คนที่พ่อแม่รัก

sds

คนพ่อลอบกวาดสายตาคมกริบมองห้องกว้างด้วยความประหลาดใจลูกชายเป็นคนชอบความสะอาดสะอ้านข้าวของต้องวางเป็นระเบียบห้ามมีฝุ่นทั้งที่ตนเองเป็นคนทำรกเละเทะ และตอนนี้มันสะอาดเนี้ยบ ทุกซอกทุกมุม มีแต่กลิ่นหอมสะอาดโชยมา

ที่แปลกกว่านั้นคือมีกลิ่นอาหารทั้งที่คนดูแลพึ่งขอลาออกไปเพราะทนความเรื่องมากขี้โวยวายจิกหัวใช้ตลอดเวลาของลูกชายไม่ไหว

ลูกชายไม่เคยทำอาหารไม่แตะต้องของในครัวนอกจากสั่งกินหรือไม่ก็สั่งคนดูแลทำสดใหม่

"ไม่ต้อง" ร็อคสวนตอบทันควัน

"ลูกไม่ชอบให้ห้องสกปรกไม่ใช่เหรอหรือจะกลับไปอยู่บ้านพ่อหรือบ้านแม่ไหมถ้าลูกอยู่บ้าน.."

ยังไม่ทันได้ถามกลับต้องชะงักรู้สึกได้ถึงสิ่งมีชีวิตในห้องลูกชายภายในห้องครัว

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าเบาจากรองเท้าสวมอยู่บ้านดังใกล้ประตูครัว เข้ามากระทั่งหัวทุยเล็กของใครบางคนโผล่หน้ามา

"คุณร็อคครับอาหารเสร็จแล้วจะกินเลยไหม? ..อะ ..เอ่อ ครับ ..สะ.. สะ สวัสดีครับ"

คนตัวเล็กสวมหมวกคลุมผมกับผ้ากันเปื้อนสีขาวตัวโคร่งโผล่หน้าขาวซีดออกมาจากในครัว

มือเล็กถือตะหลิวยกขึ้นพนมไหว้ชายหญิงท่าทางผู้ดีทั้งคู่ยืนนั่งใกล้ร่างเจ้าหนี้ขาโหด มือเรียวสวยของคุณผู้หญิงลูบผมสีดำสนิทด้วยความอ่อน

โยนช่างไม่เข้ากันเสียเลย

เสียงอึกอักในลำคอท่าทางเก้กังจะถอยหลังก็ไม่จะเดินหน้าก็เปล่า กล่าวทักทายคนแปลกหน้าด้วยคำสุภาพเผลอย่อตัวจนสุดยามไหว้เพราะคิดเอาเองว่าคงเหมือนในละครหลังข่าว

ภาพเด็กหนุ่มท่าทางประหลาดทำผู้มาเยือนงงงวยกวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าจ้องร่างเล็กที่สวมเสื้อเก่าๆ โทรมๆ ตัวโคร่ง เคลื่อนไหวร่างกายแข็งขืนผิดธรรมชาติไปเสียหมด ท่าทางเจี๋ยมเจี้ยมเอ่ยถามเจ้าของห้องอ่อนน้อมยิ่งกว่ากุลสตรีทุกคนที่เคยจ้างมาดูแลลูกชาย

"นี่ใครเหรอร็อค?" คนเป็นแม่ถามขึ้นหลังสำรวจคนในห้องลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้า

"คนใช้ของร็อค หมอนี่จะเป็นคนดูแลรับผิดชอบทั้งหมดเองไม่ต้องจ้างใครมาอีกนะครับผมอยากอยู่คนเดียวขี้เกียจคุยกับคนแปลกหน้าบ่อยๆ "

"ร็อคเลือกคนนี้เองเหรอ..ไว้ใจได้แค่ไหนกันให้.." ใบหน้าโหดตวัดสายตาคมโผล่พ้นโทรศัพท์ขึ้นมองมารดาทำคุณหญิงหุบปากฉับโดยเร็ว

"ผมได้คนดูแลแล้วไม่เอาคนของพ่อหรือแม่ทั้งนั้นเห็นไหมว่ามันทำได้ทุกอย่างทั้งอาหารทั้งความสะอาดแล้วมันก็สายตาดีมากมันไม่มีทางบ่นบ่ายเบี่ยงไม่ว่างานอะไร"

"ทำไมต้องคนนี้ตัวเล็กแบบนี้จะทำอะไรไหว"

"มันแบกร็อคได้ มันทนเสียงของร็อคได้มันไม่สอดรู้สอดเห็นเรื่องของร็อคแล้วไม่เอาไปบอกพ่อแม่ได้ คุณสมบัติพิเศษขนาดนี้ดีพอไหมครับ?"

ร่างใหญ่โตยืนขึ้นเดินผ่านพ่อแม่ไปยังโต๊ะอาหารริมกระจกใสมองวิวเมืองหลวงได้ร้อยแปดสิบองศา

"...ลูก"

"ผมโตแล้วนะครับเลิกตามติดชีวิตผมสักทีพ่อแม่กลับไปเถอะก็เห็นแล้วว่าที่นี่เรียบร้อยดีเรื่องความสะอาดเรื่องกินเรื่องงานทุกอย่างหมอนี่จะเป็นคนทำให้ทั้งหมดเอง"

หญิงสูงวัยใบหน้าเด็กกว่าอายุส่งยิ้มอบอุ่นให้ลูกชายสุดที่รักเสมอ ปลายนิ้วเรียวเหี่ยวย่นเล็กน้อยจากริ้วรอยของช่วงวัยเดินมาเกลี่ยผมยาวด้านหน้าที่ปิดตาข้างหนึ่งให้อย่างทนุถนอม

เป็นภาพความอ่อนโยนที่ขัดกับรอยสักน่ากลัวทั่วร่างหนาราวกับหนังคนละม้วน

ลูกชายที่ถูกคาดหวังมาตั้งแต่แรกคลอด พอออกมาได้ก็คาดหวังว่าลูกต้องมีความสุขที่สุดในโลก จากความเสียสละของคนเป็นพ่อเป็นแม่

"ลูกจ้องมือถือใกล้จัง" มารดายังคงถามด้วยความเป็นห่วงลูกชาย

ยิ่งนานวันคนที่เติบโตมากับพ่อแม่ที่กอดทะบียนสมรสแน่นแต่ไม่เคยรักกันไม่หย่าขาดจากกัน ทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมาความรู้สึกที่เหมือนตัวเองคือใบพินัยกรรมมีชีวิตก็เข้ามาแทนความรู้สึกอบอุ่นของครอบครัวที่สมบูรณ์จริงๆ

"สายตาลูกสั้นลงหรือเปล่าเจ้าร็อค?" คนพ่อเอ่ยขึ้นบ้างดวงตาคู่คมถอดแบบกันมามีริ้วรอยลึกตามการเวลามองผ้าพันแผลที่หัวลูกชายกับดวงตาคู่คมที่นัยตาเป็นสีแดงคล้าย้ส้นเลือดที่ตาจะแตกด้วยความเป็นห่วง

"ผมจะเอาบูกัตติที่ร้านมาใช้แทนแลมโบก่อนนะ" ลูกชายตัวโตไม่สนใจคำถามก่อนหน้าแต่กลับพูดถึงอีกเรื่องขึ้นมากลางวงสนทนา

"ใช้ไปไหนลูกพึ่งเกิดอุบัติเหตุนะร็อค''

"ผมต้องมีรถไว้ใช้ต่อให้ขี่ไปแค่หน้าปากซอยก็ต้องมี เข้าใจความหมายที่ผมพูดไหม?" ลูกชายตัวโตตอบเสียงแข็งคิ้วเข้มขมวดปมท่าทีแบบนี้คืออาการแรกก่อนพายุอารมณ์จะเข้า

"..เดี๋ยวพ่อให้คนขับมาไว้ให้ที่คอนโดก็แล้วกัน"

"ไอ้สตาร์ตั้งโต๊ะกูจะกินข้าว" เป็นอีกครั้งที่คำพูดบุพการีถูกเมินคนเถื่อนผละสายตาออกจากหน้าจอตะโกนสั่งคนตัวเล็กที่พยามทำตัวลีบเลือนลางไปกับผนังสีขาว สตาร์ผงกหัวขึ้นลงหงึกหงักรับคำกำลังหันกลับไปทางเดิมแต่คิดได้ว่าเจ้านายมีแขกจึงถามด้วยความมีมารยาทขึ้น

"ค คะ ครับๆ คุณหญิงกับคุณท่านจะกินข้าวที่นี่ไหมครับพอดีผมทำ.." สตาร์ก้มหน้ากุมมือประสานกันเอ่ยเสียงเล็กเบาหวิวขึ้นด้วยความมีมารยาท

คนตัวเล็กผิวขาวจัดสวมหมวกคลุมเวลาทำอาหารเพราะเจ้าหนี้หน้าดุกลัวเส้นผมจะร่วงลงไปในอาหาร เป็นคุณชายสุดเนี้ยบที่ไม่เหมือนคุณชายที่สุดทั้งผิวสีทั้งรอยสักและกริยยาท่าทาง

"ไม่ต้องเสนอหน้าออกความเห็นไปตั้งโต๊ะ ที่เดียวแค่ของฉัน!"

คนตัวเล็กเร่งรีบหันหลังเข้าครัวจัดการทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็วเพราะเจ้านายใหม่คนนี้ไม่ชอบรอหรือให้พูดซ้ำ

ชายหญิงสูงวัยหันมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะล่าถอยกลับไป ลูกชายสุดรักเป็นดั่งเทวดาตาน้อยที่ช่วยเยียวยาจิตใจเยียวยาทุกสิ่งอย่างในชีวิต

ตอนนี้ลูกชายอายุสามสิบปีแล้วแต่ในสายตาคนเป็นพ่อแม่ลูกยังคงเหมือนเด็กสามขวบตลอดไป

ในลิฟท์

"จะเอายังไงไม่มีใครคอยรายงานเรื่องลูกแล้วจะให้คนคอยตามดูไหม?"

พ่อของลูกพูดขึ้นทั้งที่ไม่มองหน้ากันใบหน้าเชิดหยิ่งของทั้งคู่ตั้งตรงขยับเพียงปากเปล่งเสียงลอดไรฟันราวกับไม่อยากพูดกับคู่สนทนา

"คุณไม่ใช่เหรอที่บอกว่าให้เลิกตามพอเลิกตามปุ๊ปลูกรถชนปั๊ปถ้าแกเป็นอะไรมากกว่านี้ใครจะรับผิดชอบ!"

คนเป็นเมียสวนกลับทันควันแม้ใจความที่พูดค่อนข้างรุนแรงแต่น้ำเสียงที่ใช้พูดคุยยังคงราบเรียบนิ่งสงบเสมอ

"ถ้าทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ก็อยู่เงียบๆ เถอะ''

การตอบโต้ในคราบผู้ดีสวนกลับไปมารวดเร็วราวกับทำเวลาให้การเจรจาทุกอย่างจบลงในลิฟต์เท่านั้น

"คนที่ต้องเงียบมันฝั่งคุณ คุณจะทำอะไรก็เก็บเงียบเข้าไว้ ถ้าวันไหนเรื่องของคุณเล็ดลอดมาทำให้ลูกระคายเคืองใจแม้แต่นิดฉันไม่ปล่อยทุกคนที่เกี่ยวข้องแน่!" คนเป็นเมียเอ่ยขึ้นจบประโยคพอดีกับที่ลิฟต์เปิดออก

ติ๊งงง

..