โอกาสครั้งที่สอง (2)

                เฉินอวี้หลันเดินตามเสี่ยวหลินออกมาเรื่อยๆ ทิวทัศน์สองข้างทางก็ค่อยๆ คุ้นตาขึ้นมาทีละน้อย แต่ในห้วงแห่งความฝันอันสมจริงนั้น ที่แห่งนี้ถูกทำลายจนย่อยยับไปแล้ว

                ไม่ผิดแน่ ที่นี่คือจวนแม่ทัพใหญ่สกุลเฉินจริงๆ เป็นที่ที่นางเกิดและเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแรง

                หญิงสาวถอนหายใจเมื่อเดินผ่านสวนดอกเหมยที่นางเป็นคนลงมือปลูกเองตั้งแต่ยังเล็ก ทว่าปีนั้นดอกเหมยไม่ยอมบาน นางจึงได้แต่ร้องไห้เสียใจ สุดท้ายมารดาทนไม่ไหว จ้างคนมาดูแลและปลูกเพิ่มจนกลายเป็นสวนดอกเหมยที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมเรียกรอยยิ้มของนางได้ในทุกๆ ปี

                เดินอีกไม่นาน ก็ผ่านศาลารับลมกลางสระน้ำที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาน ซึ่งนางมักจะใช้เวลาว่างมานั่งดื่มชาอยู่ที่นี่อยู่เป็นประจำ

                ทันใดนั้น ภาพที่ตัวนางกำลังนั่งรับลมเพื่อคลายร้อนและได้พบกับจูป๋ายเจี่ยนเป็นครั้งแรกก็พลันปรากฏขึ้น

                ในยามนั้นนางมิได้สนใจเขาสักเท่าไรนัก เนื่องจากการพบกันครั้งนี้ระหว่างเขากับนางถูกกำหนดโดยบิดาที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเผิง ซึ่งนางก็พอจะเดาถึงสาเหตุที่บิดาทำเช่นนี้

                เฉินอวี้หลันรู้ดีว่าเป็นเพราะตระกูลเฉินเป็นตระกูลแม่ทัพใหญ่ ทหารที่อยู่ในมือของตระกูลเฉินจึงมีจำนวนไม่น้อย หากบุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างนางแต่งเข้าตระกูลใหญ่ หรือได้แต่งกับองค์ชายสักพระองค์ ฮ่องเต้ย่อมไม่ไว้วางพระทัย และต้องคอยหวาดระแวงกองทัพของตระกูลเฉินเป็นแน่

                หรือจะให้หมั้นหมายกับรัชทายาทเพื่อให้ฮ่องเต้สบายใจก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เพราะชายาของรัชทายาทนั้นจะต้องมีความสามารถมากพอที่จะหลบหลีกคมดาบของผู้ที่จ้องมองบัลลังก์มังกร รวมถึงต้องมีความเหี้ยมโหดพอที่จะลงโทษผู้อื่นอย่างเด็ดขาด ซึ่งเฉินอวี้หลันก็รู้ดีว่านางไม่มีความสามารถในด้านนี้แม้แต่น้อย แม้ว่านางจะเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ก็ตาม

                ดังนั้นสำหรับผู้เป็นบิดาอย่างเฉินเว่ยแล้ว เขาเห็นว่าหากบุตรสาวได้แต่งงานกับจูป๋ายเจี่ยน ย่อมเป็นทางออกที่ดีที่สุด เขาจึงชักนำให้ทั้งสองได้รู้จักกัน และคอยกล่อมให้บุตรสาวได้เห็นข้อดีของบุรุษผู้นี้อย่างช้าๆ แม้ในช่วงแรกจะมีปากเสียงกันบ้าง แต่ในที่สุดบุตรสาวสุดที่รักของเขาก็แต่งเข้าตระกูลจู ทำให้เขาดีใจเป็นอย่างมาก

                แต่น่าเสียดายที่อนาคตอันสดใสของบุตรสาวที่เขาคาดหวังไว้ กลับจบลงที่นางสิ้นใจอย่างไร้ผู้เหลียวแลโดยที่เขาไม่รู้ตัว

                เฉินอวี้หลันมองศาลารับลมนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ภาพความทรงจำระหว่างนางและจูป๋ายเจี่ยนผุดขึ้นเป็นฉากๆ กระทั่งเสี่ยวหลินสะกิดเตือนนางถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวและเดินต่อ

                ไม่นานนักเฉินอวี้หลันเดินไปถึงเรือนรับรอง นางพบคนสองคนที่ยืนคุยกันอยู่ คนหนึ่งเป็นบุรุษวัยกลางคนร่างใหญ่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา ทว่าสายตากลับคมกริบราวกับเหยี่ยว อีกคนหนึ่งเป็นสตรีวัยกลางคนเช่นกัน แม้จะมีริ้วรอยตามวัย แต่ก็ยังคงงดงามเปล่งปลั่ง เปี่ยมไปด้วยความสง่างามและความอ่อนโยน แน่นอนว่าคนสองคนนั้นคือบิดาและมารดาของนางเอง

                ทันทีที่แม่ทัพใหญ่เฉินเว่ยและฮูหยินเห็นบุตรสาวเดินเข้ามาก็ฉีกยิ้มกว้าง

                "ฮูหยิน ข้านึกว่าบุตรคนเดียวของเราจะเที่ยวเล่นสนุกจนลืมไปแล้วว่าวันนี้บิดาต้องไปชายแดน"

                เฉินฮูหยินหัวเราะเบาๆ "ท่านพี่พูดเกินไปแล้ว อวี้หลันของเรากตัญญู บิดาต้องไปชายแดนนางก็ต้องมาส่งอยู่แล้ว"

                เฉินอวี้หลันมองภาพเบื้องหน้า ดวงตาพลันรู้สึกพร่ามัว ความรู้สึกต่างๆ ถาโถมเข้ามาในใจอย่างห้ามไม่อยู่ การปรากฏตัวของทั้งสองคนเป็นการยืนยันคำตอบของคำถามที่อัดแน่นอยู่ในใจ

                นางรีบเช็ดน้ำตาออกและวิ่งเข้าไปกอดทั้งสองคน "ท่านพ่อ ท่านแม่"

                "เป็นอะไรไปหรือ" เฉินเว่ยรีบถามด้วยความเป็นห่วงทันทีที่เห็นบุตรสาวของตนแปลกไปจากเดิม

                เฉินฮูหยินยิ้มบางๆ ใช้มือลูบแผ่นหลังของบุตรสาวอย่างโอบอ้อม "นางคงเสียใจที่ท่านกลับมาเพียงไม่กี่วันก็ต้องไปชายแดนแล้ว"

                "เจ้าทำให้พ่อรู้สึกอยากหนีกองทัพยิ่งนัก" เฉินเว่ยคลี่ยิ้มอย่างดีใจ น้อยนักที่จะเห็นบุตรสาวออดอ้อนเช่นนี้

                เฉินอวี้หลันรีบข่มกลั้นน้ำตาที่พร้อมจะไหลรินออกมาตลอดเวลา จนกระทั่งนางรู้สึกว่าจิตใจตัวเองสงบแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองทั้งสอง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง "ท่านพ่อรักษาสุขภาพด้วย"

                เฉินเว่ยลูบหัวบุตรสาว จากนั้นก็มองใบหน้าของฮูหยินอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเดินไปขึ้นม้าและขี่ออกไปโดยมีทหารสามนายอยู่ด้านข้าง

                เฉินอวี้หลันหันมองมารดาที่แม้จะมีท่าทีสุขุมสมกับเป็นฮูหยินของแม่ทัพใหญ่ แต่นางก็เห็นว่าแววตาของมารดามีความเศร้าอยู่จางๆ

                "ท่านแม่ วันนี้ลูกจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเอง" เฉินอวี้หลันฉีกยิ้มกว้างพร้อมประคองแขนของมารดากลับเรือน ในใจของนางตัดสินใจได้แล้ว

                หากนางได้โอกาสอีกครั้งจริงๆ นางจะไม่แก้แค้นจูป๋ายเจี่ยน เพราะถือว่าเป็นนางที่ดูคนผิดไปเอง แต่นางจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของบิดามารดาให้รอดพ้นจากโรคร้าย และปกป้องรอยยิ้มของพวกเขาให้ได้