6.4 | อย่านะ...อย่าช้า

               “ผมไม่รู้ รู้แต่ว่ารักไปแล้ว แล้วก็รักมากด้วย!!!” เขาเสียงดังยิ่งกว่า ไม่ได้ตั้งใจดุแต่เพื่อข่มให้เธอสงบ แล้วก็ได้ผล เธอชะงักมองเขาตาค้าง คงตกใจมากเพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยเสียงดังใส่เธอเลยสักครั้ง

               มาร์คัสฉวยโอกาสที่เอวารินกำลังอึ้งอยู่ขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วแนบริมฝีปากลงบนเรียวปากของเธอ “ผมจะทำให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากแค่ไหน”

“อย่าค่ะ”

หญิงสาวเพียงแค่เบือนหน้าหนีแต่ไม่ได้ลุกออกจากเตียง ทำให้มาร์คัสใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งว่าเธออาจจะแค่โกรธแต่ไม่ถึงกับเกลียด ดังนั้นเขาจึงประคองใบหน้าที่เปื้อนรอยน้ำตาให้หันกลับมาแล้วมองสบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและรู้สึกผิดอย่างจริงใจ

               “ความผิดของผมมีแค่เรื่องเดียวคือโกหก แต่ที่ทำไปก็เพราะอยากปกป้องดูแลคุณ คุณจะยกโทษให้ผู้ชายที่รักคุณคนนี้ได้มั้ยครับ”

               เอวารินนิ่งเงียบแล้วน้ำตาแห่งความอึดอัดสับสนก็ไหลออกมา

               เธออยากเกลียดเขาแต่ทำไมเกลียดไม่ลง!

               “อย่าร้องไห้อีกเลยนะครับ” ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มให้เธออย่างอ่อนโยน “เป็นภรรยาผมไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าเลย มีแต่ความสุข...สนุก...เร้าใจ คุณก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ” เขาตั้งใจพูดให้ขำเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแต่คนฟังไม่ขำด้วย

“อย่ามาพูดจาลามกกับฉันนะ”

คราวนี้เอวารินจะลุกออกจากเตียงแต่ถูกเขาตวัดแขนมาเกี่ยวเอวบางเอาไว้แล้วจับตัวเธอกดให้นอนลงจากนั้นเขาก็ขยับตัวขึ้นมานอนทาบทับอยู่ด้านบน มือใหญ่ทั้งสองข้างจับข้อมือเธอกดล็อกไว้กับเตียง ความเป็นชายขนาดมหึมาภายใต้กางเกงผ้าเนื้อดีเบียดดุนอยู่ที่หน้าขาเปลือยเปล่าเนื่องจากตอนนี้กระโปรงของเธอร่นขึ้นไปอยู่ที่เนินสะโพก

“ไม่ให้พูด งั้นทำเลย”

เขาแนบริมฝีปากลงมาโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว จูบของเขายังคงอบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนเคย มือใหญ่ทั้งสองข้างที่จับยึดอยู่ที่ข้อมือเล็กเลื่อนไปสอดนิ้วประสานกับมือเธอแล้วบีบกระชับแนบแน่น

เธอบีบมือเขาแน่นพอกัน เผยอริมฝีปากต้อนรับเขาอย่างเต็มใจ ความโกรธขึ้งที่มีเมื่อครู่นี้หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความวาบหวามที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงและเผลอจูบตอบเขาอย่างลืมตัว

มาร์คัสจูบเธอดูดดื่มเนิ่นนานกว่าจะยอมถอนริมฝีปากออก แล้วมองใบหน้าที่แดงซ่านของหญิงสาวที่นอนหายใจหอบสะท้านด้วยรอยยิ้ม

“ยิ้มอะไร” เธอปั้นหน้าดุใส่เขาก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจับชายกระโปรงที่ถลกขึ้นมาถึงสะโพกลงให้เรียบร้อย

“ยิ้มเพราะคุณหายโกรธผมแล้ว”

“ยังไม่หาย” เธอปั้นหน้านิ่งกลบเกลื่อน

“คุณจูบตอบผม” เขาพูดยิ้มๆ

“แต่ก็ไม่ได้แปลว่าฉันหายโกรธคุณซะหน่อย” เอวารินเถียงเบาๆ รู้สึกเสียฟอร์มนิดๆ

“โอเค ยังไม่หายโกรธแต่ก็คงโกรธน้อยลงแล้ว ใช่มั้ยครับ”

“อย่ามาคิดเองเออเองนะ”

“ผมไม่ได้คิดเองเออเอง ผมสัมผัสได้จากจูบของคุณ” เขารั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้กับอกแล้วแนบแก้มลงบนเส้นผมนุ่มสลวย “ยอมรับความรู้สึกตัวเองเถอะว่าคุณก็รักผมเหมือนที่ผมรักคุณ รักก็บอกว่ารัก อย่ามาเสียเวลาโกรธกันอยู่เลย”

เธอนิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนจะยอมเปิดเผยความรู้สึกออกมาอย่างสับสน “ฉันไม่แน่ใจว่าฉันรักคุณเพราะคิดว่าคุณเป็นสามีของฉันหรือฉันรักคุณเพราะฉันรักคุณจริงๆ กันแน่ คุณไม่งงที่ฉันพูดใช่มั้ย”

               “ไม่งง ผมฉลาด” เขาตอบหน้าตายแล้วสรุปรวบเหตุผลทั้งสองข้อของเธอเข้าด้วยกัน “คุณรักผมจริงๆ เพราะผมเป็นสามีของคุณ”

“หือ...?” เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาแบบหมั่นไส้ “สรุปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอคะ”

“มันก็ไม่มีอะไรยากนี่ รักก็คือรัก ไม่มีเหตุผล ไม่มีข้อแม้อะไรทั้งนั้น ถ้าคุณรู้สึกว่ารักผมมันก็คือความรัก เข้าใจที่ผมพูดมั้ย”

“เข้าใจค่ะ ฉันฉลาด” เธอย้อนคำพูดเขาหน้าตายเหมือนกัน

“ตกลงว่าเรารักกันแล้วนะครับ” เขารวบรัดสรุปอีกครั้ง ทำให้เอวารินยิ่งหนั่นไส้มากขึ้นไปอีกจึงแกล้งนิ่งเงียบไม่ยอมตอบอะไร “รักผมมั้ย ถ้าไม่รักผมจับปล้ำเลยนะ”

“รักค่ะ รักๆๆๆ” เธอรีบตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส ในเมื่อเขาทั้งรักและแสนดีกับเธอขนาดนี้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องปฏิเสธ

มาร์คัสกอดเธอไว้แน่นด้วยความดีใจและโล่งอก ต่อไปนี้เขาจะได้นอนหลับสนิทสักที ไม่ต้องหวาดระแวงว่าถ้าเธอรู้ความจริงแล้วจะเป็นยังไงเหมือนที่ผ่านมาอีก

“ผมว่าเรามาฉลองความรักของเรากันหน่อยดีกว่า”

“ยังไงคะ”

“อย่างนี้ไง” ชายหนุ่มจับร่างบอบบางกดลงบนเตียงแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมด้านบนทันที

“ฉันบอกรักคุณไปแล้ว คุณจะปล้ำฉันไม่ได้นะ”

“ใครบอกว่าผมจะปล้ำคุณ ผมจะทำให้คุณสมยอมต่างหาก” เขามองสำรวจเรือนร่างเธอด้วยแววตาเร่าร้อนราวกับจะแผดเผาให้หลอมละลายอยู่ตรงนี้

“อย่านะคะมาร์ค...” เธอบอกเสียงเข้มหากแต่แววตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว “...อย่าช้า”

มาร์คัสหัวเราะลั่นแล้วโถมทั้งตัวเข้าหาภรรยาจอมยั่วโดยไม่รีรออะไรอีกแล้ว