11.2 | แยกความจริงกับความฝันไม่ออก

เอวารินขยับเปลือกตาหนักอึ้งอย่างงัวเงียเมื่อแสงสว่างยาม เช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างกระจกใสข้างเตียง หญิงสาวพลิกตัวบิดขี้เกียจและรู้สึกว่าเช้านี้ร่างกายอ่อนเปลี้ยผิดปกติ กล้ามเนื้อต้นขาเมื่อยล้าราวกับไปเข้ายิม ออกกำลังกายมาอย่างหนักหน่วง

               เอวารินคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้อยู่ครู่หนึ่งแล้วจำได้ว่ามาร์คัสย่องเข้ามาหาเธอกลางดึกแล้วเธอกับเขาก็ร่วมรักกันอย่างเร่าร้อนและยาวนานจนเกือบเช้า หญิงสาวรีบหันขวับไปมองอีกด้านของเตียงทันทีแต่พื้นที่ข้างกายว่างเปล่า

               “เขาไม่ได้เข้ามานอนในนี้เหรอ? หรือว่าเราฝันไป?” เธอพึมพำด้วยความสงสัยแล้วยกปลายผ้าห่มที่คลุมอยู่ที่หน้าอกขึ้นเพื่อมองร่างกายตัวเอง “ชุดนอนก็ยังอยู่” หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ฝันบ้าอะไรทำไมให้ความรู้สึกเหมือนจริงขนาดนี้ แถมตื่นเช้ามายังเพลียเหมือนกับผ่านการร่วมรักกับเขามาจริงๆ อีก

               “มอร์นิ่งครับ”

               “คุณ! เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่” หญิงสาวลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความตกใจ

               ชายหนุ่มที่เพิ่งออกจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวพันร่างกายท่อนล่างเดินยิ้มเข้ามานั่งที่ขอบเตียง “ตั้งแต่เมื่อคืน”

               “เมื่อคืน!?” เอวารินถามเสียงหลงแล้วเบี่ยงหน้าไปแอบพึมพำกับตัวเองเบาๆ “ตกลงไม่ใช่ฝันใช่มั้ย?”

               “ฝันอะไรเหรอครับ”

               “ก็ฝันว่าคุณ...” หญิงสาวลืมตัวหันขวับมาจะตอบ แต่พอเห็นกล้ามหน้าอกหนั่นแน่นและซิกซ์แพ็คเป็นลอนสวยของเขาเท่านั้นแหละ ใบหน้าก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที คำพูดที่คิดจะพูดก็ปลิวหายไปกับความเขิน

               “ผมทำไมเหรอครับ?” เขาถามย้ำพลางมองสบตาเธอด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว

               “ก็คุณ...”

               “คุณฝันว่าถูกผมลักหลับใช่มั้ย”

               เอวารินชะงักกึก มองหน้าเขาตาค้าง “คุณรู้ได้ไง”

               “เพราะ-คุณ-ไม่-ได้-ฝัน” มาร์คัสย้ำชัดทุกคำ

               “ไม่ได้ฝัน” หญิงสาวทวนคำแผ่วเบา

               “ครับ” เขาตอบรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “เมื่อคืนนี้เรามีความสุขด้วยกันจริงๆ”

               เธอยังคงนิ่งอึ้ง สมองมึนงงไปหมด

               “นี่คุณแยกความจริงกับความฝันไม่ออกจริงๆ เหรอ”

               “ก็ฉันไม่เคย จะไปรู้ได้ยังไง?” เธอก้มหน้าตอบเสียงเบาและอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ที่เธอไม่โกรธเขาแม้แต่นิดเดียวแต่กลับรู้สึกอายที่เผลอปล่อยกายปล่อยใจให้เขาขนาดนั้น แถมยังปล่อยไก่ คิดว่าเป็นความฝันอีก

               “คุณเคย” เขาจับปลายคางเธอให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน “หนึ่งเดือนที่คุณความจำเสื่อม เราทำแบบนี้กันเกือบทุกวัน”

               “บอกไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าจำไม่ได้” เธอตอบอู้อี้พลางหลุบตาลงต่ำ ไม่กล้าสู้หน้า

               “งั้นเรามาสร้างความทรงจำใหม่ด้วยกันนะครับ คุณจะได้รู้สึกชัดเจนมากขึ้นว่าเราเคยรักแค่ไหน” มาร์คัสโน้มใบหน้าลงมาจะจูบ

“ไม่เอาแล้ว” เอวารินรีบกระโดดหนีลงจากเตียงแล้ววิ่งตัวปลิวเข้าห้องน้ำ แค่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ชัดเจนจนไม่รู้จะชัดยังไงแล้ว

ชายหนุ่มมองตามร่างบอบบางในชุดนอนวาบหวิววิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความโล่งอก ตอนแรกเขาคิดว่าจะโดนเธอตบหรือไม่โดนก็โวยวายใส่เสียอีก แต่เธอกลับมีท่าทีเขินอาย นับว่าเป็นสัญญาณที่ดีมาก ถ้าเขาขยันรุกมากกว่านี้อีกสักนิด ทุกอย่างน่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ในไม่ช้า