พ่อแม่คนไม่น่ารัก

ร็อค คีรา มณีศรีสยาม ชื่อก็เท่ดีแต่นามสกุลเชยเป็นบ้า เป็นลูกชายคนเดียวของพ่อแม่สองครอบครัวที่บ้านรวยที่สุดในเชียงราย...คนที่ต้องแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ในการรักษาสมบัติรักษาหน้าตาทางสังคมคนรวย แต่ไม่ได้รักกัน

และต้องมีลูกด้วยกันให้ได้อย่างน้อยก็

..หนึ่งคน

โชคดีหน่อยที่เด็กคนนั้นเป็นผู้ชาย ทรัพย์สมบัติเก่าแก่ของสองตระกูลจึงเทมาที่ครอบครัวเราทำให้มั่งคั่งมาจนถึงตอนนี้ที่เห็นทำธุรกิจค้ารถนอกก็เพราะลูกชายคนเดียวชื่นชอบรถหรูมาตั้งแต่เด็ก

บ้านเกิดเป็นคนเชียงรายรากเหง้าดูเป็นคนใจเย็นเรียบร้อยสุภาพมีความอดทน

..อดทนกับชีวิตคู่ อดทนกับลูกชายหัวขบถ

พ่อแม่เป็นคนขาวจัดแต่ลูกชายกลับมีผิวสีแทนใบหน้าเหี้ยมโหดนิสัยดิบเถื่อนไม่ต่างจากโจรห้าร้อย แต่ทั้งคู่ก็รักลูกคนนี้ปานแก้วตาดวงใจ แย่งกันปรนเปรอความรักให้ไม่ขาด ลูกชายถึงได้โตแต่ตัวห้ามปรามไม่ได้  และเอาแต่ใจสุดๆ

ทั้งคู่สนใจแค่ลูก ไม่ได้นอนด้วยกัน ไม่ใช้กระเป๋าเงินเดียวกัน อาศัยคนละที่ ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายชอบอะไรอยากได้อะไร รู้แค่ว่าลูกชอบอะไร ทั้งคู่แทบไม่พูดกันถ้าไม่ใช่เรื่องงานสำคัญหรือเรื่องลูก

พ่อแม่ที่รักลูกมากขนาดยอมให้ทุกอย่างที่ลูกต้องการกลับไม่เคยทำให้ลูกรับรู้ได้ถึงความรักความอบอุ่นเพราะต่างคนต่างให้ไม่ใช่ทำมันด้วยกัน

ถูกรักยังไงให้เหมือนไม่ถูกรัก..

เมล็ดพันธุ์ถูกบ่มเพาะด้วยปุ๋ยเคมีย่อมเติบโตเป็นพืชพรรณมีสารพิษไร้ประโยชน์หนำซ้ำยังมีโทษมหันต์

มนุษย์ก็เช่นเดียวกันการเกิดในกรงทองย่อมดุดันดื้อด้านแข็งกร้าวกลายเป็นผู้ใหญ่นิสัยเสียที่ถูกโอบอุ้มแม้จะทำสิ่งผิดหลอมรวมสิ่งจนกลายเป็นความห่ามดิบเถื่อนถ่อยสถุนไม่รู้จบสิ้น

เป็นลูกคนเดียวอาจจะเหงาไปบ้างแต่ข้อดีของมันคืออยากได้อะไรก็ต้องได้เพราะพ่อแม่รวยมาก

...

รถโรสรอยสีดำกับเบนซ์สีขาวขับตามกันเข้ามายังคอนโดหรูใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ทันทีที่รถทั้งสองจอดสนิทหน้าประตูคอนโดคนขับรถทั้งสองคันเปิดประตูออกพร้อมๆ กัน ปรากฎร่างชายหญิงท่าทางมีอายุแต่ภูมิฐานเเบบผู้ดีมีชาติตระกูล

ร่างสูงโปร่งคมเข้มล่ำสันบนใบหน้ามีริ้วรอยบ่งบอกอายุไม่น้อยยังคงหล่อเหลาน่าเกรงขามมาพร้อมชายฉกรรจร่างใหญ่อีกสองคนประกบซ้ายขวา

อีกคนที่ตามมาคือหญิงสาวหุ่นเพรียวบางรูปร่างดีผิวขาวจัดสวมเดรสสีไข่มุกกับรองเท้าส้นสูงสีเดียวกันแต่งหน้าเกล้าผมสวมต่างหูสร้อคอและแหวนเพชรเข้ากัน ใบหน้าผิวพรรณยังคงเต่งตึงเรียบเนียนบ่งบอกความพิถีพิถันในการดูแลตนเองมากเพียงใดและมากับคนติดตามเป็นชายร่างใหญ่สองคนเช่นกัน

ทั้งหมดขึ้นลิฟต์มายังชั้นสูงของคอนโดหรู สีหน้าเชิดหยิ่งหลังตั้งตรงในชุดผ้าไหมสีเรียบราคาแพงต่างหันหน้าไปคนละทิศครู่หนึ่งประตูลิฟต์เปิดออกต่างคนต่างเดินออกมาหยุดที่หน้าห้องห้องหนึ่ง

ติ๊ด

คีย์การ์ดสองใบยื่นมาแตะที่ปลดล็อคพร้อมกันชายสูงวัยคล้ายจะคล่องแคล่วกว่าเล็กน้อยเมื่อประตูนิรภัยปลดล็อคจึงเปิดออกเคลื่อนกายก้าวเข้ามาภายในปล่อยคนติดตามไว้ด้านนอกทั้งหมด

สายตาสองคู่มองหาร่างลูกชายตัวดีที่ไม่ยอมปริปากเรื่องอุบัติเหตุแต่คนเป็นพ่อแม่ก็รู้ได้อยู่ดี

ร่างหนานอนถอดเสื้อสวมเพียงกางเกงขายาวร่างกายท่อนบนเต็มไปด้วยรอยสักบนผิวสีเข้มกว่าคนในครอบครัว ที่หัวมีผ้าพันแผลสีขาวในมือถือโทรศัพท์ราคาแพงดูคลิปแข่งรถเร่งเสียงดังลั่น

"ร็อค~ เป็นไงบ้างลูก?"

น้ำเสียงอ่อนโยนอ้อยอิ่งผิดกับเมื่อครู่ พ่อกับแม่เอ่ยขึ้นพร้อมกัน เอื้อมมือเรียวสวยแตะที่หน้าผาก แก้มและเนื้อตัวลูกชายสุดรัก

สีหน้ากังวลกับข่าวที่ได้รับทำคนเป็นแม่เสียน้ำตาก่อนหน้านี้ แต่เพราะไม่อยากอ่อนแอต่อหน้าสามีและลูกจึงทำได้เพียงแสดงความห่วงใยไม่มากไปเพราะลูกจะรำคาญ

"อ้อ~พ่อแม่ไม่ได้ไปประชุมเหรอ?" คนตัวโตนอนยาวเหยีดบนโซฟาผินหน้าออกจากมือถือเล็กน้อยหางตาเรียวรีมองผู้ปกครองก่อนจะถามออกมา

"พ่อกับแม่ได้ข่าวว่าลูกขับรถคันที่พึ่งได้มาไปชนเสาไฟกลางสี่แยกอย่างนั้นเหรอ?" น้ำเสียงห่วงใยกับท่าทีนุ่มนวลเนิบช้าแบบชาวเหนือเอ่ยถามบุตรชาย

"ไม่มีอะไรแค่รถระเบิดให้ประกันจัดการเแล้ว"

เสียงห้าวห้วนตอบกลับบุพการี  ถ้าใครได้ยินคงด่าว่าไร้มารยาทแต่กับร็อคคนเสียงดังแค่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบก็ถือว่าสุภาพที่สุดของเจ้าตัวแล้ว

"ลูกบาดเจ็บตรงไหนไหม?"

บิดาเอ่ยถามบ้างเห็นดวงตาลูกชายแดงก่ำข้างหนึ่งแต่ก็ยังจ้องมือถือไม่วางตา คิ้วเข้มขมวดปมความห่วงใยฉายชัดออกมา อยากพาลูกไปรักษาแต่ติดที่ลูกชายไม่ยอม

"แค่หัวแตกแล้วก็เจ็บตานิดหน่อย"

"จะให้หมอมาดูอาการที่นี่หรือไปเข้าอุโมงแสกนที่โรงพยาบาลเพื่อนพ่อดี?"

"ก็บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรไง พ่อแม่มีอะไรอีกไหมผมดูรถอยู่อีกเดี๋ยวจะทำงานแล้ว"

"กินอะไรหรือยังให้แม่สั่งให้ไหมหรืออยากให้แม่ทำ..กลิ่นอะไร?"

คุณหญิงนั่งลงบนโซฟาเหนือหัวลูกชายยื่นนิ้วเรียวสวมแหวนเพชรเม็ดใหญ่เกลี่ยผมยาวบนใบหน้าลูกชายอายุสามสิบราวกับลูกชายเป็นเด็กสามขวบ

คำถามของมารดาชะงักกลางคันเมื่อกลิ่นอาหารโชยมาจากห้องครัว

"ลูกสั่งอะไรมาเวฟกินหรือเปล่าร็อค?"

"พ่อว่าลูกต้องมีคนคอยดูแลนะคนเก่าขอลาออกไปวันนี้ ตาลูกไม่ดีต้องมีคนดูใกล้ชิดตลอดเวลาคนเดียวอาจจะไม่พอมีไว้สักสามคนดีไหม?"

ผู้เป็นพ่อยิ้มบางๆ เสนอความสะดวกสบายให้ลูกชายเต็มที่ลูกที่สายตาสั้นจนมองระยะไกลไม่ชัดเแต่ชอบขับรถคือปัญหาหนักอกของพ่อแม่ แค่เห็นลูกหัวแตกดวงตาแดงก่ำก็ทำเอากังวลยิ่งกว่าเดิม

เสียงพูดนุ่มนวลของพ่อกับแม่มีให้ลูกชายคนเดียวเพื่อให้ลูกสบายหูสบายใจ การตะคอกบ่นด่าลูกชายสักครั้งจึงไม่เคยมีมาก่อน

..