3. อิ่มแล้วก็ไป

หานเย่มิอาจต่อต้านเสน่หาที่สตรีตัวน้อยมอบให้ได้เลย ยามนางขยับโยกกายบดเบียดเข้าใส่ ดุ้นเอ็นเขามันก็ชอบใจจนแข็งสู้ ปากที่เคยเอ่ยวาจาหวานหูก็แนบประกบสอดลิ้นเข้ามา จนเขาแทบจะสำลักตายเพราะรสจูบอันเร่าร้อนของนาง 

"อ๊า!..ข้าชอบนางยิ่งนัก" กู๋ฟานเอ่ยขึ้น มือก็ยังคงรูดชักดุ้นเอ็นของตน มองร่างเปลือยเย้ายวนของสตรีแปลกหน้า ที่ดูเหมือนนางหิวกระหายเป็นอย่างมาก 

"ข้าก็ชอบนาง" กัวเล่อเอ่ยมิต่างกัน ก่อนจะเคลื่อนกายขยับไปนั่งอีกข้างของสหายที่ถูกร่างเล็กโยกขยับกินดุ้นเอ็นอยู่ มือเขาเลื่อนขึ้นไปบีบเคล้นเต้าสวย คนละข้างกับกู๋ฟาน จนหรานอวี้ครางในลำคอ นางจึงดันไหล่แกร่งของหานเย่ให้นอนราบบนตั่ง เพียงเท่านั้นลิ้นของทั้งคู่ก็แยกออกจากกันจนน้ำลายไหลย้อย 

เมื่อคนตัวโตนอนราบลงนางก็ตั้งขานั่งยองๆ เผยให้เห็นรูรักของตนกลืนกินดุ้นเอ็นอย่างชัดเจน หานเย่หายใจถี่รัวตื่นเต้นกับภาพตรงหน้ามิต่างจากสหาย ยิ้มร้ายเผยขึ้นบนใบหน้าหวาน ก่อนที่นางจะเริ่มกระดกสะโพกขยับมันขึ้นลง มือนั้นก็แยกออกไปสองทางเพื่อชักรูดแก่นกายให้บุรุษทั้งสองมิให้น้อยหน้ากัน 

มันช่างเป็นภาพหยาบโลนท่ามกลางแสงจันทรา ซึ่งเริ่มเคลื่อนคล้อยพร้อมที่จะจากไปยิ่งนัก แต่แรงสวาทที่ทั้งสี่มอบให้กันกลับมิมีทีท่าว่าจะหยุด เสียงซอยเอวสับสะโพกใส่ดุ้นเอ็นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง 

ตับ! ตับ! ตับ!

หรานอวี้บดกระแทกรูของตนใส่ท่อนลำใหญ่ถี่รัว ยามนี้ปากนางมิว่างแล้วเพราะถูกกู๋ฟานยัดดุ้นเอ็นใส่ ซึ่งนางก็เต็มใจดูดอมให้เขา สลับไปมากับดุ้นของกัวเล่อ โดยที่สะโพกกลมนั้นก็มิยอมหยุด หานเย่เห็นเช่นนั้นจึงอยากช่วยด้วยการจับตรึงเอวคอดเอาไว้ เขาเด้งสะโพกเสยดุ้นใส่รูของนางถี่รัว 

ตับ! ตับ! ตับ! 

"อ๊า!..ดูดดียิ่งนัก ..ยิ่งเอายิ่งมัน..ยิ่งแน่น..ซี๊ด!" 

"อ๊า!..รูนางดีจริงๆ..ซี๊ด!..ปากก็อุ่น" กัวเล่อเอ่ยชมบ้าง 

"ข้าเสียว!..เสียวมาก" กู๋ฟานเอ่ยได้เพียงเท่านั้น เพราะคนตัวเล็กเร่งดูดอมดุ้นเอ็นเขาถี่รัว เป็นเหตุให้อดไม่ได้ที่จะเด้ามันเข้าปากนางเช่นที่หานเย่เคยทำ 

ผู้ที่จับตรึงเอวคอดแล้วเด้งท่อนลำเข้าใส่ นอนมองภาพเบื้องหน้าสลับไปมากับรูรักด้านล่างของนาง เขามิเคยได้เปี่ยมสุขเพียงนี้มาก่อน สตรีตัวน้อยผู้นี้ช่างเติมเต็มความต้องการได้ดีเสียเหลือเกิน ขนาดถูกสองสหายเขาจับกระแทกโดยไม่ปรานี นางก็ยังร้องขอให้แรงขึ้นและดูเหมือนจะมีความต้องการมากขึ้นด้วย 

"อ๊า!..ข้ามิไหวแล้ว..ซี๊ด!..ปากนางอุ่นและดูดดียิ่งนัก" กู๋ฟานมิอาจทนต่อการรูดรั้งของปากอิ่มได้ เขาเร่งเด้าสะโพกยัดดุ้นเอ็นใส่ปากนางเร็วขึ้น ในที่สุดก็พ่นน้ำรักขาวขุ่นออกมาจนไหลย้อยที่มุมปาก ด้านล่างก็ถูกกระหน่ำเด้าใส่ถี่รัวจนต้องเกร็งกระตุกปล่อยน้ำหวานของตนชโลมรดดุ้นเอ็นด้านใน

แต่ปากนางกลับยังมิยอมหยุดดูดเลียกินน้ำกามของกู๋ฟานจนหัวมันวาว ทำเอาใต้เท้าหนุ่มถึงกับขนลุกซู่เมื่อเห็นการกระทำของนาง มิต่างจากคนที่กำลังเร่งเสยดุ้นเอ็นใส่รูรัก จนหานเย่มิอาจทนต่อภาพตรงหน้าได้ หัวบานหยักพ่นน้ำรักของตนใส่ร่องรูของหรานอวี้เช่นกัน 

"อ๊า!..ดียิ่งนัก" หานเย่เอ่ยชมร่องรูของนาง แต่จู่ๆร่างเล็กก็ลอยขึ้นจากตัวของสหาย นางถูกอุ้มมานอนราบลงบนพื้นพรมแสนนุ่มนวลกลางลาน 

"ต่อเลยนะเด็กน้อย ในเมื่อเจ้าร้องขอมันเอง" ว่าแล้วกัวเล่อก็ดันขาเรียวขาวให้แยกออก เผยกลีบบัวบานแย้มดูงดงามล่อตา เขารีบจับดุ้นเอ็นของตนกดเข้าไปในรูของนาง เสียงครางประสานกันของทั้งคู่ดังขึ้น พร้อมกับเสียงหยาบโลนตามมา 

ตับ! ตับ! ตับ! 

เนื้อกระทบกันดังขึ้น สองสหายก็นั่งมองพร้อมกับชักรูดท่อนเอ็นของตนไปด้วย เพราะเสียกันไปหลายน้ำแล้ว เกรงว่าจะสู้สตรีตัวน้อยมิได้ หากเป็นเช่นนั้นคงเสียชาติเกิดเป็นแน่ 

กัวเล่อกระแทกกายตนโหมใส่ร่างเล็กมิกลัวนางจะแตกหักเลยสักนิด เพราะแขนเล็กกอดรัดเขาแน่น สายตาก็ส่งมายั่วบุรุษที่นั่งมองราวกับกลัวเขาจะหมดอารมณ์ไปเสียก่อน แล้วจึงจับใบหน้าคมคายของคนที่อยู่บนตัวให้ก้มลงมาแลกลิ้นเสียงดัง "จ๊วบจ๊าบ" เพิ่มกำหนัดให้คนที่เด้าดุ้นเอ็นใส่

ก้นหนาของกัวเล่อกระดกขึ้นลงถี่รัว เสือกใส่แก่นกายของตนใส่รูของสตรีตัวน้อยจนมันแดงฉ่ำ น้ำรักที่พวกเขาพ่นใส่ ยามนี้มันไหลย้อนออกมา แต่มิได้ทำให้ความคับแน่นด้านในหายไปเลย ยิ่งเอายิ่งแน่นกระชับราวกับมีเวทมนตร์ตรึงเอาไว้ 

หรานอวี้ตวัดลิ้นเกาะเกี่ยวกับคนตัวโตอย่างเมามัน มือนางอยู่ที่หัวเขาและสะโพกหนา กดมันลงเพื่อสื่อให้รู้ว่าต้องการให้เขาเน้นย้ำทุกครั้งยามที่เด้าลงมา กัวเล่อก็ไม่ขัดต่อความต้องการของนาง เขาอยู่ในท่าคุกเข่าพับขาเพื่อพยุงให้เอวสอบนั้นขยับได้เร็ว ดุ้นเอ็นถูกชักเข้าออกจนเกิดเสียงของการเสียดสีด้านใน เป็นที่ถูกใจของคนที่นั่งดูเป็นอย่างมาก ยามนี้เขาทั้งสามตั้งใจที่จะไม่รุมนาง อยากเก็บเอาไว้กินนานๆนั่นเอง มิอยากให้สตรีตัวน้อยล้มหมอนนอนเสื่อไปก่อน 

"อื้อ!..แรงอีกนายท่าน..อ๊า!..ข้าเสียวรู" 

"อ๊า!..มิต้องห่วงเด็กน้อย ข้าจะกระแทกให้ถึงมดลูกเจ้าเลย" 

คนตัวโตยืดตัวขึ้นออกจากใบหน้าหวาน ยามนี้ทั่วทั้งร่างนางแดงก่ำไปหมดแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงร้องขอมิยอมหยุด 

กัวเล่อคุกเข่ายันกายขึ้น ก่อนจะดันขาเรียวอ้าออกกว้าง จากนั้นดุ้นเอ็นใหญ่ก็ถูกอัดกระแทกเด้าใส่มิหยั่ง จนร่างเล็กถึงกับหวีดร้องเสียงหลง เมื่อนางไปถึงฝั่งฝันเพราะคนตัวโตนั้นตะบี้ตะบันกระแทกใส่ถี่รัวสมใจนางยิ่งนัก 

"อ๊า!..แตกแล้วหรือเด็กน้อย..ต่อไปตาผัวแล้วนะ" กล่าวจบเขาก็จับตรึงเอวคอดแล้วเร่งเด้าดุ้นเอ็นใส่รูรัก จนกลีบบัวนั้นหุบกลืนแก่นกายของเขา เผยร่องรอยแดงด้านในปริ้นเข้าปริ้นออกน่ามอง 

"อ๊า!..มิไหวแล้ว..มาแล้ว..ซี๊ด!..อ๊า!" กัวเล่อร้องครางดังลั่น ก่อนจะเกร็งกระตุกปล่อยน้ำรักอีกรอบ เขากดเน้นลงสองสามทีเพื่อรีดน้ำออกให้หมด ก่อนจะถอดดุ้นเอ็นออก น้ำกามก็ไหลย้อยตามมาทันที หรานอวี้นอนหอบหายใจถี่ แต่ยังคงอ้าขารอให้ชายหนุ่มเข้ามาหาอีก 

"นายท่านขอพวกเราลองบ้างได้หรือไม่" เสียงคนสนิทของกัวเล่อเอ่ยขึ้น เพราะดูเหมือนผู้เป็นนายมิคิดจะจัดการต่อแล้ว แต่อันที่จริงทั้งสามหมายจะเก็บนางไว้กินนานๆต่างหาก 

"มิได้ ห้ามพวกเจ้าแตะต้องนางเด็ดขาด" เสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกมาจากเจ้าของจวน หานเย่ลุกขึ้นเดินตรงมาหาร่างเล็ก ซึ่งส่งสายตายั่วเขาอยู่ ริมฝีปากอิ่มก็ยิ้มส่งให้ จนเขาอดมิได้ที่จะลงไปคลอเคลียกับร่างนาง 

"ยังมิอิ่มอีกหรือ พวกพี่อยากให้เจ้าพักก่อน เสียไปหลายน้ำแล้วนะ ประเดี๋ยวจะล้มป่วยเอารู้หรือไม่" เอ่ยบอกเสียงอ่อนโยน แต่มือกลับลูบวนที่ร่องกลีบ 

"อยากเอาต่ออีกเจ้าค่ะ นะเจ้าคะ น้องยังมิอิ่มเลย อยากถูกเด้าแรงๆตรงนี้..อื้อ!..มันเสียวดียิ่งนัก" เอ่ยบอกเขาพร้อมกับตะแคงเข้าหา มือนั้นก็ซุกซนจับดุ้นเอ็นใหญ่ชักขึ้นลงจนมันแข็งตัวเต็มที่ 

"มิพอจริงๆสินะ เช่นนั้นอย่าหาว่าพวกพี่ใจร้ายแล้วกัน" ว่าจบหานเย่ก็เบียดกายเข้าแทรกกลางหว่างขานาง ดุ้นเอ็นใหญ่ถูกโยกขึ้นลงสองสามครั้งก่อนจะกดลงรูจนมิด มินานเสียงครางกระเส่าก็ดังขึ้นอีก สับเปลี่ยนกันระหว่างสหายจนเกือบรุ่งสาง จึงได้หยุดพักสลบไสลกันบนพรมกลางสวนนี่เอง

ยามซื่อ [09:00-10:59] แสงแดดสาดส่องมากระทบใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษทั้งสาม ทำให้ต้องงัวเงียตื่นขึ้น ยังดีที่ยามนี้มีผ้าผืนใหญ่ปกคลุมอยู่ จึงไม่เป็นที่อุจาดตาของบ่าวไพร่ในจวนนัก เพราะปกติผู้เป็นนายเสร็จกิจก็จะกลับเข้าเรือนนอน แต่ครานี้กลับสลบไสลกันที่กลางสวน 

"กัวเล่อ กู๋ฟาน เมียของเราหายไปแล้ว" หานเย่ร้องเสียงหลง เมื่อกวาดตามองมิเห็นสตรีตัวน้อยที่เขากอดเอาไว้เมื่อคืน 

"หา! อะไรนะ นางหายไปได้อย่างไร" กัวเล่อส่งเสียงด้วยความตกใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบเอาอาภรณ์ของตนมาสวมใส่ แล้วโยนของสหายซึ่งอยู่ใกล้มือส่งให้ มองซ้ายแลขวาก็ไม่เห็นแม้เงาของคนที่ร่วมสวาทกันเมื่อคืน 

"หายไปได้อย่างไรกัน นางลุกไหวกระนั้นหรือ" กู๋ฟานลุกขึ้นมานั่งบนตั่งอย่างมึนงง มิคิดว่าสตรีที่พวกเขารุมกินเมื่อคืนจะหายไปได้ 

"นี่เราถูกฟันแล้วทิ้งหรือ?" หานเย่เอ่ยถ้อยคำบางเบาออกมา เกิดมายี่สิบเจ็ดปี มิเคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน มีแต่พวกเขาที่เอาจนสตรีต้องร้องขอให้หยุด และเอาแบบคนต่อคน มิใช่ชายสามหญิงหนึ่งเช่นนี้ด้วย

 แต่เหตุใดนางยังสามารถลุกหนีหายไปได้ ทั้งสามนุ่งเพียงกางเกง และยังคงนั่งอยู่ในท่วงท่ามิต่างกันนั้นคือกุมขมับ มิรู้เพราะปวดหัว หรือเป็นเพราะมิเข้าใจว่าสตรีตัวน้อยจากไปได้เช่นไร แต่ที่แน่ๆพวกเขาสั่งคนให้ตามหานางแล้ว เริ่มตั้งแต่จวนของเขาเองนี้แหละ เพราะอาจจะเป็นสาวใช้ที่อยู่เรือนด้านหลังอยากร่วมสนุกกับพวกเขาก็เป็นได้ 

 

 

 

 

 

 

 

 

# หึหึ เป็นไงโดนฟันแล้วทิ้ง หง่อยเป็นหมาป่วยเลยสิ เจอฤทธิ์ลูกสาวฉันเข้าไป ถึงกับนั่งกุมขมับกันเลยเชียว ว่าแต่หรานอวี้ของแม่ลุกขึ้นได้ไงล่ะลูก