13.2 | แพ้ท้องแทนเมีย (ตอนจบ)

มาร์คัสพาเอวารินมาตรวจครรภ์ตามที่หมอนัด วันนี้อายุครรภ์ของเธอครบแปดสัปดาห์เต็มแล้ว ทำให้การอัลตราซาวด์เห็นทารกในครรภ์ชัดกว่าตอนห้าสัปดาห์ที่ตรวจครั้งแรกมาก ตอนนั้นเห็นเพียงถุงตั้งครรภ์และจุดขาวๆ ที่อยู่ภายในเท่านั้น

               “ตัวโตขึ้นเยอะเลย หัวใจเต้นตุ๊บๆ ด้วย คุณพ่อคุณแม่เห็นมั้ยครับ” หมอชี้ที่หน้าจอแสดงผลอัลตราซาวด์ให้เอวารินและมาร์คัสดู “ลำตัวอยู่ตรงนี้ ก้นอยู่ตรงนี้ กลมๆ นี่คือศีรษะ”

               ว่าที่คุณพ่อและว่าที่คุณแม่จับมือกันแน่นด้วยความตื้นตันใจขณะมองลูกน้อยในครรภ์ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยม

               “นั่นเขาดิ้นใช่มั้ยคะคุณหมอ” เอวารินถามอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยในพุงดิ้นดุ๊กดิ๊กนิดหนึ่ง

               “ใช่ครับ” คุณหมอตอบรับ

               “เมื่อกี้คุณเห็นมั้ยคะมาร์ค” หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงเขย่ามือสามีที่ยืนอยู่ติดกัน

               “เห็นครับ” เขาหันมายิ้มให้เธอ “ทีนี้เชื่อหรือยังว่าเมื่อเช้าลูกเตะหน้าผมจริงๆ”

               “ฉันก็ยังคิดว่าคุณมโนอยู่ดี ลูกตัวนิดเดียว ต่อให้ดิ้นแรงยังไงก็ยังไม่รู้สึกหรอกค่ะ”

               “ผมรู้สึกจริงๆ ทำไมไม่เชื่อผม” คนเป็นพ่อยังคงยืนยัน

               “เชื่อก็ได้ค่ะ คุณจะได้สบายใจ” เอวารินตอบเอาใจสามี

มาร์คัสโอบเอวเอวารินเดินมาตามทางเดินในโรงพยาบาลเพื่อจะออกไปขึ้นรถที่จอดอยู่ลานจอดรถหน้าอาคาร

               “ท้องคุณปกติดีไม่มีปัญหาในการเดินทาง คุณเตรียมตัวไว้เลยนะ อีกสักพักเราจะกลับนิวยอร์กกัน”

               “คุณไม่รอให้ตำรวจจับเซบัสเตียนได้ก่อนแล้วเหรอคะ”

               “แค่ผมรู้ว่ามันเป็นคนฆ่าเจสันผมก็พอใจแล้ว เรื่องล่าตัวมันมาดำเนินคดีก็ปล่อยให้ตำรวจจัดการไป ตอนนี้ผมเป็นห่วงงานที่โน่น แล้วก็เป็นห่วงคุณด้วย”

               “ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เป็นห่วงฉันทำไมคะ”

               “ถ้าเซบัสเตียนมันยังลอยนวลอยู่ คุณก็ยังไม่ปลอดภัย”

               “ไปอยู่ที่โน่นแล้วฉันจะปลอดภัยเหรอคะ”

               “นิวยอร์กเป็นถิ่นผม ผมดูแลคุณได้ดีกว่าที่นี่แน่นอน” สายตาของชายหนุ่มเห็นแสงแดดยามบ่ายที่หน้าตึกจัดจ้าจึงหันมาบอกภรรยาอย่างเอาใจใส่ “คุณยืนรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเอารถมารับ”

               “เดินไปพร้อมกันก็ได้ค่ะ รถจอดอยู่แค่นี้เอง” เอวารินมองไปที่รถซึ่งจอดอยู่ที่ลานจอดรถโล่งกว้างข้างตึก

               “แดดมันร้อน คุณรอผมอยู่ตรงนี้แหละ” พูดจบเขาก็รีบก้าวยาวๆ ฝ่าเปลวแดดที่ร้อนเปรี้ยงออกไป

จังหวะที่มาร์คัสกำลังขับรถเข้าไปรับเอวาริน มีรถตู้ติดฟิล์มดำสนิทคันหนึ่งขับปาดหน้าเข้าไปจอดตรงหน้าภรรยาของเขา แล้วชายฉกรรจ์สวมหมวกแก๊ปกับแว่นตาดำอำพรางใบหน้าที่อยู่ในรถก็เปิดประตูออกมากระชากตัวเธอขึ้นรถตู้ไปต่อหน้าต่อตา

“ริน!!!” ชายหนุ่มช็อกสุดขีด รีบขับรถตามรถตู้คันนั้นไป เขามั่นใจว่าพวกมันต้องเป็นคนของเซบัสเตียน และทันใดนั้นก็มีข้อความส่งมาจากเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยว่า ‘รอรับศพลูกเมียมึงได้เลย!’

               มาร์คัสเงยหน้าขึ้นมาจากการอ่านข้อความในโทรศัพท์มือถือ รถตู้ที่จับตัวเอวารินไปก็หายไปจากสายตาแล้ว

               “แม่งเอ้ย! หายไปไหนแล้ววะ!” มือใหญ่ที่กำพวงมาลัยรถแน่นเย็นเฉียบด้วยความเป็นห่วงและกลัวมากว่าภรรยาและลูกในท้องจะเป็นอะไรไป

“มาร์คคะ...มาร์ค...มาร์ค...”

               เสียงเรียกที่คุ้นหูปลุกให้มาร์คัสค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเมื่อเห็นหน้าเจ้าของเสียงเขาก็ผวาลุกขึ้นจากเตียงคนไข้แล้วกอดเธอไว้แน่น “ริน...คุณปลอดภัยดีใช่มั้ย แล้วลูกล่ะ ลูกเป็นยังไงบ้าง”

               “ฉันกับลูกปลอดภัยดีค่ะ คุณนั่นแหละที่เป็น” เอวารินพูดพลางใช้ปลายนิ้วเช็ดเหงื่อเม็ดบางที่ผุดขึ้นตามไร้ผมบริเวณหน้าผากให้สามี

               “ผมเป็นอะไร” เขาถามพลางมองไปรอบตัว ถึงได้เห็นว่าตอนนี้ตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล “ผมมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

               “คุณเป็นลมค่ะ”

               “เป็นลม?” ไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้ชายตัวโตที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมออย่างเขาจะเป็นลมได้ “คุณไม่ได้ถูกคนร้ายจับตัวไปเหรอ”

               “เปล่าค่ะ” เอวารินตอบด้วยรอยยิ้ม ตอนเขาหมดสติ เขาเอาแต่ละเมอเรียกหาเธอ บอกว่าจะไปช่วยเธอกับลูกให้ได้ “คุณแค่ฝันไปค่ะ”

               “ฝันเหรอ?”

               “ค่ะคุณฝัน ฉันกับลูกปลอดภัยดี ไม่ได้ถูกใครจับตัวไปทั้งนั้น”

มาร์คัสเป่าปากอย่างโล่งอกที่ทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน

               “หมอบอกว่าร่างกายคุณอ่อนเพลียมาก คงเพราะแพ้ท้องแทนฉันหนักมากไปหน่อย แล้วก็กินแต่สตรอว์เบอร์รี่แทนข้าวทุกวัน พอออกไปเจอแดดร้อนจัดๆ ก็เลยเป็นลม”

               “ผมว่ามีอีกอย่างนึงนะที่ทำให้ผมเพลียหนักขนาดนี้”

               “อะไรคะ”

               “ก็คุณไง” เขารั้งตัวภรรยาสาวให้นั่งลงที่ขอบเตียงแล้วโอบเธอไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง “ผมโดนเมียที่กำลังท้องปล้ำทุกคืนจนไม่ได้หลับไม่ได้นอนก็เลยหมดสภาพแบบนี้”

               “น่าสงสารจังเลย แบบนี้ต้องจูบปลอบใจซะหน่อยแล้ว”

               มาร์คัสรีบแทรกปลายนิ้วเข้ามากั้นกลางระหว่างริมฝีปากเธอและเขา “คุณจะปล้ำผมที่เตียงคนไข้ในโรงพยาบาลแบบนี้ไม่ได้นะ”

“ไม่ปล้ำหรอกค่ะ แค่จูบ ขอจูบทีนึงนะคะ นะๆๆ” เธอดึงนิ้วเขาออกแล้วแนบริมฝีปากจูบเขาอย่างนุ่มนวลอ่อนหวานจนพอใจจึงถอนใบหน้าออกมาแล้วยิ้มให้เขาอย่างอารมณ์ดี

               “คุณนี่หื่นไม่เลือกสถานที่เลยจริงๆ” เขาว่ายิ้มๆ

               “อ้อ..มาร์คะ” เอวารินเพิ่งนึกถึงเรื่องสำคัญได้ “ตอนที่คุณหมดสติอยู่ โทนี่โทร. มาบอกว่าตามตัวเซบัสเตียนเจอที่อิตาลีนะคะ แต่เขาพยายามหลบหนีการจับกุมแล้วก็ยิงสู้ตำรวจ ก็เลยโดนวิสามัญไปแล้ว”

               “จบเรื่องกันสักที” เขาระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ถ้ามันยังอยู่ ผมคงนอนหลับไม่สนิท”

               “อย่างนี้เราก็กลับนิวยอร์กกันได้เลยใช่มั้ยคะ”

               “รอให้ผมหายแพ้ท้องก่อนนะ ผมคงเดินทางไกลตอนนี้ไม่ไหว” ชายหนุ่มที่เคยมาดเข้มอยู่เสมอยิ้มแหยอย่างหมดสภาพ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า อาการแพ้ท้องจะทรมานขนาดนี้

กลางดึก มหานครนิวยอร์ก สี่ปีต่อมา

               “มาร์ทิส มาร์ลิน เลิกเล่นกันได้แล้วลูก ได้เวลานอนแล้ว แล้วนี่แด๊ดดี้อยู่ไหนคะ” เอวารินเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของลูกชายวัยสามขวบและลูกสาววัยสองขวบแล้วถามหาคนที่อาสาจะมาเล่านิทานกล่อมลูกนอนแต่กลับปล่อยให้ลูกๆ เล่นกันจนเลยเวลานอนมามากขนาดนี้

               “อยู่โน่นน...” เด็กน้อยทั้งสองคนตอบประสานเสียงแล้วพากันชี้ไปทางหมอนและผ้าห่มที่กองรวมกันเป็นภูเขาอยู่บนเตียงนอนเด็ก

ทันใดนั้น มาร์คัสในชุดมาสคอตหมาป่าก็กระโดดออกมาจากใต้กองผ้าห่มแล้ววิ่งไล่จับลูกสาวและลูกชายไปรอบห้องนอน

               “เด็กคนไหนที่ไม่ยอมนอน หมาป่าจะจับกินไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลย” คนเป็นพ่อวิ่งตามไปรวบตัวลูกทั้งสองคนมากอดไว้ในอ้อมอกแล้วฟัดที่พุงเด็กน้อยทั้งสองเหมือนหมาป่าขย้ำลูกแกะ

               “จั๊กกะจี้...แด๊ดดี้...หยุด...ค่ะๆๆๆ” เด็กหญิงมาร์ลินวัยสองขวบหัวเราะไปพูดไปอย่างสดใส

               มาร์คัสหยุดฟัดแล้วถามลูกทีละคนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หมาป่าจะไม่กินลูกแกะ ถ้าลูกแกะยอมไปนอน ตกลงมั้ยครับ”

               “ตกลงครับ” เด็กชายมาร์ทิสวัยสามขวบตอบอย่างว่าง่าย

               “มาร์ลินละคะ จะยอมไปนอนหรือยังคะ” เมื่อคุยกับลูกสาว เขาก็ปรับโทนเสียงให้นุ่มลงอีกหนึ่งเท่าตัวโดยอัตโนมัติ

               “ยังค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงใส

               “อ้าว...ทำไมอย่างนั้นล่ะคะลูก” คราวนี้คนเป็นแม่เดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงตรงหน้าคุณพ่อและลูกทั้งสองคน

               “มาร์ลินอยากฟังนิทานอีก”

               “อยากฟังเรื่องอะไรคะ” เอวารินถามลูกสาวอย่างใจเย็น

               “ลิตเติ้ลเมอร์เมดค่ะ”

               “ตกลงค่ะ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้นะคะ วันนี้คุณแม่เตรียมชุดนางเงือกให้แด๊ดดี้ไม่ทัน”

               “โอเคค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยทำนิ้วมือเป็นสัญลักษณ์โอเคอย่างน่าเอ็นดู

               “ถ้างั้นก็ไปนอนกันได้แล้วนะคะ” เอวารินอุ้มลูกสาวมานอนที่เตียง ส่วนมาร์คัสก็อุ้มลูกชายตามมานอนที่เตียงเดียวกัน

               เด็กทั้งสองและคุณพ่อแอบแหย่กันในความมืด แต่พอคุณแม่กระแอมเสียงต่ำเพียงแค่ครั้งเดียว ทั้งสามคนก็นอนนิ่งทันที

               “หลับตาเร็วลูก แล้วอย่าเล่นกันนะ เดี๋ยวโดนนางฟ้าสาปให้เป็นก้อนหิน” มาร์คัสกระซิบบอกลูก ไม่นาน เด็กๆ ก็หลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของพ่อและแม่ที่นอนขนาบอยู่คนละด้าน

               เมื่อนางฟ้าเห็นว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสองคนหลับกันหมดแล้วจึงเอื้อมมือไปสะกิดสามีที่กำลังจะหลับตามลูก

               “มาร์คคะ”

               “ครับ...” ชายหนุ่มยกศีรษะขึ้นมาตอบรับอย่างงัวเงีย

               “กลับห้องกันค่ะ” หญิงสาวกระซิบเสียงเบา กลัวลูกตื่น

               “แหม...นึกว่าวันนี้จะไม่ได้ทำซะแล้ว” มาร์คัสพูดด้วยแววตาเป็นประกาย หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง แล้วรีบก้าวลงจากเตียงมาอุ้มภรรยากลับไปที่ห้องนอนของตัวเองซึ่งอยู่ติดกับห้องนอนของลูกๆ

เขานึกขอบคุณพระเจ้าที่ประทานผู้หญิงที่แสนดีคนนี้มาให้ เธอเป็นซุปเปอร์วูแมนสำหรับเขาเลยก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่แม่หรือหน้าที่ภรรยา เธอก็ทำได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องแถมเธอยังสัญญาว่าปีนี้จะยอมมีลูกคนที่สามให้เขา หลังจากที่ขอพักมาสองปีเต็ม เพราะฉะนั้นเขาจะตั้งใจปั้นให้สุดฝีมือเผื่อจะได้ลูกแฝดสมใจ