบครองสมบัติชิ้นหนึ่งอยู่

                “ชักอยากเห็นด้วยตาตัวเองแล้วสิ” เฉินอวี้หลันแสร้งพูดด้วยความสนใจ

                “ที่บ้านข้าเป็นโรงเตี๊ยมเล็กๆ ชื่อว่าโรงเตี๊ยมโชคดี อยู่ตรงประตูทางใต้ หากวันไหนท่านว่างก็แวะมาก็ได้” ไฉเม่ยหุยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “แต่ข้าไม่รับประกันนะว่าท่านจะได้เจอ เพราะดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะยุ่งมากๆ”

                เฉินอวี้หลันไม่คาดฝันแม้แต่น้อยว่าจะได้ข้อมูลส่วนนี้จากไฉเม่ยหุย แม้จะเป็นเบาะแสที่ยากแก่การสืบค้น แต่ก็ถือเป็นร่องรอยแรกและร่องรอยชิ้นเดียวที่นางรู้เกี่ยวกับจูป๋ายเจี่ยน “เช่นนั้นข้าจะต้องแวะไปหาให้ได้”

                หลังจากเดินลงมาพลางพูดคุยกัน ทั้งสี่ก็ลงมาถึงด้านล่างโดยไม่รู้ตัว เซียวซู่หยางที่เดินทางมาเองก็เดินขึ้นรถม้าของจวนแม่ทัพไป ส่วนไฉเม่ยหุยก็เกรงใจสองแม่ลูกจึงเดินทางกลับด้วยตัวเองเช่นกัน สุดท้ายจึงเหลือแค่เฉินอวี้หลันกับมารดานั่งรถม้ากลับจวนกันแค่สองคนเท่านั้น

                ระหว่างที่นั่งรถม้าอยู่ เฉินอวี้หลันก็อดถามมารดาด้วยความสงสัยไม่ได้ “ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงชักชวนให้แม่ทัพเซียวมาที่นี่หรือ?”

                เฉินฮูหยินที่มีรอยยิ้มเต็มไปใบหน้าจากการที่ได้ไหว้พระก็อึ้งไปเล็กน้อย “แม่เพียงแค่รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยน่าจะได้อยู่ในเมืองหลวงมากนักจึงน่าจะไม่รู้จักสถานที่เช่นนี้ ก็เลยลองเอ่ยปากชวนเขาเฉยๆ”

                “ท่านแม่ ลูกรู้ว่าท่านกำลังโกหกอยู่”

                “ปิดบังเจ้าไม่ได้จริงๆ” เฉินฮูหยินยิ้มไปจนถึงดวงตา “ที่จริงแล้วท่านพ่อของเจ้าขอให้แม่ลองชวนเขาดู บางทีอาจจะทำให้เขากับเจ้าสนิทกันมากขึ้นก็ได้”

                เฉินอวี้หลันได้ยินก็กอดอกแน่น ทำปากยื่นอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก “ท่านพ่อนะท่านพ่อ จู่ๆ ก็แนะนำใครก็ไม่รู้มาให้รู้จัก ข้าจะไปสนิทกับเขาได้อย่างไรกัน”

                ท่าทางของบุตรสาวทำให้เฉินฮูหยินอมยิ้มพลางมองด้วยสายตาอบอุ่น รับฟังคำบ่นของบุตรสาวตลอดทางจนถึงจวนโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

                หลังจากลงจากรถม้า ก่อนที่มารดาจะกลับเรือนของนางไป ก็ได้กล่าวทิ้งท้ายให้บุตรสาวฟังเรื่องหนึ่ง

                “เจ้ารู้หรือไม่ พอแม่ทัพเซียวรู้ว่าเจ้าวิ่งหนีโจรเข้าไปในป่า เขาก็รีบร้อนไปช่วยเจ้าทันทีเลยนะ”

                เมื่อได้ยินคำพูดของมารดา รวมไปถึงคำพูดที่ไฉเม่ยหุยเคยกล่าวกับนาง ในใจของเฉินอวี้หลันก็รู้สึกว่านางมองเห็นใบหน้าร้อนใจของเขาขึ้นมาจางๆ แต่นางก็ยังไม่อาจยืนยันได้ว่าที่เขาเข้าหานางเพราะรักนางจริงๆ มิใช่เพราะผลประโยชน์บางอย่าง

                 แต่เรื่องของคนบ้าที่ชวนให้โมโหอย่างเซียวซู่หยางผู้นั้นก็ถูกนางโยนทิ้งไปในทันที เมื่อนางนึกถึงเบาะแสที่จะช่วยให้นางเข้าถึงตัวจูป๋ายเจี่ยนที่ได้รู้มาอย่างไม่คาดฝัน

                เฉินอวี้หลันค่อยๆ เดินไปยังเรือนของตัวเองพร้อมกับใช้ไล่เรียงความคิดในหัว เมื่อไปถึงนางก็จัดการเขียนจดหมายขึ้นมาสองฉบับและขอให้เสี่ยวหลินช่วยนำจดหมายฉบับนี้ไปส่งให้คนสองคน คือเจ้าของโรงเตี๊ยมเมฆคล้อยกับหลงจู๊ของหอสุราเซียนเมามาย โดยให้เข้าอ่านจดหมายและให้คำตอบทันที

                ในเมื่อข่าวสารด้านนอกต้องรอเวลาถึงจะคืบหน้า เฉินอวี้หลันก็ตัดสินใจจะลองตรวจสอบดูว่าการได้เป็นเกี่ยวดองกับตระกูลเฉินมีข้อดีอะไรกันแน่

                หลังจากนั้น นางก็ใช้เวลาขลุกตัวอยู่ในห้องอักษรของจวนสกุลเฉินอีกครั้งเพื่อค้นหาว่าตระกูลเฉินของนางได้ซ่อนอะไรไว้อยู่กันแน่

                แต่น่าเสียดายที่นอกจากบันทึกเก่าๆ ที่นางเคยอ่านแล้ว นางก็ไม่เจอข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์อีก

                หากจะให้ไปถามมารดาว่าข้อดีที่ได้แต่งเข้าตระกูลเฉินคืออะไรก็คงได้คำตอบอย่างแน่นอน แต่มารดาจะต้องสงสัยเป็นแน่ว่าเหตุใดนางถึงถามคำถามเช่นนั้น ซึ่งจะให้บอกว่าอนาคตจูป๋ายเจี่ยนจะสังหารนางเพราะต้องการบางอย่างจากตระกูลเฉินก็คงไม่ได้

                สุดท้ายเฉินอวี้หลันก็ทำได้เพียงไล่อ่านบันทึกเก่าๆ แบบผ่านๆ จบเล่มหนึ่งก็หยิบเล่มใหม่มาอ่านต่อโดยที่ไม่ได้อะไรเลย

                จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม นางก็รู้สึกว่าน่าจะถึงเวลาที่เสี่ยวหลินจะกลับมาแล้ว จึงตัดสินใจเก็บบันทึกเหล่านั้น และค่อยมาดูหลังจากนางมีเวลาว่างก็แล้วกัน

                หลังจากกลับเข้าเรือนของตัวเองได้ไม่นาน เฉินอวี้หลันก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตูจึงเอ่ยปากอนุญาต “เข้ามาได้”

                เสี่ยวหลินที่ถูกมอบหมายให้นำจดหมายไปส่งเดินเข้ามาในห้อง “ขออภัยคุณหนูที่ข้ามารายงานช้าเจ้าค่ะ”

                “ไม่เป็นไร” เฉินอวี้หลันส่ายหน้าเบาๆ “แล้วจดหมายส่งถึงมือของทั้งสองคนหรือไม่?”

                “ส่งถึงมือเจ้าค่ะ” เสี่ยวหลินรายงาน “เจ้าของโรงเตี๊ยมเมฆคล้อยอ่านจดหมายเสร็จแล้วก็กล่าวว่ายังไม่มีกำหนดการ ส่วนหลงจู๊ของหอสุราเซียนเมามายกล่าวว่าอีกสามวันเขาจะมาที่หอเจ้าค่ะ”

                คำว่า เขา ที่เสี่ยวหลินเอ่ยทำให้เฉินอวี้หลันยิ้มออกมา นางหยิบก้อนเงินให้เสี่ยวหลินก้อนหนึ่ง “ขอบใจเจ้ามาก”

                ขณะที่เสี่ยวหลินกำลังจะออกจากห้องไป เฉินอวี้หลันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงเรียกให้อีกฝ่ายหยุดก่อน “เสี่ยวหลิน เจ้าช่วยเตรียมของพวกนั้นให้ข้าที”

                เสี่ยวหลินทำหน้าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อนึกออก “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะรีบเตรียมการให้”