โอกาสครั้งที่สอง (1)

                เฉินอวี้หลันเบิกตากว้าง เหงื่อเย็นเยียบไหลรินลงมาอย่างเงียบๆ ความรู้สึกเย็นเยียบของกระบี่คมกริบที่พุ่งผ่านเข้ามาในร่างของนางยังคงทำให้นางขนลุกและหวาดกลัว

                ทั้งๆ ที่นางควรจะสิ้นใจไปแล้ว ทว่านางกลับตื่นขึ้นมา หรือว่าเหตุการณ์ที่นางได้พบเป็นเพียงแค่ฝันจริงๆ

                เฉินอวี้หลันหลับตาถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง มองดูแสงตะวันของยามเช้าที่สาดส่องลงมาผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นสาย พร้อมกับปลอบใจตัวเองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ฝันเท่านั้น

                ทันใดนั้นเสียงที่นางได้ยินในฝันและไม่รู้ว่าคือเสียงอะไรก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้นางสามารถตระหนักได้ทันทีว่าเป็นเสียงเคาะประตู

                "คุณหนู ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านก็ไปส่งท่านแม่ทัพใหญ่ไม่ทันหรอก" เสียงแม่นางน้อยผู้หนึ่งดังขึ้น เป็นเสียงที่จะว่าคุ้นหูก็คุ้นหู แต่หากจะบอกว่าไม่คุ้นก็ไม่คุ้นเช่นกัน

                เฉินอวี้หลันถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่แน่ใจว่าจูป๋ายเจี่ยนไปทำความรู้จักกับแม่ทัพใหญ่คนใดอีก แต่ดูเหมือนว่านางจะต้องไปแสดงบทบาทภรรยาที่ดีกับเขาอีกแล้ว

                แต่ที่น่าแปลกใจคือเหตุใดแม่นางที่อยู่หลังประตูเรียกนางว่าคุณหนูแทนที่จะเป็นฮูหยินกันเล่า

                กระทั่งเสียงเคาะดังขึ้นอีกคราหนึ่ง เฉินอวี้หลันจึงได้แต่เอ่ยตอบไป "ข้าตื่นแล้ว"

                สิ้นเสียงของนาง ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออก จากนั้นเด็กผู้หญิงวัยประมาณสิบสี่ปีก็เดินข้ามธรณีประตูเข้ามาพร้อมกับอ่างน้ำอุ่นในมือ

                และนางก็ต้องตกใจอย่างที่สุดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เดินเข้ามา "เสี่ยวหลิน...?"

                "เจ้าคะ?" เสี่ยวหลินรับคำพลางวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะ "คุณหนูมีอะไรหรือเจ้าคะ"

                "ข้า..." เฉินอวี้หลันพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองนางเสี่ยวหลินเงียบๆ

                เสี่ยวหลินเป็นสาวใช้ประจำตัวของนางตั้งแต่นางยังเด็ก หลังจากที่นางออกเรือนแต่งเข้าสกุลจู เสี่ยวหลินก็เป็นคนเดียวที่ไม่ยอมรับสัญญาขายตัวคืนและติดตามนางเข้าสู่สกุลจูด้วย

                ทว่าหลังจากติดตามนางเข้าสกุลจูได้เพียงปีเดียว เสี่ยวหลินก็ป่วยตายด้วยโรคที่หมอมิอาจรักษาได้ แล้วเหตุใดถึงมายืนต่อหน้านาง ทั้งยังมีสุขภาพแข็งแรงเช่นนี้ล่ะ

                "คุณหนูรีบล้างหน้าเถิดเจ้าค่ะ อีกเดี๋ยวท่านแม่ทัพใหญ่ใกล้ก็ออกเดินทางแล้ว" เสี่ยวหลินเอ่ยเร่งอย่างร้อนใจ

                เฉินอวี้หลันที่เพิ่งจะได้สติพลันทำตัวไม่ถูก ได้แต่ล้างหน้าล้างตาตามที่เสี่ยวหลินพูด จากนั้นเสี่ยวหลินก็นำผ้าแห้งมาเช็ดให้นางอย่างเบามือจัดแจงแต่งตัว และทำผมของนางอย่างคล่องแคล่ว ทุกขั้นตอนล้วนเต็มไปด้วยความยอดเยี่ยม แต่กลับใช้เวลาเพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

                เสี่ยวหลินหยิบคันฉ่องทองเหลืองขึ้นมาให้เฉินอวี้หลัน "ดูเรียบร้อยดีหรือไม่เจ้าคะ?"

                เฉินอวี้หลันที่ยังคงคิดตามไม่ทันได้แต่รับคันฉ่องมาไว้ในมือ ทันทีสายตามองเห็นเงาสะท้อนที่ปรากฏอยู่ในคันฉ่อง เฉินอวี้หลันก็ตกใจจนเผลอปล่อยมือจากคันฉ่องจนตกพื้น

                เหตุใดใบหน้าของนางถึงได้เด็กลงเช่นนี้ล่ะ?

                ความงุนงง ความไม่เข้าใจและความสงสัยอัดแน่นอยู่เต็มอก นางรีบเก็บคันฉ่องขึ้นมาดูอีกครั้งโดยไม่รอเสี่ยวหลินที่กำลังก้มลงไปหยิบ

                นางไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน เพราะหลังจากที่นางถูกพิษ ร่างกายของนางก็ซูบผอมอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยงดงามก็มีริ้วรอยเหี่ยวย่นเพิ่มขึ้นมา เส้นผมหลุดร่วงเป็นกระหย่อมจากพิษร้ายที่อยู่ในร่างกาย ยิ่งดวงตาที่ไร้ประกายราวกับปลาตายก็ยิ่งทำให้แม้แต่ตัวนางยังมิอยากจะเห็นใบหน้าของตัวเองเลย

                แต่บัดนี้ผิวพรรณบนใบหน้าของนางกลับยังคงสดใสเปล่งปลั่งไร้ซึ่งริ้วรอยใดๆ เส้นผมดำขลับถูกมัดเป็นมวยเล็กๆ ดวงตากลมโตสีดำดุจหมึกฉายแววความขี้เล่น จมูกโด่งเล็กน้อยรับกันกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูราวกลีบของดอกเหมย

                เฉินอวี้หลันแทบจะไม่เชื่อสายตา หากเรื่องราวที่ผ่านมาเป็นเพียงแค่ความฝันก็ออกจะสมจริงเกินไป แต่หากเป็นเรื่องจริง แล้วเหตุใดนางจึงหายจากการถูกพิษ แล้วเหตุใดเสี่ยวหลินที่น่าจะตายไปแล้วถึงได้ยังมีชีวิตอยู่ล่ะ หรือว่า...

                “เสี่ยวหลิน วันนี้เป็นวันอะไรหรือ?”

                “วันที่สิบสอง เดือนยี่เจ้าค่ะ” เสี่ยวหลินตอบโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด “อีกสามวันก็ถึงจะวัยปักปิ่นของคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ”

                คำตอบของเสี่ยวหลินทำให้เฉินอวี้หลันตัวแข็งทื่อ นางไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องราวที่เป็นไปไม่ได้เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตัวนาง ทั้งยังส่งนางย้อนกลับมาก่อนที่ท่านพ่อจะพาจูป๋ายเจี่ยนเข้ามารู้จักนางเสียด้วย

                “คุณหนู ท่านจะไม่ออกไปส่งท่านแม่ทัพใหญ่หรือเจ้าคะ?”

                เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเสี่ยวหลินดังขึ้นขัดห้วงความคิดของเฉินอวี้หลัน นางกระพริบตาสองสามครั้ง เพิ่งนึกถึงสิ่งสำคัญที่สุดหากนางย้อนอดีตขึ้นมาจริงๆ “ไปสิ ต้องไปอย่างแน่นอน”