ความหวั่นไหว (1)

                เซียวซู่หยางปรายตามองร่างไร้สติที่ปลายเท้าอย่างเย็นชา แต่เขาก็ยอมปล่อยมีดที่อยู่ในมือออกโดยมิได้ลงมือต่ออีก

                สภาพของโจรป่าสามคนที่ถูกเขาเล่นงานล้วนบาดเจ็บสาหัสจนดูไม่ได้ แม้แต่เฉินอวี้หลันที่ใจกล้ามากกว่าคนทั่วไปยังรู้สึกกลัวจนขนที่ต้นคอลุกชัน

                “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?” เซียวซู่หยางถามขึ้นมาโดยไม่ได้หันหน้าไปมองนาง

                “ไม่ ข้ามิได้บาดเจ็บ” เฉินอวี้หลันตอบก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าที่แขนขวาของเขามีเลือดไหลออกมา “ท่านนั่นแหละที่กำลังบาดเจ็บอยู่”

                เซียวซู่หยางมองดูแขนของตัวเองที่เลือดยังไหลอยู่ไม่ยอมหยุดก่อนจะตอบสั้นๆ “บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้น”

                “เลือดไหลขนาดนี้ยังจะบอกว่าเล็กน้อยอีก” นางดึงแขนของเขามาใกล้ๆ จากนั้นก็ฉีกผ้าที่ใกล้จะขาดของตัวเองออกมาพันแผลให้เขาอย่างเงอะงะ “ข้าไม่รู้วิชาแพทย์ แต่คิดว่าทำเช่นนี้น่าจะช่วยห้ามเลือดได้”

                ชายหนุ่มมองสตรีที่กำลังช่วยรักษาเขาด้วยสายตาเหลือเชื่อ มุมปากค่อยๆ ยกเป็นรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับมองนางอย่างอ่อนโยน พลันคิดว่าบาดเจ็บครั้งนี้แลกกับการที่นางเป็นห่วงช่างคุ้มค่าเสียเหลือเกิน

                เฉินอวี้หลันรู้สึกถึงสายตาของอีกฝ่ายก็เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นเขาเอาแต่ยิ้มก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้ “ท่านจะยิ้มอะไรนักหนา”

                เซียวซู่หยางที่ถูกดุก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มที่กว้างกว่าเดิม “ข้าเพียงแค่โล่งใจที่เจ้าปลอดภัยก็เท่านั้น”

                คำพูดของเขาทำให้หัวใจของเฉินอวี้หลันสั่นไหวอย่างแรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา แต่นางก็รีบหันหลบก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้สังเกตเห็น

                นางแปลกใจตัวเองเหลือเกิน เหตุใดนางจึงรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาได้ง่ายเสียเหลือเกิน แม้แต่ตอนที่จูป๋ายเจี่ยนทำความรู้จักกับนาง กว่านางจะรู้สึกว่าใจเต้นกับเขาก็ใช้เวลาไปไม่น้อย

                “อีกสักครู่คนของทางการก็น่าจะมาถึง” เซียวซู่หยางมองดูแขนที่มีผ้าพันไว้อย่างเรียบร้อยด้วยสายตาหลากความรู้สึก ก่อนจะหันไปมองร่างบอบบางที่อยู่ด้านข้าง เขาก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าชุดของนางฉีกขาดจนดูไม่เรียบร้อยอย่างยิ่ง

                เซียวซู่หยางไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาถอดเสื้อคลุมตัวยาวของตัวเองออกมาคลุมให้เฉินอวี้หลันทันที พร้อมกับผูกเชือกไว้ที่เอวของนางอย่างแน่นหนา

                “ท่านทำอะไรของท่านน่ะ?” เฉินอวี้หลันที่ถูกเสื้อของเขาคลุมทับตัวก็รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายอันแสนร้อนแรงที่หลงเหลืออยู่ของเขาจนทำให้นางหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ “จะเอาเสื้อของท่านมาให้ข้าใส่ทำไม?”

                “ชุดของเจ้าขาด หากผู้อื่นเห็นคงไม่ดีแน่” เซียวซู่หยางที่เห็นนางหน้าแดงก็นึกว่านางกำลังโกรธ เขาจึงพูดออกมาเสียงอ่อย “ต่อให้เจ้าจะโกรธหรือไม่ชอบก็ทนหน่อยเถิด”

                เฉินอวี้หลันได้ยินเขาพูดถึงชุดของนางก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขากำลังปกป้องนางอยู่ แต่ต่อให้ถูกดาบมาจ่อที่คอ นางก็จะไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าที่นางหน้าแดงนั้นเป็นเพราะนางกำลังเขินอายอยู่ต่างหาก จึงรีบเอ่ยปากออกมาเสียงเบา “ขอบคุณ”

                ขณะที่บรรยากาศของระหว่างทั้งสองเหลือเพียงความเงียบงัน เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็ค่อยๆ ดังขึ้น เรียกให้เฉินอวี้หลันและเซียวซู่หยางหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน ทั้งสองจึงได้เห็นกลุ่มคนในชุดมือปราบสี่คนกำลังวิ่งมาทางหาทั้งคู่

                “ท่านแม่ทัพ พวกโจรป่าล่ะขอรับ?” หัวหน้ามือปราบที่ได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ตรวจตราบริเวณวัดถามขึ้นทันทีที่พบหน้าคนคุ้นเคย

                เซียวซู่หยางไม่ได้เอ่ยตอบ แต่ใช้นิ้วชี้ไปยังร่างสามร่างที่สภาพดูไม่ได้ ไล่จากคนแรก คนที่สองและคนที่สามที่ชื่อว่าลิ่วไฉ “คนนั้นน่าจะเป็นหัวหน้า”

                นอกจากหัวหน้ามือปราบ มือปราบสามคนที่เหลือล้วนตกใจกับภาพที่เห็นทั้งสิ้น เพราะความจริงตั้งแต่วิ่งมาพวกเขาก็เห็นร่างเหล่านี้แล้ว แต่นึกว่าเป็นซากสัตว์ที่ตาย ไม่คิดว่าจะเป็นร่างของคน

                หัวหน้ามือปราบเดินไปยังร่างของลิ่วไฉที่ยังไม่ได้สติและดึงคอเสื้อของออก ก็ปรากฏรอยสักรูปเหยี่ยวสามปีกที่ถูกสักไว้บริเวณไหปลาร้า “เป็นตัวการใหญ่จริงด้วย”

                มือปราบคนอื่นที่เหลือก็รีบไปตรวจสอบบริเวณไหปลาร้าของโจรป่าอีกสองคนเช่นกัน ซึ่งก็พบสัญลักษณ์เหยี่ยวดังคาด แต่ทั้งสองคนเป็นเหยี่ยวที่มีเพียงสองปีกเท่านั้น “ทางนี้สองปีกขอรับ”

                หัวหน้ามือปราบตรวจสอบจนแน่ใจว่าซากเหล่านี้ยังพอที่จะเรียกได้ว่ามีชีวิตอยู่ก็ใช้เชือกมัดข้อมือของลิ่วไฉไว้แน่น มือปราบที่เหลือก็ทำเช่นเดียวกัน ก่อนจะลากซากทั้งสามมากองไว้ข้างต้นไม้ต้นหนึ่ง

                “พวกเราตามโจรป่ากลุ่มนี้มานานมาก แต่น่าเสียดายที่ผ่านมาล้วนจับได้เพียงปลาซิวปลาสร้อย” หัวหน้ามือปราบกล่าวกับเซียวซู่หยางพลางประสานมือให้ “หากไม่ได้ท่านแม่ทัพยื่นมือช่วยเหลือคงจับตัวหัวหน้าแบบนี้ไม่ได้แน่”

                “ท่านหัวหน้ามือปราบกล่าวหนักเกินไปแล้ว” เซียวซู่หยางประสานมือกลับ แม้มือปราบกับทหารจะเป็นคนละหน่วยงานกัน แต่เขาก็ให้เกียรติคนที่ทำสายงานเดียวกันเป็นอย่างมาก “ข้าเพียงแค่บังเอิญอยู่แถวนี้เท่านั้น”

                หัวหน้ามือปราบเห็นเซียวซู่หยางไม่ถือตัวกับยศตำแหน่งก็รู้สึกดีกับเขาไม่น้อย จากนั้นก็หันไปหาเฉินอวี้หลัน “แม่นางมิได้บาดเจ็บตรงไหนใช่หรือไม่?”

                เฉินอวี้หลันส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เลยๆ”