สัญญาณ (2)

                ทางด้านเฉินอวี้หลันที่รู้ว่าตัวเองถูกปั่นหัวก็พยายามสงบใจ ไม่อยากคิดถึงเรื่องของคนบ้าผู้นั้นอีก

                ภายในอารามถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย ตรงกลางด้านในสุดมีพระพุทธรูปทองเหลืองตั้งตระหง่าน ล้อมรอบด้วยรูปปั้นองค์เล็กที่วางอยู่เรียงราย มีเทียนนับร้อยเล่มถูกจุดเพื่อให้แสงสว่าง กลิ่นควันธูปและกำยานแผ่กระจายไปทั่ว

                มีสตรีสองสามคนกำลังก้มกราบพระพุทธรูปทองเหลืองด้วยความศรัทธา ด้านหน้าสุดมีหลวงจีนเยาว์วัยผู้หนึ่งกำลังหันหน้าเข้าหาพระพุทธรูปพร้อมกับอ่านพระคัมภีร์อยู่

                เฉินอวี้หลันค่อยๆ คุกเข่าลงด้านหลังพลางจ้องมองดวงตาของพระพุทธรูปอย่างเงียบๆ

                ทว่าหลังจากผ่านไปเพียงแค่ชั่วขณะเดียว นางก็รู้สึกเหมือนภายในจิตใจของนางว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่เลย นอกจากความรู้สึกเลื่อมใสต่อรูปปั้นทองเหลืองที่อยู่เบื้องหน้า จึงก้มกราบพระพุทธรูปสามครั้งด้วยความนับถือที่มาจากใจจริง

                ทว่าหลังจากที่เงยหน้าขึ้นมา นางก็เห็นว่านอกจากตัวนางแล้ว คนที่เคยอยู่ในอารามกลับหายไปจนหมด มีเพียงหลวงจีนชราผู้หนึ่งนั่งหันหลังให้พระพุทธรูปกำลังนับลูกประคำในมือพร้อมกับสวดมนต์ด้วยเสียงที่แผ่วเบา

                เฉินอวี้หลันที่รู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง แต่นางก็ไม่อยากรบกวนหลวงจีนชราจึงคิดจะลุก ทว่าเสียงของท่านกลับดังขึ้นเสียก่อน

                “สีกาเฉิน โอกาสครั้งที่สองคือบททดสอบอันแสนยากลำบากที่สวรรค์มอบให้ ขอให้สีกาอย่าได้ท้อแท้”

                ทันทีที่หลวงจีนชรากล่าวจบ นางก็มองเห็นแสงสว่างแสบตาสาดส่องออกมาจากด้านหลังของหลวงจีนจนนางลืมตาไม่ขึ้น

                กระทั่งนางรู้สึกว่าแสงสว่างน่าจะหายไปแล้วจึงลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าสตรีสองสามคนกับหลวงจีนที่อ่านพระคัมภีร์ก็ล้วนแต่ยังอยู่ที่เดิมมิได้หายไปไหน แต่กลับไร้ซึ่งร่องรอยของหลวงจีนชราคนนั้น

                เฉินอวี้หลันจ้องมองดวงตาของพระพุทธรูปอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าที่ภาพที่นางเห็นและได้ยินเมื่อสักครู่เป็นเพียงภาพหลอนที่นางคิดไปเองหรือไม่ แต่ทุกคำพูดของหลวงจีนชรากลับดังก้องในหัวของนาง

                หลังจากออกมาจากอาราม เฉินอวี้หลันก็เห็นมารดากับเซียวซู่หยางพูดคุยกันอยู่โดยไร้ซึ่งเงาของไฉเม่ยหุย จะว่าไปตอนที่นางเข้าไปในอารามก็ไม่เห็นไฉเม่ยหุยอยู่ข้างในเช่นกัน

                “ท่านแม่ น้องเม่ยหุยยังไม่ออกมาอีกหรือ?” เฉินอวี้หลันถามมารดาอย่างสงสัย เพราะตั้งแต่นางเข้าไปไหว้พระจนถึงออกมาก็ใช้เวลาพักใหญ่แล้ว

                “จะไปว่าข้าก็ไม่เห็นนางเลย” เฉินฮูหยินก็เพิ่งตระหนักได้

                เฉินอวี้หลันคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าคงอาจจะเดินสวนกันโดยไม่ได้สังเกตก็เป็นได้จึงไม่ได้ใส่ใจอีก แต่การที่พวกนางจะกลับไปก่อนโดยไม่กล่าวลาก็คงไม่ดีสักเท่าไร ทั้งสามคนจึงตัดสินใจรอจนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งเค่อ ถึงได้เห็นไฉเม่ยหุยค่อยๆ เดินกลับมา

                “น้องเม่ยหุยไหว้พระนานยิ่ง” เฉินอวี้หลันกล่าวยิ้มๆ

                ไฉเม่ยหยุยก้มหน้ารู้สึกผิด “ขออภัยพี่อวี้หลัน พอดีข้าอยากให้ท่านพ่อหายป่วยไวๆ จึงไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปนานแล้ว”

                “ไม่เป็นไร” เฉินอวี้หลันส่ายหน้า “พวกข้าคิดว่าสมควรที่จะกลับแล้วจึงรอบอกเจ้าเท่านั้น”

                “เช่นนั้นข้าขอไปด้วย” ไฉเม่ยหุยตอบเสียงแผ่ว “พอดีข้ากลัวว่าจะเผลอสะดุดจนตกบันไดอีก”

                หลังจากพูดคุยกันเล็กน้อย ทั้งสี่คนก็เดินลงบันไดหินร้อยขั้นด้วยกัน โดยเฉินฮูหยินกับเซียวซู่หยางเดินลงไปก่อน ส่วนเฉินอวี้หลันกับไฉเม่ยหุยเดินตามอยู่ด้านหลัง

                ขณะที่กำลังเดินกันอยู่นั้น เฉินอวี้หลันก็เห็นว่าไฉเม่ยหุยตั้งใจย่างเท้าเดินลงบันไดเกินไปจึงคิดจะให้ทำบรรยากาศผ่อนคลายลง “ได้ไหว้พระแล้วเจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง”

                “ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อยเจ้าค่ะ” ไฉเม่ยหุยเงยหน้าขึ้นมาตอบ

                “ดีแล้วๆ” เฉินอวี้หลันยิ้มบาง ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามหนึ่งออกไป “จะว่าไป ข้าก็เห็นว่าเจ้ามีใบหน้าน่ารักไม่น้อย จึงสงสัยยิ่งว่ามีผู้ใดได้หัวใจเจ้าไปครองแล้วหรือยัง?”

                ไฉเม่ยหุยได้ยินก็หน้าแดง ก้มหน้าตอบเสียงเบาอย่างเอียงอาย “มีแล้วเจ้าค่ะ”

                ความคิดหนึ่งของเฉินอวี้หลันผุดขึ้นมาในสมองทันที “พอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าบุรุษแบบใดกันที่ได้หัวใจของเจ้าไปครอง”

                “เขาเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดา” ดวงตาของไฉเม่ยหุยเปล่งประกาย “เป็นพี่ชายที่เติบโตมาพร้อมๆ กับข้า ทั้งยังดีกับข้ามากๆ ด้วย”

                “เพียงแค่พูดถึงก็ทำให้เจ้าเคลิบเคลิ้มได้ถึงขนาดนี้ ข้าว่าเขาคงหน้าตาดีมากเป็นแน่” เฉินอวี้หลันแย้มยิ้ม แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา

                ไฉเม่ยหุยพยักหน้ารัวๆ “เขาหล่อเหลางดงามมากเลยเจ้าค่ะ ทุกท่วงท่าล้วนเต็มไปด้วยเสน่ห์ หากมิใช่เพราะว่าเติบโตด้วยกันมา ข้าคงคิดว่าเขาเป็นบุตรชายของขุนนางชั้นสูงเป็นแน่”

                ยิ่งได้ฟังไฉเม่ยหุยพูด เฉินอวี้หลันก็ยิ่งแน่ใจว่าคนที่อีกฝ่ายพูดถึงอยู่จะต้องเป็นจูป๋ายเจี่ยนอย่างแน่นอน

                ในเมื่อจูป๋ายเจี่ยนกับไฉเม่ยหุยรักกันเสียขนาดนี้ตั้งแต่ก่อนที่จะรู้จักนาง เช่นนั้นก็แปลว่าจูป๋ายเจี่ยนเข้าหานางถึงขั้นแต่งงานด้วยทั้งที่มีไฉเม่ยหุยอยู่จะต้องมีเบื้องหลังอยู่อย่างแน่นอน

                แล้วเบื้องหลังนั้นคืออะไรกัน...