เงื่อนไข (1)

                "ท่านแม่ทัพ แผนการของท่านครั้งนี้เต็มไปด้วยช่องโหว่ยิ่ง" ฟ่านจินเอ่ยพลางมองดูตัวหมากจำลองที่ใช้แทนกำลังพลของแคว้นต้าเผิงและแคว้นฉิงที่วางอยู่บนแผนที่ที่ถูกวาดขึ้นตามภูมิประเทศอย่างแม่นยำด้วยความรู้สึกกังวล

                "ข้ารู้" เซียวซู่หยาง แม่ทัพแห่งกองทัพม้าศึกกล่าวตอบอย่างไร้อารมณ์ "แต่ถ้าจะจบศึกภายในสิบวันนี้ มีแต่ต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น"

                "แคว้นฉิงตั้งกองทัพป้องกันข้าศึกอย่างแน่นหนา พวกเราบุกตีมาหลายเดือนยังไม่แตก แถมยังเสียกำลังพลไปไม่น้อย" ฟ่านจินขยับหมากที่วางอยู่ด้านหน้าของชิ้นไม้เล็กๆ ที่เปรียบเป็นเมือง "ชัยภูมิของเมืองอวิ๋นซีถูกขนาบไว้ด้วยภูเขาสองลูก ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากต่อการโจมตี หากท่านใช้วิธีนี้อาจจะเสียกำลังพลมือดีไปไม่น้อย"

                เซียวซู่หยางผินหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างกระโจม แววตาฉายอารมณ์บางอย่างออกมา "ข้าเพียงอยากจบศึกนี้ให้เร็วที่สุดเท่านั้น"

                "รีบร้อนไม่สมเป็นท่านเลย" ฟ่านจินโบกพัดในมือ ขยับใบหน้ามองตามสายตาของผู้เป็นนาย "ปกติท่านจะรอบคอบกว่านี้"

                ฟ่านจินนึกถึงศึกเมื่อสองปีก่อนที่เซียวซู่หยางได้รับบัญชาโดยตรงจากฮ่องเต้ให้บุกตีเมืองซานกุ้ยของแคว้นฉิง เขาใช้เวลาหนึ่งปีครึ่งในการจัดการทหารของแคว้นฉิงจนราบเรียบด้วยแผนการที่แยบยล สยบเมืองซานกุ้ยที่ไม่มีใครบุกตีได้มานานอย่างราบคาบจนแคว้นฉิงต้องยอมถอยทัพกลับไป

                ฟ่านจินจำได้ว่าในตอนนั้นเซียวซู่หยางในฐานะรองแม่ทัพแห่งกองทัพม้าศึกมีอายุเพียงยี่สิบเท่านั้น ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจไม่น้อยที่บุรุษอายุเท่านี้ได้รับตำแหน่งรองแม่ทัพ แต่เพราะเซียวซู่หยางมีผลงานที่ยอดเยี่ยมหลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะหลังจากที่เขาตีเมืองซานกุ้ยจนแตก เขาก็เสนอตัวทันทีที่จะนำทัพบุกตีเมืองเหลียงเฟิง

                ในยามนั้นเมืองเหลียงเฟิงเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ กองทัพแคว้นฉิงจึงมีการป้องกันอย่างแน่นหนา ทำให้ศึกครั้งนั้นดูเหมือนเป็นการเอาชีวิตไปทิ้งเสียมากกว่า แม่ทัพแห่งแคว้นฉิงล้วนอยากหลีกเลี่ยงภารกิจนี้กันทั้งสิ้น

                แต่เซียวซู่หยางกลับสามารถนำทหารเพียงห้าร้อยนายชิงเมืองมาได้ด้วยกลยุทธ์สายฟ้าแล่บ โดยเฉพาะตัวเขาที่ฝ่าคมดาบและห่าลูกธนูอย่างไม่หวั่นเกรงต่อความตาย บุกเดี่ยวไปบั่นคอแม่ทัพอีกฝ่าย กลายเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้แคว้นต้าเผิงได้รับชัยชนะในศึกครั้งนั้นจนแม้แต่ฮ่องเต้ยังเอ่ยปากชม

                ฟ่านจินรู้ว่าในศึกทุกครั้งก่อนหน้านี้ ผู้เป็นนายย่อมมีแผนการที่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้ ทว่าในครั้งนี้เขากลับพบว่าผู้เป็นนายใช้แผนที่ดูเหมือนเสี่ยงดวงเสียมากกว่า อีกทั้งเขาแค่มองก็รู้ว่าแผนการนี้มีโอกาสน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยที่จะสำเร็จ

                "ท่านจะเอาชีวิตไปทิ้งหรือ?" ฟ่านจินรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ

                เซียวซู่หยางหันมามองลูกน้องคนสนิทพร้อมกับเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

                "ข้ายอมทิ้งได้ทุกอย่าง แต่มีเพียงชีวิตเท่านั้นที่ข้าจะไม่ยอมทิ้ง" เขาหยิบตัวหมากที่ใช้แทนกองทัพต้าเผิงขึ้นมาวางทับชิ้นไม้เล็กๆ "อีกอย่าง หากชิงเมืองอวิ๋นซีได้เร็วเท่าไร ต้าเผิงก็ยิ่งได้ชัยชนะเร็วเท่านั้น"

                ฟ่านจินกระพริบตาถี่รัว แม้การศึกจะสำคัญ แต่เขาเป็นห่วงผู้เป็นนายมากกว่า "แต่สิ่งที่ท่านจะทำไม่ต่างกับการเอาชีวิตไปทิ้งเลย"

                ทว่าสีหน้าของเซียวซู่หยางกลับมิได้มีความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย ซ้ำยังเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ฟ่านจินเห็นอยู่ประจำ "เชื่อข้า วิธีนี้แม้จะเสี่ยงแต่ก็จะได้ผลอย่างแน่นอน"

                ฟ่านจินแม้ไม่อยากยินยอม แต่เห็นสีหน้าผู้เป็นนายที่ตัดสินใจไปแล้วก็พูดอะไรไม่ออก ดังนั้นเขาจึงเรียกเหล่ารองแม่ทัพและเสนาธิการเข้าประชุม และก็ไม่ผิดจากที่เขาคาดไว้ เมื่อเซียวซู่หยางเอ่ยถึงแผนการของตน เขาก็ถูกเหล่ารองแม่ทัพคัดค้านหัวชนฝาในทันที

                แต่เพราะคำสั่งของผู้ที่ยศใหญ่กว่าถือเป็นคำขาดในกองทัพ แม้เหล่ารองแม่ทัพจะคัดค้านแต่ก็มิอาจไม่ทำตามได้ พวกเขาจึงดำเนินการตามแผนที่เซียวซู่หยางวางไว้อย่างสุดกำลัง

                ในค่ำคืนนั้นทหารจำนวนหนึ่งของกองทัพม้าศึกแห่งต้าเผิงได้หายไปโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้

                สิบวันถัดมา เจ้าเมืองอวิ๋นซีก็ประกาศยอมแพ้ เปิดประตูให้กองทัพม้าศึกของแคว้นต้าเผิงเข้าเมืองแต่โดยดี

                แผนการที่เซียวซู่หยางใช้นั้นมิใช่แผนการที่ยากเย็นแม้แต่น้อย ทว่ากลับเสี่ยงเป็นอย่างมาก เพราะเขาใช้วิธีนำกองทหารจำนวนหนึ่งบุกข้ามเขาที่ขนาบข้างเมืองอวิ๋นซีไว้โดยไม่ใช้ม้า

                การข้ามเขาที่ขนาบเมืองอวิ๋นซีไว้เป็นเรื่องที่ลำบากยิ่งนัก ด้วยเส้นทางสูงชันและป่าทึบที่ง่ายต่อการหลงทาง อีกทั้งหากฝ่าฟันความซับซ้อนภายในป่ามาได้ก็จะพบทางชันอีกฝั่งหนึ่งที่ง่ายต่อการถูกพบเห็น ทว่าเซียวซู่หยางกลับสามารถนำกองกำลังสามร้อยนายข้ามเขามาได้โดยไม่ถูกพบแม้แต่ครั้งเดียว แม้จะใช้เวลาไปเกือบเจ็ดวันก็ตาม

                ใช่ว่าก่อนหน้านี้กองทัพต้าเผิงจะไม่เคยลองเดินทางข้ามเขา แต่ทุกครั้งที่ข้าม หากไม่หลงทางภายในป่าก็มักจะถูกข้าศึกพบเจอตลอด ทำให้กองทัพต้าเผิงตัดสินใจเลิกใช้วิธีนี้อีก

                แต่เซียวซู่หยางกลับสามารถนำทัพข้ามเขามาได้อย่างปลอดภัย ทั้งยังข้ามมาได้ทันก่อนที่ขบวนเสบียงของแคว้นฉิงจะเดินทางมายังเมืองอวิ๋นซีพอดี ขอเพียงเขานำทหารส่วนหนึ่งบุกโจมตีคลังเสบียงของเมืองอวิ๋นซี ส่วนที่เหลือก็ดักโจมตีขบวนส่งเสบียงของแคว้นฉิง ก็จะสามารถตัดเส้นทางเสบียงของเมืองอวิ๋นซีได้อย่างหมดสิ้น

                หากกองทัพของเซียวซู่หยางไปช้าหรือเร็วกว่านี้แค่เพียงเล็กน้อย เสบียงของเมืองอวิ๋นซีก็จะยังคงเหลืออยู่ และกองทัพที่มีจำนวนทหารเพียงสามร้อยนายก็จะถูกทำลายเป็นแน่ ซึ่งเหล่ารองแม่ทัพและเสนาธิการ รวมไปถึงฟ่านจิงรู้สึกว่าเซียวซู่หยางโชคดีเป็นอย่างมาก ไม่เพียงข้ามเขาได้โดยไม่ถูกพบเจอ แต่ยังไปถึงในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะที่สุดอีกด้วย