6.3 | ง้อเมีย

“ฉันสั่งแล้วใช่มั้ยว่าให้ดูแลคุณรินให้ดี อย่าปล่อยให้ออกไปข้างนอก” มาร์คัสโมโหเกรี้ยวกราดใส่บรรดาลูกน้อง คนขับรถและสาวใช้ที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานก้มหน้างุดอยู่ตรงหน้า

“คุณผู้หญิงบอกว่านายอนุญาตแล้วผมก็เลยไม่กล้าขัดครับ” คนขับรถบอกเสียงอ่อยและได้รับการสนับสนุนจากบรรดาคนรับใช้และบอดี้การ์ดทุกคนที่โดนหลอกเช่นเดียวกัน เธอเล่นเอาชื่อเจ้านายจอมโหดมาขู่ซะขนาดนั้น ใครจะกล้าขัด

มาร์คัสได้แต่กัดฟันกรอดทั้งโมโหทั้งเป็นห่วง ยิ่งคนร้ายที่เขาไปซัดมันมาจนหมอบยอมเปิดปากแล้วว่าเป็นคนของกำธรที่ส่งมาสะกดรอยตามดูว่าเอวารินพักอยู่ที่ไหนเขาก็ยิ่งร้อนรน เพราะรู้ว่าหลังจากสะกดรอยตามจนรู้ที่อยู่แล้วกำธรต้องส่งคนมาลักพาตัวเธอไปแน่นอน

ที่เขามั่นใจเพราะกำธรมีประวัติทำแบบนี้กับดาราและนางแบบที่ไม่ยอมเขาแต่โดยดีมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่มีใครกล้าเอาเรื่องเพราะกลัวอิทธิพลนักการเมืองใหญ่

“ออกไปตามหาคุณรินให้เจอภายในครึ่งชั่วโมง ถ้าไม่เจอฉันจัดการเรียงตัวแน่ ไป๊!!!” มาร์คัสตวาดลั่น บรรดาลูกน้องพากันวิ่งออกไปแทบไม่ทัน

“ฉันกลับมาแล้วค่ะ”

เสียงของเอวารินที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้มาร์คัสหันขวับมาทันที และเมื่อเห็นภรรยากลับมาอย่างปลอดภัยเขาก็รีบก้าวยาวๆ เข้าไปสวมกอดเธอไว้แน่นด้วยความโล่งอก “ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่ คุณหายไปไหนมา”

               “ไปหาเพื่อนมาค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ แววตาเย็นชา สองแขนที่เคยยกขึ้นกอดตอบเขาอยู่เสมอทิ้งแข็งอยู่ข้างลำตัว

               “เพื่อนเหรอ!?” มาร์คัสชะงักกึกแล้วถอยตัวออกมามองหน้าเธอด้วยแววตานิ่งอึ้ง

               เธอจำทุกอย่างได้แล้วเหรอ!?

เอวารินมองสบตามาร์คัสด้วยสีหน้านิ่งๆ ในหัวสมองครุ่นคิดสับสนไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดีระหว่างซินดี้และผู้ชายแสนดีที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ซินดี้บอกว่าเธอไม่เคยมีแฟน เกิดมาไม่เคยคบใคร วันๆ คิดแต่เรื่องทำงานเก็บเงินและหาทางก้าวไปเป็นนางแบบระดับโลกให้ได้เท่านั้น แถมยังหวงพรหมจรรย์ยิ่งกว่าชีวิต จะไม่ยอมนอนกับผู้ชายหน้าไหนถ้าไม่ได้รัก และซินดี้ก็มั่นใจมากว่าเธอไม่เคยรู้จักมาร์คัสมาก่อนแน่นอน

ส่วนมาร์คัสก็บอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา เธอร่วมรักกับเขาหลายครั้งด้วยความเต็มใจเพราะเชื่อสนิทใจว่าเขาคือสามีของเธอจริงๆ แต่วันนี้ความเชื่อนั้นกำลังถูกสั่นคลอน พร้อมกับคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัว

เขาคือสามีของเธอจริงหรือเปล่า?

เธอรักเขาจริงๆ หรือรักเพราะคิดว่าเขาเป็นสามี?

เธอเสียตัวให้ผู้ชายที่เธอไม่รู้จักมาก่อนจริงเหรอ?

ทำไมเธอเชื่อใจคนง่ายอย่างนี้?

ทำไมถึงได้โง่อย่างนี้?

หญิงสาวกำมือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวแน่นจนตัวสั่น สับสนจนน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ร้องไห้ทำไม” มาร์คัสรวบร่างบางเข้ามากอดปลอบใจ “คุณออกไปเจอใครมากันแน่ กลับมาถึงได้เป็นแบบนี้”

เอวารินพูดอะไรไม่ออก เอาแต่ซบหน้าร้องไห้อยู่กับอกเขา ตอนแรกเธอจะไม่กลับมาที่คฤหาสน์หลังนี้แล้ว แต่พอคิดถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและกลิ่นกายที่คุ้นเคยของเขาก็ทำให้เธอต้องหักพวงมาลัยเลี้ยวรถออกจากซอยคอนโดฯ แล้วกลับมาที่นี่...กลับมาหาผู้ชายแสนดีคนนี้

“เล่าให้ผมฟังสิว่าคุณออกไปเจออะไรมา” เขาบอกเสียงเข้มขรึมกว่าที่เคย

“ฉันจะเล่า แต่คุณต้องตอบคำถามฉันก่อน” เธอดันตัวออกจากอ้อมกอดแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาแบบจริงจังก่อนจะยิงคำถามที่ทำให้เขาแทบหงายหลัง “คุณเป็นสามีของฉันจริงหรือเปล่า”

เขานิ่งไปอึดใจก่อนตอบหนักแน่น “จริงครับ ตอนนี้ผมเป็นสามีคุณอย่างถูกต้องทั้งทางพฤตินัยและทางนิตินัย แต่ถ้าคุณยังไม่แน่ใจ เราขึ้นไปทำกันเดี๋ยวนี้เลย คุณจะได้หายสงสัย” พูดจบเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มแล้วพาเดินขึ้นบันไดวนตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นบนทันที

มาร์คัสวางร่างบางลงบนเตียงแล้วถอดเสื้อสูทโยนลงพื้นแบบไม่แคร์ราคาที่แพงเวอร์ของมันเลย ความกลัวที่จะต้องสูญเสียเธอไปทำให้เขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาไม่รู้ว่าจะรั้งเธอไว้ได้ยังไงนอกจากย้ำให้เธอแน่ใจอีกครั้งว่าเขาคือสามีของเธอ

               “ไม่นะมาร์ค เราต้องคุยกันก่อน” เธอดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วยกสองมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความเข้มแข็ง จิตใต้สำนึกบอกว่าเธอไม่เคยอ่อนแอหรือร้องไห้ให้ใครเห็นแบบนี้ เอวารินตัวจริงต้องพร้อมเผชิญหน้ากับทุกปัญหา

               “ทำไปคุยไปก็ได้” เขาปลดเนกด์ทออกจากคอแล้วถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวออกจากตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะปีนขึ้นเตียงไปรวบตัวเธอมากอดก่อนจะซุกไซ้ที่ซอกคออย่างร้อนรน

               “คุยกันก่อนค่ะ” เอวารินเอนตัวหนีพร้อมกับยกมือยันอกเขาไว้ “ฉันกลับมาที่นี่เพราะฉันเชื่อใจคุณ ฉันอยากฟังความจริงจากปากคุณ”

               “ความจริงก็คือตอนนี้ผมเป็นสามีคุณอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว”

               “แล้วก่อนที่ฉันจะความจำเสื่อมล่ะ เราเป็นอะไรกัน”

               มาร์คัสชะงัก ไม่อยากโกหก แต่ถ้าพูดความจริงก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

               “บอกความจริงฉันมาค่ะมาร์ค” เธอจ้องหน้าเขาจริงจังเอาเรื่อง

               ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่นานมาก มือไม้เย็นเฉียบ ใจสั่น นี่มันอาการของคนกลัวเมียชัดๆ และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะยอมรับความจริงแบบลูกผู้ชาย ในเมื่อกล้าทำก็ต้องกล้ารับ ถ้าพูดไปแล้วเธอจะโกรธหรือจะเกลียด เขาก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจาก...ง้อเมีย!

               “คุณอยากให้ผมพูดความจริงแน่นะ” เขาถามย้ำอีกครั้งเผื่อเธอจะเปลี่ยนใจแต่ก็ไม่

               “ค่ะ...ฉันอยากฟังความจริงจากปากคุณ” ลึกๆ เอวารินก็แอบคาดหวังว่าความจริงที่กำลังจะได้ฟังจะไม่ทำให้เธอเจ็บปวดเสียใจ

               แต่ทันทีที่มาร์คัสสารภาพทุกอย่างจนหมดเปลือก มือเล็กที่กำไว้แน่นตลอดเวลาที่เขาเล่าก็คลายออกแล้วยกขึ้นตบหน้าเขาอย่างแรงจนหน้าหัน ซีกแก้มขาวจัดขึ้นรอยฝ่ามือแดงเป็นปื้นครบทั้งห้านิ้ว

               “เลว!” เอวารินต่อว่าเขาเสียงดังลั่นพร้อมกับร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้น “คุณทำลายชีวิตฉัน ทำแบบนี้กับฉันทำไม”

               “ผมขอโทษ” มาร์คัสขบกรามแน่น โดนตบที่หน้าแต่กลับเจ็บที่หัวใจมากกว่า เจ็บที่ทำให้เธอต้องเสียใจ เจ็บที่ตัวเองเป็นสาเหตุของน้ำตาบนแก้มเธอ

               “ขอโทษแล้วสิ่งที่ฉันเสียไปมันจะกลับคืนมาได้มั้ย” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน เขาจะกอดปลอบเธอก็สะบัดตัวหนี ไม่ยอมให้เขาแตะต้องเนื้อตัว

               “อย่าเป็นแบบนี้สิริน ผมรักคุณนะ”

               เขาขยับตัวเข้าใกล้ เธอถอยหนี เขาจึงต้องยอมอยู่นิ่ง ไม่อยากให้เธอรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม ทั้งที่อยากเช็ดน้ำตาให้แทบขาดใจ

               “เราแทบจะไม่รู้จักกันเลย คุณจะรักฉันได้ยังไง!” เธอตวาดเสียงดังลั่น