12.2 | ไม่ปกติ

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่สตูดิโอนั่น” หญิงสาวถามพลางเอนศีรษะซบไหล่กว้างของสามีผู้ที่ตามปกป้องเธอตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนกระทั่งถึงวันนี้

               “ผมติดเครื่องติดตามไว้ที่รถคุณตั้งแต่วันที่คุณแอบขับรถออกไปหาซินดี้ครั้งแรกแล้ว

               “ครั้งแรก? ครั้งไหนคะ?”

               “ตอนที่คุณความจำเสื่อมอยู่ไง”

               “อ๋อใช่...วันนั้นพอฉันกลับมาเราก็ทะเลาะกัน” ว่าแล้วเธอก็หันมามองเขาตาเขียว “คุณน่ะร้ายกาจที่สุด ตัวเองเป็นคนผิดแท้ๆ แต่วันนั้นก็ยังมาดุฉันอีก”

               “คุณนั่นแหละที่เป็นคนผิด แอบไปข้างนอกทั้งที่ผมสั่งห้าม กลับมายังมาโวยวายใส่ผมอีก ผมบอกว่ารักคุณๆๆ คุณก็ไม่เชื่อ ผมก็เลยต้องเสียงดังเข้าข่ม”

               “จะไม่ให้ฉันโวยวายได้ยังไง คุณเล่นโกหกว่าฉันเป็นภรรยาของคุณ จนฉันเสียพรหมจรรย์ที่อุตส่าห์รักษามายี่สิบสี่ปีไปโดยไม่รู้ตัว แถมยังหลอกฉันแต่งงานจดทะเบียนสมรสอีก”

               “ดะ...ดะ...เดี๋ยวนะ” มาร์คัสที่นั่งเอนหลังพิงพนักม้านั่งแบบสบายๆ ดีดตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันแล้วจับต้นแขนทั้งสองข้างของภรรยาสาวไว้แน่นพลางถามด้วยความตื่นเต้นระคนดีใจ “ความทรงจำช่วงนั้นของคุณกลับมาแล้วเหรอ!?”

               เอวารินชะงัก เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจที่อยู่ๆ ก็จำเหตุการณ์ในช่วงความจำเสื่อมได้ “ฉันจำได้แล้ว” หญิงสาวดีใจมากโผเข้ากอดสามีแน่น

               ชายหนุ่มดีใจมากจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่กอดตอบเธอแน่นพอกัน เขาคิดว่าจะต้องอยู่กับความเคลือบแคลงสงสัยของเธอไปตลอดชีวิตเสียแล้ว

               “มาร์คคะ ฉันจำได้แล้วว่าฉันเคยบอกรักคุณจริงๆ คุณไม่ได้โกหก ฉันเคยรักคุณจริงๆ ค่ะมาร์ค” หญิงสาวพร่ำบอกน้ำตาซึม สองแขนเล็กยังโอบกอดสามีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ในใจอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่แอบคิดอยู่ตั้งนานว่าที่เขาไม่ยอมเล่าความจริงให้ฟังเพราะอาจจะมีเรื่องไม่ดี แต่มาถึงตอนนี้เธอรู้แล้วว่า ที่เขาไม่เล่า คงเพราะกลัวโดนเธอโกรธซ้ำสอง เพราะวันนั้นเธอก็ทั้งอาละวาดและตบหน้าเขาอย่างแรงกว่าจะเคลียร์กันได้

               “ใช่ คุณเคยรักผม” เขาจับตัวเธอดันออกห่างนิดหนึ่งแล้วก้มหน้าลงมาสบตาเธอก่อนจะถามเสียงแผ่วเบา “แล้วตอนนี้คุณยังรักผมอยู่หรือเปล่า ตั้งแต่ความทรงจำของคุณกลับมา คุณไม่เคยบอกรักผมเลยนะ”

               “คุณบอกฉันเองนะว่าไม่ต้องบอกรักก็ได้ แค่ให้ร่วมรักทุกวันก็พอ” เธอพูดยิ้มๆ “แล้วตั้งแต่กลับจากฮันนีมูนคุณก็ทำทุกวันเลยนะคะ เมื่อคืนคุณก็ทำ”

               “ถึงยังไงผมก็อยากได้ยินคำว่ารักจากปากคุณให้ชื่นใจนะ”

               เอวารินยิ้มหวานใส่นัยน์ตาอันมีเสน่ห์ล้ำลึกของเขาแล้วบอกอย่างแน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง “ฉันรักคุณค่ะมาร์ค วันนี้ฉันไม่สงสัยอะไรในตัวคุณอีกแล้ว”

               “ชื่นใจที่สุดเลย” มาร์คัสยิ้มกว้างด้วยความดีใจแล้วกดจูบหนักๆ ลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา “เรื่องนี้ถือเป็นข่าวดีที่สุดในชีวิตของผมในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเลย”

               “ฉันเคยถามตัวเองนะคะว่าทำไมหลังจากที่กลับจากเกาะแล้วฉันยังอยู่กับคุณต่อ ตอนนั้นฉันตอบตัวเองว่า เพราะคุณดีกับฉันมาก ฉันเลยไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณ แต่วันนี้ฉันเจอคำตอบที่แท้จริงแล้วค่ะ” เอวารินช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับผู้ชายที่โอบกอดเธอด้วยความรักอยู่เสมอ “ฉันรักคุณค่ะมาร์ค คุณคือรักแรก และรักเดียวของฉัน”

               มาร์คัสยิ้มด้วยความตื้นตันใจพลางกระชับวงแขนกอดเธอแน่นขึ้น “ไม่รู้ว่าคุณจะเชื่อผมหรือเปล่า แต่ผมก็อยากบอกคุณว่า คุณคือรักแรกของผมเหมือนกัน”

               “ฉันเชื่อคุณค่ะ” เธอตอบรับเสียงหวาน

               “หือ...ทำไมเชื่อง่ายจัง”

               “ก็ฉันรักคุณนี่”

               “อืม...เป็นเหตุผลที่ดีมาก” เขาพูดเนิบนาบ สีหน้ายิ้มๆ

               “ฉันอยากจูบคุณจัง” หญิงสาวมองที่ริมฝีปากหยักสวยของสามีแล้วทำท่าเหมือนเปรี้ยวปากอยากกินสุดๆ

               “ตรงนี้ไม่ได้ คนเดินผ่านไปผ่านมาตั้งเยอะ”

               “งั้นไปทำกันในรถนะคะ” เอวารินลุกขึ้นแล้วฉุดมือเขาไปที่รถอย่างกระตือรือร้น “รีบปลดล็อกประตูรถสิคะมาร์ค” เธอเร่งเร้าเมื่อเห็นเขาเอาแต่ยืนมองหน้าเธอแบบงงๆ

               “ครับๆ” ชายหนุ่มปลดล็อกแล้วเปิดประตูรถให้เธอเข้าไปนั่งด้านในแล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เหมือนเคย

ในจังหวะที่โน้มตัวอยู่เหนือร่างเธอโดยที่ใบหน้าเกือบจะชิดกันนั้น หญิงสาวก็ใช้สองมือประคองใบหน้าเขาเข้ามาใกล้แล้วแนบริมฝีปากจูบอย่างเร่าร้อนเนิ่นนานและไม่มีทีท่าว่าจะถอนจูบออกง่ายๆ จนชายหนุ่มต้องเป็นฝ่ายดันตัวเองออก เพราะถ้ามีใครผ่านมาเห็นเข้าคงไม่ดีแน่

               “นี่คุณอยากขนาดนี้เลยเหรอ” เขาถามยิ้มๆ เพราะคิดว่าเธอแกล้งทำ

               “ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แค่เห็นหน้าคุณฉันก็น้ำลายไหลแล้ว” เธอมองหน้าเขาพลางกัดริมฝีปากล่างแบบอยากขย้ำเขาสุดๆ

               “อาการแบบนี้ผมว่าคงต้องแวะไปให้หมอฉีดยาแก้หื่นให้สักเข็มสองเข็มแล้วมั้ง”

               “ถ้ารักษาโรคนี้ต้องฉีดด้วยเข็มของคุณคนเดียวเท่านั้น” เอวารินพูดพลางหลุบตาลงมองความเป็นชายที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้กางเกงของสามี แล้วอยู่ๆ มือที่วางอยู่บนหน้าตักก็ยกขึ้นคว้าหมับเข้าที่สิ่งที่สายตาเธอจับจ้องอยู่อย่างห้ามใจตัวเองไม่ได้

               “ริน!” มาร์คัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเอะใจ เธอออกอาการหื่นหนักขนาดนี้ไม่น่าใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว “ที่กองถ่ายโฆษณามีใครเอาอะไรแปลกๆ ให้คุณกินหรือเปล่า!?”

               “มีแค่อาหารกับน้ำดื่มตามปกตินะคะ” เอวารินตอบพลางเลื่อนมือขึ้นไปที่หัวเข็มขัดของมาร์คัสแล้วทำท่าจะปลดมันออก

               ชายหนุ่มจับมือเธอให้หยุด “ผมว่าคุณไม่ปกตินะ คุณต้องไปหาหมอเดี๋ยวนี้” เขาปิดประตูรถแล้วรีบวิ่งขึ้นไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับ โดยระหว่างทางที่ขับรถไปโรงพยาบาลเอวารินก็จับมือข้างซ้ายของเขาขึ้นมาดมตลอดทาง

               “แค่ดมมือคุณคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย”

               “ไม่ว่า” มาร์คัสตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสีหน้าของเขากลับเคร่งเครียดมากเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมภรรยาของเขาถึงได้เป็นแบบนี้ “แต่ไปถึงโรงพยาบาลแล้วคุณต้องสงบสติอารมณ์นิดนึงนะ”

               “รู้แล้วค่ะ ฉันไม่จับคุณปล้ำกลางโรงพยาบาลหรอกน่า” เธอพูดพึมพำพลางดมมือเขาไม่หยุด “กลิ่นคุณตัวหอมชื่นใจจัง ดมแล้วหายมึนหัวเลย”