4. คนงานหุ่นล่ำ

ด้านหรานอวี้ หอบร่างกายของตนกลับทางเดิมตั้งแต่เช้ามืดเมื่อคืน นางก็รีบชำระล้างร่างกาย พร้อมกับหายากินเพื่อมิให้ตนเองนั้นตั้งครรภ์ แม้จะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มารดาก็ตระเตรียมเอาไว้ให้เสมอ เกรงว่าวันใดวันหนึ่งบุตรสาวจะพลาดขึ้นมาด้วยน้ำมือบุรุษที่หมายปองนาง หารู้ไม่ว่าหรานอวี้เองต่างหากที่วิ่งเข้าไปหามันเอง

ยามนี้นางนอนซมอยู่บนเตียงเพราะพิษไข้ เนื่องจากเกิดรอบเดือนในช่วงเช้าที่อาบน้ำพอดี นี่คงเป็นเหตุให้นางเกิดความต้องการเป็นอย่างมาก เมื่อบางสิ่งในร่างกายกำลังปรับตัว มันจึงกระตุ้นกำหนัดที่ถูกซ่อนอยู่ภายใน ช่างเป็นเวลาที่เหมาะเสียจริงกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“ตัวร้อนเชียว รีบทานโจ๊กนะ เจ้าจะได้กินยา” เสียงมารดาเอ่ยอย่างห่วงใย บุตรสาวก็ว่านอนสอนง่าย นางเชื่อฟังคำสั่งทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องแต่งงาน

“ข้ามิเป็นไรท่านแม่ ยามมีระดูก็เป็นเช่นนี้ประจำ” เอ่ยบอกเสียงแหบพร่า ทำเอามารดาเป็นกังวลอย่างมาก

“ยังจะพูดอีก ดูสิ เสียงก็แทบจะไม่มีแล้ว” ตำหนิไม่จริงจังนัก ก่อนจะป้อนข้าวต้มให้บุตรสาวจนหมด “นอนพักเสีย แม่จะให้เสี่ยวผิงมาเฝ้า” เอ่ยจบก็ออกไป สาวใช้ก็เข้ามา หรานอวี้ยิ้มบางๆ ก่อนจะหลับตาลง

ห้าวันผ่านไป หลังจากส่งคนตามหาสตรีตัวน้อย ชายหนุ่มทั้งสามกลับมิได้ข่าวคราวของนางเลย จึงได้แต่มานั่งหงอยกันที่กลางสวน เฝ้าคิดถึงแต่ผู้ที่หลงเข้ามามอบความสุขให้พวกตน จนอดคิดมิได้ว่านางอาจมิใช่มนุษย์

“นี่เจ้าเพ้อถึงเพียงนี้เชียวหรือกู๋ฟาน” หานเย่ตำหนิสหายพร้อมกับส่ายหัวในความคิดอีกฝ่าย

“ก็นางมาโดยมิมีผู้ใดรู้ จู่ๆ ก็ปรากฎตัวจะไม่ให้ข้ารู้สึกได้เยี่ยงไร แต่ถึงกระนั้นข้าก็อยากให้นางมาอีกนะ คิดถึงเหลือเกิน เมียจ๋า! กลับมาหาพี่เถิด” ใต้เท้าหนุ่มคร่ำครวญอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน มิต่างจากสหายเลย

แม้จะไม่พูด แต่กัวเล่อก็มีความรู้สึกมิต่างจากกู๋ฟาน จึงได้แต่นอนเหยียดกายบนพรมหนานุ่ม นอนมองพระจันทร์เสี้ยวที่มันกำลังขยับขึ้นมาช้าๆ

“นางต้องเป็นคนแถวนี้แหละ ในจวนไม่มีก็ต้องหานอกจวน ที่สำคัญดึกดื่นมีเวรยามเฝ้า คนของข้าบอกว่ามิมีผู้ใดเล็ดลอดมา ต้องมีเส้นทางลับตรงไหนสักแห่งเป็นแน่” เจ้าของจวนเอ่ยถึงความเป็นไปได้ ก่อนจะสั่งให้คนของตนเสาะหาช่องทางที่ว่าตามกำแพง

ด้านหรานอวี้ ยามนี้นางออกมานั่งเล่นในสวนหลังจากที่อาการดีขึ้นมากแล้ว มีสาวใช้อยู่ข้างกายมิห่าง

“ตรงนั้นเขาทำสิ่งใดกันหรือพี่เสี่ยวผิง” เอ่ยถามพร้อมกับชี้นิ้วไปยังผู้คนที่กำลังทำบางสิ่งข้างกำแพง และเป็นจุดที่นางใช้มันลอดออกไปยังจวนอื่น

“นายท่านสั่งให้ปิดรูหมารอดเจ้าค่ะ เห็นว่าจวนข้างๆ มีคนแอบเข้ามาทางนั้น มันอยู่ใกล้เรือนคุณหนู นายท่านเลยเกรงจะมีคนมิดีแอบเข้ามาเจ้าค่ะ”

ถ้อยคำนี้ทำเอาหรานอวี้ถึงกับสะอึก จะมีใครแอบลอดเข้ามากัน มีแต่นางนี่แหละจะลอดออกไป ตั้งแต่คืนนั้นใจดวงนี้ก็กระวนกระวายหาบุรุษทั้งสาม อยากให้พวกเขาเอาดุ้นสอดใส่รูรักของตนอีก นึกถึงตรงนี้ด้านล่างก็เปียกแฉะ

“งะ..งั้นหรือ” เสียงติดขัดดังขึ้น ยิ่งได้เห็นคนงานหนุ่มรูปร่างกำยำทำงาน เหงื่อโทรมกายระยิบระยับ กำหนัดก็ยิ่งก่อเกิดจนแทบจะควบคุมตนเองมิได้

“พี่ไปนอนเถอะ ข้าจะกลับเข้าเรือนแล้ว” ออกปากไล่สาวใช้ทันที นางแสร้งเดินกลับมาเมื่อเห็นสาวใช้ลับตา จึงเดินไปยืนหลบมุมที่สวนอีกรอบ

“อื้อ!..เหตุใดข้าถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้นะ” ตำหนิตนเองเบาๆ เพราะเมื่อก่อนนางมิได้มีอาการเช่นนี้ พอถูกกระตุ้นเพียงครั้งกลับติดใจจนเห็นแค่ร่างกายบุรุษก็มีความต้องการขึ้นมาเสียแล้ว จึงพยายามช่วยตนเองด้วยการหาสิ่งที่ใหญ่กว่านิ้วมาสอดใส่อย่างเช่นแตงกวาที่นางหยิบติดมาจากครัว อ้างว่าจะเอามาไว้กินเล่นเสียอย่างนั้น

“อื้อ!..เสียวจัง หากได้ดุ้นจริงๆ ก็คงดี” เสียงครางแผ่วเบาดังขึ้น ในขณะที่นางยืนมองรูปร่างกำยำของคนงาน ซึ่งมีอยู่หนึ่งคนที่ท่าทางแตกต่างออกไปจากผู้อื่น ดูเหมือนมิใช่คนงานเลยสักนิด มันยิ่งกระตุ้นกำหนัดของนางไปอีก

“อ๊า!..เอาข้าแรงๆ สิ เด้าข้าแรงๆ” ถ้อยคำหยาบโลนหลุดออกมาแผ่วเบา พร้อมกับชักท่อนแตงกวาเข้าออกถี่รัว แต่ขนาดของมันดูจะไม่ถึงใจนางสักเท่าไหร่นัก แต่ก็พอแก้ขัดไปได้ในยามนี้ หรานอวี้จึงยกขาเรียวของตนเหยียบบนกระถางต้นไม้ เพื่อให้ช่องทางนั้นอ้าออก

“อื้ม!..อ๊า!..ข้าอยากได้คนงานผู้นั้นจัง” นางเอ่ยพร้อมกับมองไปยังร่างแกร่ง ซึ่งยามนี้พวกเขาเสร็จการทำงานตรงช่องหมารอดแล้ว จึงเริ่มแยกย้ายกันกลับเรือนพัก มีแค่บุรุษหนุ่มรูปงามผิวพรรณหมดจดนั่นแหละที่ยืนอยู่ที่เดิม และมองขึ้นไปบนเรือนของคุณหนูหรานอวี้

“เขามองขึ้นไปด้านบน หรือจะสนใจข้ากันนะ เช่นนั้นหากให้เขาช่วยเราก็จะมีดุ้นเอาไว้แหย่รูทุกวันน่ะสิ”

คิดได้เช่นนั้นหรานอวี้ก็โยนแตงกวาทิ้ง นางแสร้งส่งเสียงร้องออกมาเพื่อดึงความสนใจ ทำให้คนงานหนุ่มรีบวิ่งตรงเข้ามาทันที “คุณหนูเหตุใดถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ขอรับ”

“ข้าออกมาเดินเล่นน่ะ เจ็บขาจัง เจ้าช่วยอุ้มข้าไปส่งได้หรือไม่” บอกเสียงอ้อน พร้อมกับยกมือคล้องคออีกฝ่ายดื้อๆ จนชายหนุ่มเริ่มได้กลิ่นบางอย่าง เขาเผยยิ้มร้ายออกมา ก่อนจะช้อนอุ้มนางตรงไปที่เรือน

“ปิดประตูด้วย” หรานอวี้เอ่ยบอกเขา เสียงประตูจึงปิดลงด้วยเท้าของชายหนุ่ม “วางข้าบนโต๊ะ” ออกคำสั่งทันที อีกฝ่ายก็ทำตามอย่างว่าง่าย

“เจ้ามีนามว่ากระไรหรือ” ถามพร้อมกับลากมือลงตามอกแกร่ง ซึ่งมันยังคงมีเม็ดเหงื่อไหลอยู่ นางใช้นิ้วสะกิดเม็ดไตสีแดงเข้มของเขาเบาๆ พร้อมกับเลียริมฝีปากตนเองไปด้วย ยามนี้กำหนัดในร่างมันแผดเผาจนรุ่มร้อนมิอาจยับยั้งชั่งใจได้แล้ว มีแต่ปล่อยตามความต้องการเท่านั้น

“ฟูหรงขอรับ ข้าน้อยนามว่าฟูหรง”

ชายหนุ่มตอบเสียงกระเส่า น้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคออย่างยากเย็น มองใบหน้างามที่อยู่ใกล้แค่คืบ ด้านล่างของเขามันก็ตื่นตัวแข็งจนปวดหนึบ

“ฟูหรง ข้าอยาก เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่” เอ่ยบอกอย่างมิอาย ซ้ำยังเปิดกระโปรงขึ้นจนเผยให้เห็นเนินเต่าอวบอูม

“ได้หรือขอรับ ข้าน้อยช่วยคุณหนูได้จริงหรือ” เอ่ยถามเสียงแหบพร่าเพื่อความชัดเจนว่านางจะไม่เปลี่ยนใจ

“ได้สิ ข้าอยากได้ดุ้นของเจ้า เอามันเข้ามาในรูข้านะ” ว่าพร้อมกับเลื่อนมือลงไปลูบลงที่เป้าของชายหนุ่ม ซึ่งยามนี้มันแข็งตั้งโด่จนกางเกงนั้นเปียกแฉะ หรานอวี้เห็นเช่นนั้นก็ตั้งขายกขึ้นเผยกลียบัวงามยั่วยวนอีกฝ่าย

“พี่ฟูหรงใส่ดุ้นของท่านมาสิ ข้าอยากจนน้ำเยิ้มแล้วเห็นหรือไม่” กลีบบัวสีขาวอมชมพูปริออกเล็กน้อยอย่างเชิญชวน ทำเอาชายหนุ่มถึงกับตะลึงในความงามที่มิเคยได้พบพานมาก่อน เขาโน้มหน้าลงมาตรงกลางหว่างขาของนาง สูดดมเอากลิ่นน้ำรักอย่างโหยหา

“ใจเย็นขอรับคุณหนู ร่องงามๆ เช่นนี้มันต้องทำความสะอาดเสียก่อน พี่ฟูหรงคนนี้จะมอบความสุขให้เอง” เอ่ยบอกเสียงกระเส่า ก่อนที่ใบหน้านี้จะค่อยๆ ก้มมุดลงที่กลีบบัวของนาง โดยใช้ลิ้นปาดเลียจนหรานอวี้สะดุ้งเฮือก

“อื้อ!..ลิ้นพี่สากดีจัง” เอ่ยชมเสียงหวาน แขนน้อยทั้งสองข้างถูกวางค้ำยันร่างตนเอง เพื่อจะได้มองการกระทำของอีกฝ่ายได้ชัดเจน หรานอวี้มองลิ้นของฟูหรงปาดเลียลงที่ร่องรูของตน บางคราเขาก็ขบเม้มเม็ดเสียวให้

ยามที่ลิ้นสากตวัดเลียลงดุนเข้าไปนางก็ครางเสียงหลง จนคนตัวโตต้องเงยขึ้นเพื่อปรามนาง “อย่าดังสิขอรับ ประเดี๋ยวจะมีคนมาขัดความสุขเรานะ”

“ก็พี่สอดลิ้นเข้าไปลึกนี่หน่า ข้าเสียวมากเลย” บอกเสียงหวาน ดวงตาสวยก็ยังคงส่งยั่วยวนไม่ปิดบัง

“แค่ลิ้นเอง ประเดี๋ยวต้องเจอดุ้นใหญ่ของพี่นะคนดี ต้องอดทนนะขอรับ เราจะได้เสียวกันทั้งคืน” กล่าวจบเขาก็ก้มลงดูดเลียร่องรูให้นางอีกครั้ง

ครานี้เขาเร่งความเร็วขึ้น เพื่อให้นางถึงจุดหมายตามความต้องการที่ดูเหมือนจะมีมากเหลือเกิน ปลายลิ้นสากตวัดควงอยู่ด้านในชักเข้าออกจนเกิดเสียงหยาบโลนตามมา ชายหนุ่มใช้นิ้วสอดเข้าไปช่วยด้วยอีกแรง

เมื่อเห็นอาการของคุณหนูดูท่าจะทนได้อีกไม่นานเขาก็ผละปากออก ขึ้นไปจูบแลกลิ้นกับนาง แต่นิ้วในรูกลับเพิ่มเป็นสอง แล้วกระหน่ำกดชักใส่ถี่แรงจนหรานอวี้มิอาจทานทนต่อความเสียวซ่านนี้ได้ นางถึงกับฉี่แตกออกมาพร้อมกับน้ำรัก เมื่อถูกนิ้วพิฆาตของคนงานหนุ่ม

ฟูหรงยังคงบดจูบแลกลิ้นกับนางอย่างเร่าร้อน แม้คุณหนูจะน้ำแตกไปแล้ว มือที่อยู่ในรูเลื่อนขึ้นมาปลดเปลื้องอาภรณ์ผู้เป็นนาย แล้วรีบหันมาจัดการของตนบ้าง ลิ้นอุ่นละออกมาจากริมฝีปากอิ่ม น้ำลายของทั้งคู่ตามมาเป็นสาย ฟูหรงเอ่ยเสียงแหบพร่าหลังจากนั้น

“ต่อไปเป็นดุ้นของพี่แล้วนะขอรับคุณหนู”

 

 

 

 

 

# คนงานหุ่นดีน้องเลยไม่ทน