EP.7 หวั่น

“นั่งก่อนสิดล มาอยู่ตรงนี้มันก็จะเหม็นขี้หมูสักหน่อยละนะ”

“ไม่เหม็นหรอกครับ” ดลภาคย์ยิ้มให้นางอุบลพลางนั่งลงบนแคร่ เขากวาดตามองไปรอบๆ คอกหมูขนาดใหญ่ของเภตราสะอาดสะอ้าน นานๆ ทีจะมีกลิ่นโชยมาตามลมแต่ไม่มาก นางอุบลบอกว่าเภตราใช้วิธีการทำน้ำหมักชีวภาพ ให้สัตว์กินและราดทำความสะอาดเสมอ รอบๆ บ้านยังปลูกใบเตย ตะไคร้หอมเพื่อดับกลิ่น กลิ่นไม่พึงประสงค์จึงน้อยลงไปมาก    

“ผมอ่านเจอสูตรลดกลิ่นมาเหมือนกัน เห็นว่ามีส่วนผสมพวกมะละกอกับกล้วยด้วย เอาไว้คราวหน้าผมจะเก็บมะละกอมาฝากนะครับ”

นางอุบลได้ฟังดังนั้นก็ยิ้มด้วยความชื่นชมในน้ำใจของอีกฝ่าย

“ขอบใจ แต่หน้าที่หมักต้องยกให้เจ้าหมอก อาน่ะไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เพราะส่วนใหญ่มีหน้าที่ให้อาหาร โชคดีอีกอย่างที่บ้านอาห่างจากเพื่อนบ้านคนอื่น ไม่อย่างนั้นคงถูกค้านไม่ให้เลี้ยงกัน เพราะเหม็นขี้หมู”

นางอุบลเปรยพลางลอบสังเกตชายหนุ่มตรงหน้าไปด้วย

“พาเจ้าเดียวมาเที่ยวหรือมีธุระอื่นด้วยล่ะ”

คำถามของอีกฝ่ายทำให้ผู้มาเยือนเสมองออกไปยังทางที่เภตราหายไปกับอนุกุล เพียงแค่นั้นนางอุบลก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการพบลูกสาวตน

“รอสักพักแล้วกันถ้ามาหาเจ้าหมอก เสี่ยเขาได้กล้วยเดี๋ยวก็กลับ” นางอุบลเรียกอนุกุลว่าเสี่ยจนติดปาก

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้” ความจริงเขาอยากถามเสียด้วยซ้ำว่าอนุกุลมาบ่อยหรือไม่ หากไม่ติดว่าจะเป็นการละลาบละล้วงจนเกินไป

“มีธุระสำคัญหรือไง” นางอุบลมองเขาอย่างใคร่รู้ ชายหนุ่มจึงเอ่ยยิ้มๆ ว่า

 “พรุ่งนี้ผมจะเข้าเมืองไปติดต่อเรื่องขอใบรับรอง ก็เลยจะมาถามรายละเอียดเรื่องนี้กับหมอกน่ะครับ”

“อ้อ... อย่างนี้เอง” นางอุบลทำเสียงรับรู้ แล้วมองไปยังลูกสาวคนเล็ก ความจริงแล้วดวงใจก็มีความรู้เรื่องนี้ไม่ต่างจากพี่สาว แต่มองตาดลภาคย์นางก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการพูดคุยกับลูกสาวคนโตมากกว่าจึงทำนิ่งเฉยเสีย “อย่างนั้นก็รอสักครู่แล้วกัน อาจะไปทำกับข้าวเสียหน่อย ดลกับลูกอยู่กินข้าวด้วยกันนะ เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว”

แม้จะรู้ว่าอาจทำให้ลูกสาวโกรธ แต่นางอุบลยังถือวิสาสะเชื้อเชิญอีกฝ่าย เพราะมองตาแล้วก็ให้นึกสงสาร

ดลภาคย์กล่าวขอบคุณเบาๆ สีหน้าของเขาดีขึ้นเล็กน้อย ผุดลุกขึ้นตามอีกฝ่าย แล้วแยกไปยังลูกสาวที่อยู่กับดวงใจ

“น้องเดียวมาหาพ่อ ให้อาไหมไปช่วยย่าทำกับข้าว”

ดวงใจเลิกคิ้ว พลางมองตามหลังมารดาแล้วส่งดุษิตาคืนพ่อ

“ว่าแต่พี่ดลมีธุระอะไรหรือเปล่า หรือว่ารอพี่หมอก ให้หนูไปตามให้ไหม” ดวงใจทำท่ากระตือรือร้น หากให้เลือกข้างหล่อนเลือกดลภาคย์มากกว่าอนุกุล ไม่ใช่เพราะไม่ถูกชะตาน้องชายเขา ทว่าหล่อนคิดว่ารู้ใจพี่สาวของตนเองดี แม้เภตราจะทำท่าเฉยชา แต่ลึกๆ ใครเลยจะรู้...

“ไม่เป็นไร” ชายหนุ่มร้องห้ามเมื่อรับลูกสาวมาจากดวงใจ “เดี๋ยวพี่พาน้องเดียวเดินเล่นรอแถวนี้ดีกว่า”

ดวงใจทำหน้าลังเล

“เอางั้นเรอะ”

“อืม ไหมไปเถอะ”

หญิงสาวพยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้สาวน้อยในอ้อมแขนของพ่อ

“อาไหมไปทำกับข้าวก่อนนะ เดี๋ยวจะเจียวไข่ฟูๆ เอาไว้ให้น้องเดียวด้วย” หญิงสาวหยอกล้อกับดุษิตา ฝ่ายแม่หนูยิ้มแป้นรีบพยักหน้าจนผมกระจาย

“เอาค่ะ หนูชอบกินไข่เจียว ให้พ่อทำ” เด็กน้อยเงยหน้ามองพ่อ บอกให้รู้ว่าดลภาคย์คงทำให้แม่หนูรับประทานบ่อยๆ

“มื้อนี้ให้อาไหมทำแล้วกันนะจ๊ะ” เขาก้มลงพูดกับลูกสาว ดวงใจยิ้มหวานให้เด็กน้อย เมื่อแม่หนูพยักหน้าจึงหมุนตัวเดินตรงไปยังบ้าน หล่อนหลงรักแม่หนูดุษิตาเต็มเปา คิดเล่นๆ ว่า แล้วพี่สาวจะหลงรักเหมือนกันไหมหนอ หรือไม่ก็อาจจะหมั่นไส้ทั้งพ่อทั้งลูก ใครจะรู้ ความโกรธอาจทำให้นึกเกลียดขี้หน้าไปโดยอัตโนมัติเสียก็เป็นได้

พอเดินมาถึงบ้าน หญิงสาวก็ตรงเข้าครัวซึ่งต่อเอาไว้ชั้นล่าง พบมารดากำลังขนวัตถุดิบออกมาทำกับข้าวพอดี ฝ่ายนั้นหันมาเจอลูกสาวจึงเอ่ยปากใช้

“มาพอดี สับหมูให้แม่ที แม่จะทำผัดกะเพรา”

หญิงสาวนั่งลงบนแคร่ไม้กระดาน ลากเอาเขียงมาวางตรงหน้า แล้วรั้งกล่องหมูมาใกล้ๆ หยิบหมูขึ้นมาวางเตรียมสับตามที่แม่สั่ง แล้วชะงักมือที่กำมีดเงื้อค้างไว้ขณะถาม

“แม่ว่าพี่หมอกคิดยังไงกับน้องเดียว จะเอ็นดูเหมือนเราไหมแม่” ถามพลางทำหน้ายับย่นคล้ายคนคิดหนัก มารดาหันมาแล้วส่ายหน้าเบาๆ

“จะไปรู้ได้ยังไง แต่คงไม่เกลียดหรอก เจ้าเดียวออกจะน่ารัก” นางอุบลกล่าวตามจริง นางเองยังรู้สึกเอ็นดู และนึกรักในความน่ารักน่าหยิกของแม่หนูน้อย มีหรือเภตราจะไม่รู้สึกเช่นเดียวกันหากได้ใกล้ชิด แต่ที่ทำหมางเมินคงเป็นเพราะตัวพ่อมากกว่า จึงกลายเป็นว่าเภตราไม่ยอมเข้าใกล้ทั้งพ่อและลูก